Er waait een nieuwe wind doorheen het Filmfestival van Brussel. In 1990 kwam er al een nieuwe ploeg aan het bewind en vanaf dit jaar werden zowel qua programmatie als qua locatie enkele vernieuwingen ingevoerd. Het Festival trekt zijn tenten vanaf dit jaar op in de zalen UGC Acropole en Vendôme aan de Naamsepoort en zal zich concentreren op de Europese filmproductie. De wijk van de Naamsepoort is met zijn haastige pendelaars, slenterende wandelaars, nieuwsgierige winkelbezoekers en met zijn kosmopolitische wijkbewoners, dé meest geschikte locatie voor het Internationaal Filmfestival van Brussel, zo menen de organizatoren. Dit gedeelte van de bovenstad beschikt volgens hen over de nodige infrastructuur om het festivalpubliek feestelijk en gezellig te ontvangen.
Programmatorisch is het Festival traditioneel opgedeeld in drie grote secties. Voor de derde keer op rij is er om te beginnen een Europese Competitie voor een twaalftal lange speelfilms en korte films. Een internationale jury zal vier Kristallen Sterren uitreiken voor de beste film, beste acteur, beste actrice en beste korte film. Met een tiental lange speelfilms, veertig korte films en tien documentaires, geeft de sectie Belgian Focus een volledig overzicht van de nationale productie van het afgelopen jaar. Deze lange speelfilms dingen mee naar de Club 001 Prijs ter waarde van 300.000 frank. Het prijzengeld voor de winnende korte films bedraagt meer dan 700.000 frank.
De sectie Caleidoscoop van de Wereldcinema brengt met zo'n vijftig films een representatief overzicht van de actuele wereldproductie. Op het programma staan films waarvan de rechten reeds verworven zijn door een Belgische distributeur, maar ook een groot aandeel van onuitgegeven lange speelfilms. De Nacht van de Korte Film tenslotte, brengt een panorama van de beste internationale korte filmproductie.
Over een concreet programma konden de organizatoren nog niet zo heel veel kwijt; er wordt immers nog druk aan gesleuteld. Volgende films zijn evenwel al aangekondigd: Le Mani Forti van Franco Bernini, Ovosodo van Paolo Virzi, Welcome to Sarajevo van Michael Winterbottom, Gadjo Dilo van Tony Gatlif, TwentyFourSeven van Shane Meadows, I Went Down van Paddy Breathnach, Schizopolis van Steven Soderbergh, Deconstructing Harry van Woody Allen, The End of Violence van Wim Wenders en Devil's Island van Fridrik Thór Fridriksson.
Na het overdonderende succes van de Retrospectieve van de Griekse Film, organizeert het Festival dit jaar een panorama van de Ierse cinema. Naar aanleiding van de 25e verjaardag van zijn lidmaatschap van de Europese unie, maar nog meer omwille van het feit dat in het midden van de jaren zeventig een nieuwe generatie filmmakers is opgestaan, bereidt het Festival een Retrospectieve van de Ierse Films van 1973 tot 1998 voor. Regisseurs als Joe Comerford, Pat Murphy, Cathal Black of Bob Quinn brachten films die een realistischer beeld van Ierland gaven dan voordien het geval was. Bovendien kent Ierland sinds de jaren negentig een steeds toenemend kwalitatief hoogstaande filmproductie mede danzij het invoeren van een innovatief financieringsmodel. Met een overzicht van de Ierse filmproductie van de afgelopen 25 jaar, wil het Festival de hergeboorte van de Ierse Cinema vieren en brengt het tevens een retrospectieve van het werk van Neil Jordan.
Als klap op de vuurpijl, zal het Festival ter ere van zijn kwarteeuwig bestaan, een erecominté optrommelen dat drie speciale Kristallen Sterren zal uitreiken aan de beste Europese Film, de beste Europese actrice en de beste Europese acteur van de afgelopen 25 jaar. Alles bij elkaar zal het Festival vier miljoen aan prijzengeld schenken aan de Europese Film en één miljoen aan de Belgische Film. Als dat niet mooi is.