Het was het jaar waarin de eerste nieuwe grote studio sedert Orion Pictures de kop op stak: Dreamworks SKG. Het was ook het jaar waarin we kennis maakten met Michael Collins, Larry Flynt, David Helfgott en Jean Michel Basquiat. En het was het jaar waarin we niet één, maar twee vulkanenfilms (Dante's Peak en Volcano) voorgeschoteld kregen. Maar het was vooral het jaar dat, meer nog dan 1996, in de filmkronieken zal beschreven worden als het jaar waarin de zomerhits stuk voor stuk teleurstelden. Vooral kritisch, maar ook vaak commercieel. Zomerhits bevinden zich erg vaak in het actiegenre, dat jaar na jaar spectaculairder moet worden, met nóg meer ontploffingen, nóg meer lijken en nóg meer special effects. Dit jaar ging deze trend totaal over de kop: een orgie aan geweld en lawaai deed de kijker met een daverende hoofdpijn de zaal verlaten. Speed 2: Cruise Control, Con Air en Batman Forever zijn hierin de grote schuldigen. Zelfs Spielberg ontgoochelde zijn fans met zijn verhaalloze sequel The Lost World: Jurassic Park. Wat te denken van andere zogenaamde hits als The Saint, Conspiracy Theory, The Devil's Own en Air Force One. Middelmatigheid troef, in het beste geval. Naar het einde van het jaar klaarde het actie- en thrillergenre gelukkig weer wat op, wat goede hoop geeft voor het nieuwe jaar. Wat te denken van Face/Off, The Peacemaker en het superieure The Game? Zelfs Tomorrow Never Dies stak met kop en schouders boven de zomerfilms uit.
Ondanks de teleurstellende zomer viel er heel wat af te lachen, te huilen, te bewonderen en te gruwelen in de donkere zalen verspreid over het land. Het sciencefictiongenre is al enkele jaren aan een opmars bezig, en daar lijkt voorlopig nog geen einde aan te komen. Akkoord, Mars Attacks! was een grove mislukking. Maar deze ontgoocheling werd snel vergeten door wat misschien wel de grootste verrassing van het jaar was: The Fifth Element, het sci-fi epos van Europese makelij. Petje af voor Luc Besson. In de Star Trek-reeks kwam de meest succesvolle, zij het niet de beste, aflevering ooit uit met First Contact, en met Men In Black was het in de eerste plaats lachen geblazen. De meest intelligente genrefilm sedert 2001 was ongetwijfeld Contact. Ondergetekende zat al maandenlang op hete kolen voor deze verfilming van Carl Sagans bestseller, en werd niet in zijn verwachtingen teleurgesteld. Het zelfde gold ook voor Alien: Resurrection, de vierde en langverwachte aflevering in de franchise van Fox. Alien: Resurrection bleek de Tarantino onder de Alien-films en zette de deur voor Alien 5 wagenwijd open. We zouden het nog bijna vergeten: voor velen vormde het hoogtepunt van het jaar ongetwijfeld de 1997-remix van de Star Wars-trilogie. Een opgepoetste soundtrack, verse effecten uit de ILM-stal, maar vooral de onveranderde fantasie van George 'God' Lucas... het wachten op Episode 1 kan beginnen.
Op het animatiefront kreeg Disney voor het eerst sinds lang duchtige concurrentie met Warner Bros' Space Jam en MTV's Beavis and Butt-Head Do America. Wanneer het eigen Hercules financieel dan nog eens tegenviel, komen we tot de conclusie dat het Magic Kingdom zich voor het eerst in lange tijd zorgen moet maken: binnenkort is het immers de beurt aan concurrerende tekenfilms als Anastasia, Quest For Camelot en The Prince Of Egypt. We zagen dit jaar overigens twee verfilmingen van Disney-tekenfilms met Pinocchio en 101 Dalmatians, maar geen van beide kon echt bekoren.
Onze eindredacteur zal niet te spreken zijn over het totale gebrek aan Stephen King-verfilmingen dit jaar, maar toch was ook het horrorgenre doorspekt met kwaliteitsmateriaal. Horrorkomedie The Frighteners luidde meteen een goed jaar in, dat werd gevuld met onder andere The Ghost and The Darkness (Jaws met leeuwen), Anaconda (Jaws met een slang), The Relic (Alien in een museum) en Mimic (Alien in de metro). Het slasher-genre kreeg een nieuwe kickstart met Scream (binnenkort wordt u vergast op de al even sterke I Know What You Did Last Summer en Scream 2), en de Angel Heart van dit jaar was het ongemeen sterke The Devil's Advocate. Ga hem zien, nu je nog kunt. Na al dat moois namen we The Crow: City Of Angels, Bordello Of Blood en The Island Of Dr. Moreau er graag bij.
