In een jaar waarin we het vooral moesten hebben van oppervlakkige jazzpogingen à la Fierce Creatures (gebaseerd op muziek van John du Prez) en vrij gebruikelijke actiescores in het genre van Air Force One (muziek die Goldsmith, wegens gebrek aan tijd, componeerde samen met Joel McNeely) en de mooie, maar weinig originele Star Trek: First Contact (die Goldsmith, wegens gebrek aan zin, samen met zijn zoon Joel Goldsmith neerpende), komt deze fiftiesfilm als een ware verademing: niet alleen is het de eerste score van 1997 die Goldsmith in zijn eentje heeft geschreven, het is ook meteen de eerste score in een lange tijd die ons een glimp laat opvangen van de Jerry Goldsmith uit de jaren zeventig, toen hij nog muziek schreef die vernieuwend en geïnspireerd was.
Goldsmith is in zijn hart altijd een avant-garde componist geweest, en de echte Goldsmith kun je dan ook het best beluisteren in de bezwerende muziek van The Omen, de prachtige jazzy-score van Papillon, de elektronisch bewerkte trompetten van Patton en de atonale hoogtepunten van scores als Alien en Poltergeist. Goldsmith heeft zich met zijn zoektocht naar experimentele klanken en bijzondere orkestraties nooit zo populair gemaakt als bijvoorbeeld een John Williams, die zich gedurende zijn ganse carrière veel minder vernieuwend heeft opgesteld dan Goldsmith en steeds is blijven zweren bij het romantische idioom van het groot symfonieorkest. De afgelopen tien jaar heeft ook Goldsmith zijn experimenten wat terzijde geschoven, met als gevolg een boel scores die steeds wel de technische vaardigheden van Goldsmith demonstreerden, maar al bij al over het algemeen (met een enkele uitzondering hier en daar) een vermoeide componist aan het eind van zijn leven toonden. Om toch maar te bewijzen dat hij 'het' nog steeds kon, is Goldsmith de laatste jaren steeds harder gaan werken; net als John Williams begon hij rond te touren met concerten van zijn filmmuziek, en jaren waarin hij tien scores schreef, waren meer de regel dan de uitzondering. Het kwam vaker en vaker voor dat scores van hem werden afgekeurd, dat hij zichzelf uit projecten moest terugtrekken of, sinds kort, de hulp inroepen van andere componisten om de muziek te vervolledigen. Vooral anno 1997, waarin een ongelooflijk aantal oudere scores van Goldsmith (uit de jaren zestig, zeventig en het begin van de jaren tachtig) voor het eerst op cd zijn verschenen, valt het goed op hoeveel sterker Goldsmiths scores van vroeger waren in vergelijking met die van nu. Bovendien is er nog een groot verschil tussen een componist als John Williams en Jerry Goldsmith: Williams weet als geen ander zijn films te kiezen, en zelfs miskleunen als The Towering Inferno of Home Alone worden geheid kassuccessen. Wanneer Williams Raiders of the Lost Ark, Superman en Star Wars te pakken krijgt, dan zit Goldsmith met King Solomon's Mines, Supergirl en Star Trek - The Motion Picture opgescheept.
Tot zover het slechte nieuws; het goede nieuws is dat Goldsmiths muziek voor LA Confidential wel degelijk een goeie score is. In tegenstelling tot wat we van de Goldsmith van de laatste jaren gewoon zijn, blijft de muziek in LA Confidential zeer op de achtergrond. Goldsmith heeft geen thema's voor personages; wat hier gebeurt is een boeiende vorm van sfeerschepping, met elektronische percussieloops, bitonale piano- en xylophoonaanslagen en ingehouden strijkwerk. Alleen in enkele gevechtsscènes krijgt de muziek de kans om echt boven de geluidseffecten en de acteurs te gaan. En de onverwachte manier waarop de film op het eind ineens van toon en stijl verandert, heeft ook zijn gevolgen voor de score. Zo origineel is het allemaal niet, maar het breekt met Hollywoodtradities waarbij de score begint bij het eerste beeld en ophoudt aan het eind van de aftiteling. Het retrostijlthema is best wel genietbaar, alhoewel het een enkele keer teveel wordt herhaald (onder andere in een verschrikkelijke discoversie over de aftiteling).
Al bij al is Goldsmiths score voor LA Confidential geen meesterwerk, maar, net zoals de film zelf, 'n interessante eigenaardigheid in een jaar vol clichés en stereotiepen. Wel is jammer dat de soundtrack van LA Confidential, zoals die is verschenen bij Hollywood Records, vooral songs bevat en slechts twee strookjes muziek van Goldsmith, waaronder dat verschrikkelijke disconummer. Jammer maar helaas.