SWITCHBACK

Zoals dat ook bij vele andere ambitieuze schrijvers het geval is (kijk maar naar het eerder dit jaar verschenen The Trigger Effect van David Koepp), is ook deze poging om een eigen verhaal op het witte doek te brengen weinig verrassend. Misschien ligt het aan de gebrekkige betrokkenheid van de scenarist bij de eigenlijke opnamen (de meesten krijgen immers zo goed als geen inspraak bij de productie). Of kiezen ze soms iedere keer een script uit dat ze voordien niet aan de man konden brengen? Wat het antwoord hierop ook moge zijn, het resultaat is povertjes. Zelfs het prachtige besneeuwde landschap, die de film een erg bizarre sfeer meegeeft, kan hier niets aan veranderen.

Stuarts verhaal is ongestructureerd en oppervlakkig. Van een centrale hoofdfiguur is geen sprake en alle karakters missen diepgang en sympathie. Het enige dat leuk en origineel oogt is Danny Glovers auto, die langs de binnenkant helemaal bekleed is met foto's van naakte playboy-bunnies.

Bovendien is zijn verhaal, zoals we van hem gewoon zijn, nogal simpel. Alles draait om een FBI-agent (Dennis Quaid) die een slimme seriemoordenaar (Danny Glover) op de hielen zit. Quaid werd echter van de zaak gehaald omdat diens zoontje door Glover werd ontvoerd. Vanaf dat moment krijgt hij voortdurend cryptische aanwijzingen op basis waarvan hij zijn zoontje en de moordenaar op het spoor zou kunnen komen. Maar de killer is listig en neemt een onwetende lifter met een verleden (Jared Leto) mee langs het pad dat hij zal bezaaien met nog meer dode lichamen. Bovendien wordt Quaid tegengewerkt door zijn superieuren, die hem verbieden onder deze illegale omstandigheden te werken.

Om zijn verhaal enigszins op te fleuren deed Jeb Stuart beroep op Dennis Quaid (Flesh And Bone, D.O.A., The Big Easy) en Danny Glover (Lethal Weapon, Maverick, The Color Purple), twee acteurs die het dan wel mogen gemaakt hebben in Hollywood, maar niettemin weinig potentieel bezitten om dit flauwe gegeven de nodige kracht mee te geven. Alleen Jared Leto (The Thin Red Line, How To Make An American Quilt, My So-Called Life) kon zijn personage een bescheiden minimum aan charme meegeven.

De fotografie werd in handen gestopt van Oliver Wood, die na enkele succesvolle prestaties voor onder meer Mr. Holland's Opus, Face/Off en 2 Days In The Valley, dit keer enkel onafgewerkte beelden op ons afstuurt. Switchback is dan ook niet meer dan een interessant probeerseltje van een scenarist die zich beter aan volgende wijze woorden zou houden: wie schrijft die blijft.