Hype. Ik hou er eigenlijk wel van, van die film-hype. Ik hou van die eerste geruchten over een film, van die eerste foto's, van die teaser posters. Ik hou van die eerste nietszeggende trailers die maanden op voorhand de komst aankondigen van wat nog maar eens het evenement van het jaar moet worden. Ik hou van die test-screening reviews die tegenwoordig met de regelmaat van de klok op internet verschijnen. Ik hou ervan om met vrienden te speculeren over de kwaliteit en het succes van de film, nog voor de film ingeblikt is. Hype, ik hou er eigenlijk wel van.
Hype, het is een eigenaardig fenomeen. Het is deels natuurlijk, deels artificieel. Het is deels commercieel, en deels eigen vermaak. Sommige mensen zijn voor geen gat te vangen, anderen trappen er blindelings in, en nog anderen doen er met veel plezier (en de nodige voorzichtigheid) aan mee.
Ikzelf zit in die laatste categorie. Wel, dat hoop ik toch. Ik probeer het nieuws te filteren en mij enkel te laten meeslepen door die films waar ik een deeltje van mijn hart (en mijn tijd aan wil geven). Zo wist ik pas wie Pamela Anderson was toen ze in Cannes haar filmproject Barb Wire kwam voorstellen. Blijkbaar ligt de helft van de mannelijke wereldbevolking aan haar, euh, voeten. Mij kan ze niet krijgen, ik hou niet van artificiële mensen. Noem het een gebrek aan aggressieve hormonen, ik hoop dat het smaak is. Resultaat: Barb Wire niet gezien. En van the Spice Girls had ik ook nog nooit gehoord, tot ze bij Barry Norman in Cannes op de schoot kropen om er hun filmproject voor te stellen. Tegenwoordig zijn ze taboe. Iedereen ergert zich aan die girl power, of hoe het ook mag heten. Ik heb ocharme amper één liedje van hen gehoord, en dan was het nog per toeval. Ik kan het mij zelf al niet meer herinneren. Wat kan het mij ook schelen. Wat kan mij ook hun film schelen. Opgeblazen hype waarvan je toch weet dat het in je aangezicht zal ontploffen. Ik doe er lekker niet aan mee, mijn geld, mijn tijd en mijn hart krijgen ze niet.
Neen, ik hou van die hype, maar ik beslis zelf wel waar ik mij aan onderwerp. Neem nu bijvoorbeeld The Fifth Element. Het was toch wel een van die memorabele momenten van het afgelopen filmjaar. Over de hele wereld op hetzelfde ogenblik gereleased, zonder dat iemand enig benul had over wat de film nu juist ging. Zelf was ik met enkele vrienden al maanden aan het hypen naar die film. Ik herinner mij nog levendig die eerste foto's die ik zag ('Mijn god, het wordt toch geen big budget Space Precinct?'), die eerste magere storyline ('Bruce Willis is een taxi-chauffeur die zich eerder toevallig als redder van de wereld moet ontpoppen. En het draait allemaal rond het vijfde element.' Tiens.). En de jaloezie bij sommige collega's toen ik als eerste de trailer te zien kreeg. Want ook de pers kreeg verder ook geen info. Ik moest het stellen mijn tijdschriftenverzameling, en mijn internetconnectie.
Ik herinner mij nog levendig de zenuwachtigheid, die minuten voor de lichten in die propvolle zaal dimden. En die eerste extase na de film. Een extase die enkele weken duurde, en daarna stilletjes wegzinderde. De hype was fantastisch geweest, de kijkervaring belonend, maar de herinnering niet blijvend.
Hollywood probeert ons wel om de week een hype aan te smeren. Speed 2 en Batman and Robin, Jurassic Park: The Lost World zouden drie fantastische zomerfilms worden. Ze verzekerden ons dat het geen loze hype zou worden. Maar ze vergaten dat nieuws zich in deze high-tech samenleving zich heel snel verspreidt. Zeker slecht nieuws. Nog voor de films in de Verenigde Staten uit waren werden ze reeds op een aantal (tegenwoordig door Hollywood sterk gehate) sites afgekraakt. Na amper één weekend was de hype al verdwenen tussen de verspilde pelicule, en was de rest van de wereld verloren. Batman zag ik eerder toevallig in een sneak, en Speed 2 ben ik om een totaal andere reden gaan zien. Voor de film hing immers de superlange trailer van Titanic...