Voor de iets gevoeligere zielen waren er romantische films in overvloed. In dit genre zijn de extreme kwaliteitsverschillen opvallend. Barbra Streisand vond zichzelf iets te mooi in The Mirror Has Two Faces, en John Travolta bleek net niet grappig genoeg om van Michael een genietbare film te maken. Eveneens flauw tot slecht: The Evening Star, In Love And War en A Smile Like Yours. Zelfs het Boyle-MacDonald-Hodge-trio bleek niet onfeilbaar. Van hun Trainspotting-opvolger A Life Less Ordinary bleef slechts een bittere nasmaak hangen. De romatische harten werden dan weer wel op hun wenken bediend met het bloedmooie Jerry Maguire, One Fine Day overdag en One Night Stand 's nachts. Ook aardig tot onvergetelijk: Addicted To Love, Fools Rush In en My Best Friend's Wedding. Gelachen kon er dan weer met Jim Carrey in Liar Liar (nog het meest met de eindgeneriek), met The First Wives Club en met Woody Allens Everyone Says I Love You. Vooral de Britten hadden het wat komedies betreft voor het zeggen in 1997. Bean en The Full Monty werden de twee grootste Britse films ooit, Fierce Creatures was de langverwachte opvolger van de Wanda-cast en halve Brit/halve Canadees Mike Myers bewees geen eendagsvlieg te zijn met zijn James Bond-spoof Austin Powers: International Man Of Mystery. En we zouden bijna Spice World vergeten, die zowaar onze hoofdredacteur aan het schrijven kreeg.
1997 was een jaar met vele Vlaamse films (La Sicilia, Gaston's War, Hombres Complicados en Oesje), maar uiteindelijk was het het Waalse Ma Vie En Rose dat in het buitenland met de pluimen mocht gaan lopen: de film werd genomineerd voor een Golden Globe voor beste niet-Engelstalige film. Wordt hopelijk vervolgd met een oscarnominatie. De Nederlanders zaten evenmin stil (De Zeemeerman, Naar de Klote!, Karakter, De Jurk), maar maakten evenmin veel indruk. Onze eigen Jean-Claude Van Damme ten slotte bleef verder wegzakken met actieflops Maximum Risk en Double Team.
Het meeste succes werd, zoals elk jaar, behaald in het dramagenre. Oscarfavorieten kwamen en gingen met Shine, The Crucible, The English Patient, Sling Blade en Marvin's Room. Later op het jaar ging Brad Pitt de dramatische toer op met Seven Years in Tibet, en werden we vergast op enkele erg geslaagde politiedrama's: Cop Land, L.A. Confidential en Donnie Brasco. Ook Shakespeare's klassiekers blijven veel aanhang hebben. Romeo & Juliet is misschien wel de meest aangrijpende verfilming ooit, terwijl Kenneth Branagh Hamlet tackelde in een vier uur lange versie. Al Pacino ten slotte, ontwikkelde jeugdige interesse in The Bard op zijn manier met Looking For Richard in zijn regiedebuut. Andere acteurs die dit jaar voor het eerst achter de camera kropen: Tom Hanks voor That Thing You Do!, Steve Buscemi voor Trees Lounge en Kevin Spacey voor Albino Alligator.
1997 was een jaar van extremen: voor elke Face/Off was er een Con Air, voor elke Fifth Element een Mars Attacks! en voor elke Jerry Maguire een Evening Star. Maar zoals elk jaar is ook nu weer ons motto: slechte films zijn nodig om de goeie films naar waarde te schatten. Wij zaten er vaak, en we zaten er graag, in de donkere zalen van ons land. We hopen er u in het nieuwe jaar nog vaak te treffen, en we hopen dat u nog steeds naar movie zult surfen om er de eerste berichten over de nieuwste films te lezen. Want uiteindelijk is dank zij u, trouwe lezer, dat movie jaar na jaar klimt in de lezersstatistieken. We hebben het graag gedaan, en we blijven het graag doen.