Halloween. Een feestdag kan je het onmogelijk noemen. Hooguit een macaber carnaval, een dag waarop chaos, braspartijen en ronduit vreemd gedrag sociaal aanvaard zijn. Mijn eerste kennismaking met Halloween was hoegenaamd niet aangenaam. De oorzaak? De grapjurken die 's nachts niets beters te doen hebben gaan de appartementsgebouwen af, waar ze de brandalarmen doen afgaan. Mijn gebouw, het Regency Park, was aan de beurt om vier uur 's morgens. Met mijn slaperig hoofd keek ik uit het venster: waar zou het dit keer vandaan komen. Het was mijn vrouw die me moest wakker schudden: het was ons gebouw. In zeven haasten kleren aantrekken en twaalf verdiepingen te voet naar beneden. En daar blijven wachten totdat de brandweer ervan overtuigd is dat alles veilig is. Probeer dan maar eens opnieuw de slaap te vatten.
Voor mij hoefde Halloween al niet meer, maar het is niet alsof je veel keuze hebt. Gelukkig waren de ervaringen van de volgende dag heel wat meer memorabel. Overdag valt er niet bijster veel te beleven. Je ziet de occasionele teddybeer of Catwoman over de straat wandelen, waardoor je al snel gaat denken: wat een kouwe kak. Maar eens de zon is ondergegaan, vullen de straten zich met allerhande vreemde schepsels, alsof het vampiers waren die het zonlicht schuwden.
Ik wandel over de straat en voel met net als E.T.: groteske figuren dansen in het rond, vooral maagdelijk witte, feerieke schoonheden en pikzwarte mistresses of the dark a la Elvira zijn in trek. Als ik mijn ogen half sluit, lijkt het wel alsof ze een halve meter boven de grond zweven. De mensen houden van Halloween: ze werken wekenlang aan de kostuums, en gaan volledig in karakter naar de Halloween- fuif van hun keuze: als je Cruella DeVil tegen het lijf loopt, verwacht dan maar niet dat ze vriendelijk naar je zal lachen. Wie zich verkleedt als prostituee gaat heel waarschijnlijk ook met een vent naar huis, zelfs als is ze normaal het meest verlegen meisje uit de buurt. Halloween geeft iedereen de kans om te transformeren in een andere persoonlijkheid, een persoonlijkheid die voor één avond geen rekening moet houden met het gedrag dat van hem of haar verwacht wordt.
Ik trek met mijn vrouw naar downtown Vancouver, naar een gezellige club waar iedereen vanavond wil zijn. Aan de bushalte vraagt Mr. Spock mij of ik misschien een busticketje wil ruilen voor wat snoepjes. Later komt hij op de bus nog een keer rond met handenvol lekkers dat hij aan elke passagier uitdeelt.
Eenmaal uit de West End, waar we wonen, maakt de sfeer in de straten een bocht van 180 graden. Downtown heerst er chaos. Creaturen van de nacht dwalen en dansen er op straat, om de paar seconden gaat er wel een voetzoeker af. Nu voel ik me alsof ik in de duistere wereld van The Crow ben verzeild geraakt.
De club is een ervaring op zich. Her en der lugubere figuren die me aanstaren. een levend geworden Picasso-schilderij sabbelt aan een drankje, op de grote projectietelevisies draaien Psycho en The Nightmare Before Christmas. Een twee meter lange kerel zonder hoofd en zonder armen springt in het rond op de maat van de muziek. Hij zou niet misstaan hebben in The Addams Family (en er de oscar voor beste make-up voor in de wacht slepen). Minstens vijf incarnaties van The Crow wandelen heen en weer, en ik krijg een drankje in de handen gestopt door Leeloo uit The Fifth Element, die me verlijdelijk in de ogen kijkt.
Ik voel me hier niet thuis, omdat ik als onvervalste partypooper geen kostuum heb aangetrokken (je zou ook kunnen zeggen dat ik me heb verkleed als een aantrekkelijke Belg, natuurlijk). Niet dat ik de enige ben die hier rondwandelt in dagelijkse kledij, verre van. Maar verkleed als Freddy Krueger of Dracula, was mijn eerste Halloween ongetwijfeld onvergetelijk geweest.
Fuiven is natuurlijk niet het enige dat je kan doen. Voor de asocialen of filmfreaks (niet noodzakelijk gelijk aan elkaar) zijn er de talloze middernachtvoorstellingen van horrorklassiekers zoals The Texas Chainsaw Massacre. Maar wie vooral hopeloos probeert de feestvierders in huis te houden, zijn de televisiestations die allemaal uitpakken met een imposant horrorpakket. Niet alleen vrijdagavond, maar de hele week. Oude Poe-klassiekers (House of Usher, Pit and the Pendulum, The Raven), King-verfilmingen (Cat's Eye, Silver Bullet, Graveyard Shift, Maximum Overdrive, Carrie etc. etc.), allerhande weerwolf-, vampier- en Frankensteinfilms (Frankenstein and Me, The Evil of Frankenstein, Nosferatu The Vampyre, Teen Wolf) en genreklassiekers (The Rocky Horror Picture Show, Night of the Living Dead, Candyman, The Omen, The Fly, noem maar op), het aanbod is eindeloos en totaal onoverzichtelijk.
Nagenoeg elk jaar komt er op Halloween een horror-geinspireerde film in de zalen. Dit jaar is dat Switchback met Dennis Quaid en Danny Glover. Jammer genoeg heeft Switchback weinig of niks met het horrorgenre te maken: hij wordt alleen maar zo gepromoot. Een veel leukere sidderfilm, die inmiddels weer enkele weken uit is, is I Know What You Did Last Summer. Deze film is volledig op de leest van Scream geschoeid. Vier tieners overrijden op een dronken avond per ongeluk een schoolgenoot en verstoppen het lichaam uit angst voor de gevolgen. Een jaar later echter, begint iemand die hun geheim kent, het viertal op te jagen. Wat we hier hebben is een bijzonder effectieve slasher-movie, met een aantal erg verrassende twists, en wat het beste schokeffect allertijden moet zijn.
Een heel ander soort horror is The Devil's Advocate. Hier is een film, in de traditie van Angel Heart, over een briljante advokaat (Keanu Reeves) die wordt ingelijfd in het New Yorkse advokatenbureau van Al Pacino. Terwijl Reeves steeds dieper in zijn werk wordt gezogen, dat in essentie te doen is om het vrijspreken van allerhande verkrachters en moordenaars, wordt zijn bruid langzaam maar zeker gek door de aanwezigheid van duistere krachten. De film duurt tamelijk lang (meer dan twee uur en een half) en na twee uur heb je nog steeds geen flauw idee waar ze met de film naartoe willen. Uiteindelijk wacht je een bombaste finale die velen een stijlbreuk zullen vinden, maar die ik best wist te pruimen. Een finale vol met verrassingen die je iedere keer opnieuw over je achterhoofd doen krabben. Wat mij betreft werkt het. Al Pacino is schitterend en de regie doeltreffend, alleen jammer van Keanu Reeves. Hij is volledig miscast; de man heeft gewoon niet genoeg acteertalent voor een rol als deze. Het kwam zover dat het publiek zelfs in de lach schoot wanneer Reeves een ernstige monoloog had, en dat is pijnlijk.