Want voor Titanic heb ik nog eens alle registers opengetrokken. Voor James Cameron, voor Kate Winslet, daar wilde ik mijn hart nog eens voor in pand geven. Het zou de meest verwachtte film van het jaar worden, de grootste en meest indrukwekkende filmervaring van het decennium. En toen ik die eerste setfoto's binnenkreeg kon ik mijn ogen bijna niet geloven. Toen ik het budget zag ook niet. En het lag er aan te komen. Dat uitstel. Eerst enkele weken, dan enkele maanden. De effecten waren niet klaar, er waren ongelukken gebeurd op de set, de crew was vergiftigd en de acteurs waren tot het uiterste moeten gaan. Positief zijn over Titanic leek uit den boze. En het tij begon maar langzaam te keren toen de eerste reacties van de testscreenings binnenwaren. De verwachtingen begonnen onaangename hoogtes te bereiken. En langzamerhand werden de slechte geruchten ontkracht. Er was een voedselvergiftiging geweest, waarschijnlijk veroorzaakt door een misnoegde (ex-?)medewerker. En er waren inderdaad ongelukken bij het stuntpersoneel: welgeteld drie breuken. Een peulenschil. De opnames liepen maar 22 dagen uit (160 in plaats van 138 dagen). En inderdaad, het budget was meer dan verdubbeld.
Maar de pers kreeg er blijkbaar niet genoeg van, en ze bleven maar negatieve hype rondsturen. Meer dan 200 miljoen dollar voor een film is inderdaad bijna schandalig. Maar voor dat geld maak je dus amper Speed 2 en Batman and Robin, en dan heb je bijna 4 uur ergernis.
Wat kan mij die 200 miljoen schelen? Wat ik wil is een meeslepende film, 3 uur en 15 minuten puur genot en die ga ik blijkbaar ook krijgen. De premières in Tokyo en Londen zijn mega-evenementen geworden, en hebben de hype enkel aangewakkerd. Ook bij mij. En het moet raak zijn deze keer, want de volgende film waaraan ik mijn hart volledig wil geven komt pas over 17 maanden uit.
Want wie denkt dat we met Titanic en de originele Jurassic Park de grootst mogelijke hype hebben gezien vergist zich natuurlijk schierlijk. De grootste hype aller tijden zal ongeveer over 1 jaar losbarsten wanneer de release van de eerste Star Wars Prequel naderbij komt, wanneer de eerste trailer de schermen zal vullen. We zullen overstelpt worden met Star Wars. Iedereen zal het weten dat de Force terug is. De hype is nu reeds enorm, en het is dan ook bijna ironisch dat bijna iedereen weet dat het waarschijnlijk de grootst mogelijke teleurstelling zal worden. Want hoe hard Lucas ook zal proberen, hoe goed Industrial Light and Magic ook z'n best zal doen, aan de mythe van de oorspronkelijke Star Wars zullen ze nooit kunnen tippen. Vrees ik.
En toch hype ik mee. Omdat ik het wil. Omdat ik het nodig heb. En dat enkel voor die twee uur kijkplezier. Want ik weet dat het heel waarschijnlijk een teleurstelling wordt. Maar nog erger misschien zijn die 17 maanden. Want als ik er toch wil van genieten, dan wil ik er nu niets van weten. Dan moet ik die eerste foto's links laten liggen, elke verhaallijn mijden als de pest. Moet ik mij 17 maanden onthouden van elk Star Wars nieuws. Moet ik mij onthouden van elke hype.
Hype. Soms haat ik het. Soms wil ik gewoon twee uur genieten van een film, zonder verwachtingen, zonder teleurstellingen. Gewoon, zoals iedereen, gezellig naar de film.