THE DEVIL'S ADVOCATE

Hoe The Devil's Advocate het probleem aanpakt verklappen we niet, maar het volstaat om te zeggen dat we bijzonder onder de indruk waren. Daar de titel geen doekjes windt om het thema van deze prent, kunnen we met een gerust hart vertellen dat Al Pacino een duivel alias John Milton speelt, met een succesvol advokatenbureau in het Babylon van tegenwoordig, New York City. Hij lokt de jonge, opkomende advokaat Kevin Lomax met echtgenote Mary Ann vanuit Florida naar zijn persoonlijke oord van verderf, door het koppel te verleiden met luxe en rijkdom. Kevin raakt hoe langer hoe meer geobsedeerd door zijn carrière, en blijft doof voor de hulpkreten van zijn vrouw, die het kwaad aanvoelt en er mentaal en lichamelijk ziek van wordt.

Angel Heart meets John Grisham, zeg maar. The Devil's Advocate is een lange film en tot op het allerlaatste kwartier heb je geen flauw benul waar de film nu precies naartoe wil. De lengte (en occasionele langdradigheid) wordt echter ruimschoots goed gemaakt, wanneer de prent een bocht van 180 graden maakt. De kijker wordt vergast op een metafysische finale, vol van volslagen onverwachte wendingen. Het had een anticlimax van formaat kunnen zijn, maar op de ene of de andere manier werkt het. Met een intelligent scenario waar meer in zit dan je op het eerste gezicht zou vermoeden, is The Devil's Advocate een film die meer dan één visie toelaat. Iedere keer zal je, net als bij pakweg Jacob's Ladder, nieuwe details ontdekken.

Hoewel je na het zien van deze film het tegendeel zou durven denken, staat regisseur Taylor Hackford (Dolores Claiborne) niet meteen bekend voor zijn duistere kwaliteiten. Daarom vragen we ons af wat iemand als Alan Parker, Adrian Lyne of Alex Proyas hiervan had gemaakt. Hackford haalt veel uit zijn verhaal, maar misschien zat er wel meer in. We zullen het nooit weten.

Al Pacino treedt in de voetsporen van zijn vriend en collega Robert De Niro, die in Angel Heart een meesterlijke vertolking neerzette als Louis Cypher, de incarnatie van het kwaad. Pacino pakt het anders aan: zijn satan is speelser, heeft een gevoel voor humor, maar is daarom niet minder kwaadaardig. Bij momenten komt hij gevaarlijk dicht bij overacting maar uiteindelijk is hij het die de film draagt. Want dat kun je onmogelijk verwachten van Keanu 'ik heb maar één gelaatsuitdrukking' Reeves. In de voorstelling die wij bijwoonden, werd zijn vertolking zodanig slecht onthaald, dat het publiek spontaan in de lach schoot wanneer Reeves een ernstige monoloog afstak. Een pijnlijk detail in een voor de rest verduiveld genietbare film.