Zes weken en een dag geleden zat ik voor het eerst in de cursus Writing For Movies: The Basics. Elke donderdagavond trok ik naar het Langara college, meer dan uur op de bus, om gedurende twee uur en een half te worden ingeleid in de geheimen van het scenarioschrijven. Op deze schoolbanken, op de derde verdieping in lokaal A335, schreef ik mijn allereerste dialogen in het afgesproken formaat, rekening houdende met alle regels en vereisten die met het ontwikkelen van een scenario verbonden zijn.
Gisteren eindigde voor mij dit avontuur. Ik heb altijd al graag geschreven en ik ben zo lang ik me kan herinneren volslagen gek op het medium film. Mijn interesse ging echter alleen maar uit naar het zien van films, niet naar het maken ervan. Ik ging dan ook in de eerste plaats naar de cursus om over mijn passie te spreken met andere liefhebbers, om er misschien een paar mensen te leren kennen, en wie weet stak ik er wel wat mee op. Op die luttele zes weken slaagde mijn mentor, Alan Borden, erin deze motieven een totale ommezwaai te doen maken. Ik ging de klas hooguit nieuwsgierig binnen en ik kwam er zes weken later geïnspireerd weer buiten. Geïnspireerd om me aan het schrijven te zetten, om een aantal broedende ideetjes eindelijk te verwerken tot heuse filmscripts.
De laatste les vulde Meneer Borden met anekdotes over zijn maffe ervaringen in Hollywood. Hij boert goed, alhoewel nog geen enkel van zijn scripts werden verfilmd. Hij heeft er een dozijn verkocht, en geloof me, dat betaalt al meer dan spectaculair. Hij waarschuwt zijn aandachtige klas voorbereid te zijn op de meest absurde eisen van producers allerhande. Eén van de scripts waarvoor hij bijvoorbeeld werd aangesproken, was een film met in de hoofdrol de hond Brew, de mascotte van een plaatselijke brouwerij, die op dat moment een uitbarsting van populariteit onderging. Plichtsgetrouw bedacht Borden een aardige premisse voor zijn hondenkomedie (geld is geld), dat unaniem werd goedgekeurd op de eerste Story Conference. Totdat de eigenaar van Brew roet in het eten gooide: hij kon Borden onmogelijk in dienst nemen als de hond hem niet goedkeurde. Nu is Borden iemand die wel van dieren houdt, maar dan alleen op zijn bord. Dat het niet klikte tussen Brew en Borden is een understatement. Dat hij de opdracht aan zijn neus zag voorbij gaan nog veel meer.
Borden animeert zijn klas met het Cheers-verhaaltje. Zijn script voor de serie, dat hij na lang worstelen en met veel geluk aan de producer van de sitcom kon overhandigen, werd nooit verfilmd. Niet dat de producer het afkeurde, integendeel, hij was er gek op. Ze hadden zijn script dolgraag gebruikt voor het volgende seizoen, vertelde de verantwoordelijke hem aan de telefoon, ware het niet dat er geen volgend seizoen meer volgt. Tegenslag moet je kunnen verdragen, keer op keer. Ook jaloersheid moet je zien te overbruggen, zelf als je voormalige roommate The Father of the Bride schrijft en dollar-miljonair wordt.
Niet alleen de docent heeft ervaring in de filmwereld. Blijkt dat er onder de tien leerlingen ook enkele verrassende gezichten zitten. Renée is bijvoorbeeld de echtgenote van de producer van Highlander: The Series. Adrian Paul (Duncan McLeod in de serie) schreef me gisteren nog een brief uit Parijs, verkondigt ze trots. Veel interessanter is Paul. Hij is acteur en schrijver en houdt zich daarbuiten bezig met alle taken op filmsets die hij kan krijgen. Hij werkte als setdesigner mee aan het derde seizoen van The X-Files, en werkt momenteel aan de sets van een televisieproductie met Anne Archer. Hij heeft al een aantal filmscripts verkocht, maar wil er nu een professionele carrière van maken. Paul speelde trouwens mee in de Nederlandse miniserie De Zomer Van '45 enkele jaren geleden, over Canadese soldaten die een Nederlands vriendinnetje hebben. Hij speelde soldaat Ron, die een Nederlands meisje zwanger maakt. Hoewel ik de serie nooit aandachtig heb gevolgd, herinner ik me zijn personage nog. En met hem zit ik nu in de klas. De wereld is klein.
Zes weken zijn voorbij, en ik ben klaar om aan mijn eerste volwaardige filmscript te beginnen. Het is misschien een goed idee om mijn naam nu en dan een keer in te toetsen in de Internet Movie Database. Je weet maar nooit dat ik word gevraagd om Alien 6 te schrijven. En wanneer ik binnen enkele jaren op dat podium sta, voor een miljard kijkers wereldwijd, weet ik wie ik eerst zal bedanken in mijn oscarspeech.