A LIFE LESS ORDINARY

Oef! Geen gevaar meer om te veel te verklappen. Want geef toe, je moet je door A Life Less Ordinary volledig laten verrassen. Wie enigszins bekend is met het werk van Danny Boyle, kent het stramien ondertussen wel. Hyperrealiteit vermengt zich met surrealiteit tot een hedendaags, maatschappij-kritisch, maar toch licht verteerbaar sprookje. Weliswaar minder subliem dan Trainspotting, maar gewis hipper dan Shallow Grave, cultiveert Boyle met A Life Less Ordinary zijn genre. Onnavolgbaar en met verzekerd succes.

Eén van de sleutels voor dit succes is Ewan McGregor. In navolging van Brassed Off gaat McGregor deze keer resoluut de komische toer op. En hij doet dat met zoveel overtuiging dat je de lippen onmogelijk op elkaar kunt houden. Zonder al te veel bekketrekkerij speelt McGregor op volkomen natuurlijke, quasi aangeboren wijze, de lower class schoonmaker Robert. Deze wreekt zich na zijn ontslag op zijn ex-baas door het ontvoeren van diens dochter.

De rol van dochter wordt voortreffelijk gebracht door Cameron Diaz. Zij is perfect gecast als dom en verwend blondje en uiteraard komt zij dan ook heel natuurlijk over. Vooral haar kidnaplessen aan Robert zijn hilarisch.

Maar er is meer. De ontvoeringsklucht is niet meer dan een verhaal in het verhaal. De deus ex machina staat dit keer wel heel dicht bij Deus. En dit gegeven is uiterst origineel. We hebben ons gewoon verkneukeld bij het gekibbel en de kleinmenselijke gedragingen van de engels Holly Hunter en Delroy Lindo.

Het metafysisch aspect aan de love story is zo met de haren getrokken, dat het gewoonweg op de lachspieren moet werken. De hemel zelf is gewoon een parodie op de aarde. Zelfs God kan eens een slechte dag hebben.

Puike vertolkingen verder van Dan Hedaya (Gabriel), en vooral Ian Holm (vader Naville), die onlangs nog een prestatie van oscar-niveau neerpootte in The Sweet Hereafter. Er lopen trouwens nog gezichten uit deze prent rond in A Life Less Ordinary.

Technisch sterk is het camera-werk. De effecten, hoewel vaak slechts simpele kleur- en lichteffecten, doen aan Trainspotting denken. De muziek is weer een pracht van een compilatie-CD, die tijdens deze kerstdagen massaal onder de sparretjes terug te vinden zal zijn.

Maar wat nog het meest zal beklijven is de geanimeerde eindgeneriek, gemengd met beelden uit de film die recht op de kijker afkomen. Men kan zich terecht afvragen of deze eindgeneriek niet duurder is dan de film zelf. Blijven kijken is de boodschap.