Acteurs als Tom Cruise en Brad Pitt genieten een grote naambekendheid bij het gewone filmpubliek. Slechts zelden worden ook de producenten door de toeschouwers herkend of geassocieerd met de sector waarin ze werkzaam zijn. Nochtans is in het wordingsproces van een film de aanwezigheid van een goede producent uitermate belangrijk voor het welslagen van het project. Een producent is naast de geldschieter van een prent ook iemand die zich met alle mogelijke facetten bij het tot stand komen van een film bezighoudt. Hij houdt zich intensief bezig met het ontwikkelen van een goed scenario, hij kiest de cast en de regisseur. In een aantal gevallen gaat de producent ook rechtstreeks onderhandelen met mogelijke distributeurs over de filmrechten en de bijhorende noodzakelijke marketingcampagne. Natuurlijk zijn er producenten die uitsluitend werken voor de grote studio's (Warner, 20th Century Fox, Universal, Columbia of Paramount). Hun vrijheid of beslissingsvermogen is veel kleiner dan van hun collega's die buiten het traditionele systeem werkzaam zijn. De studioproducenten worden soms simpelweg ingehuurd om een welbepaalde film zo snel mogelijk in de zalen te krijgen. Tot in het begin van de jaren vijftig was deze manier van werken gangbaar. Het was destijds vrij uitzonderlijk dat men in de ontspanningsindustrie films maakte buiten het machtige en strakke studiosysteem.
Slechts enkelingen durfden het aan om de macht van de studio's te trotseren. Iemand zoals David Selznick werkte volledig zelfstandig aan Gone With the Wind (1939) en alleen voor de distributie kwam hij tot een overeenkomst met MGM. Met de komst van de televisie en de daaruitvolgende dramatische daling van het aantal bioscoopbezoekers veranderde er veel voor de filmindustrie na Wereldoorlog II. Weg met het alleenrecht van de grote studio's om films te maken. Iedere zelfzekere filmmaker kreeg toen de kans om zijn idee visueel uit te werken op voorwaarde dat hij snel en goedkoop werkte. Een echte kampioen in het maken van dergelijke low-budget films was Roger Corman. Voor 1970 had zijn firma al meer dan 75 films op haar actief. Nooit verloor hij de controle over de afgewerkte films die zijn imperium (na verloop van tijd) verlieten. Alleen voor de verspreiding van zijn spotgoedkope films zocht hij distributeurs. In elk van zijn projecten vinden we een typische Roger Corman-touch terug.
In het Hollywood van de jaren tachtig en negentig is het bestaan van producenten die een project volledig zelfstandig ontwikkelen levensnoodzakelijk geworden voor de huidige filmindustrie. Soms werden mensen zoals Joel Silver (de Lethal Weapon- trilogie), Mario Kasser (Terminator II), Simpson/Bruckheimer (Top Gun, The Rock) kleine studio's op zich die alleen maar samenwerkten met de grote studio's om hun films wereldwijd uit te brengen. Wie beslist ook thuishoort in het rijtje van deze machtige en zakelijke wonderboys is Arnold Kopelson.
Geboren op 14 februari 1935 te New York, volgde Kopelson aan de universiteit van zijn geboortestad een opleiding voor advocaat. Na het beëindigen van zijn studies als jurist kon hij aan de slag als raadgever bij verschillende banken voor leningen aan de filmindustrie. Na een periode van ongeveer tien jaar vormde hij in 1972 samen met zijn toekomstige vrouw, Anne Feinberg, Inter-Ocean Film Sales. Deze distributiemaatschappij was gespecialiseerd in het verkopen van filmrechten van kleine onafhankelijk gedraaide films aan de rest van de wereld. Met de oprichting van de firma Arnold Kopelson Productions in 1979 gingen ze nog een stap verder. Voortaan hield het echtpaar zich ook direct bezig met het produceren van films. Een van de eerste successen die deze kersverse productiefirma boekte was met de weinig subtiele tienerfilm Porky uit 1981. Nog beter verging het hen met de realisatie van Platoon met als regisseur Oliver Stone. Dit schitterende Vietnamdrama behaalde een oscar voor beste film. Ook realisator Stone kreeg het felbegeerde beeldje voor zijn virtuoos regiewerk.
Zijn meest persoonlijke project (vertelt hij zelf bij elk interview), Triumph of the Spirit met Willem Dafoe in de hoofdrol, kwam het jaar nadien tot stand. Dit donkere oorlogsdrama handelt over een bokser die tijdens WO II terechtkomt in het concentratiekamp Auschwitz. Na het afwerken van Out For Justice met Steven Seagal voor Warner, tekende Kopelson een contract van drie jaar bij deze studio. Onder de krachtige impuls van Arnold en Anne Kopelson kreeg Warner een serie van gigantische hits toegeschoven (The Fugitive, Outbreak, Falling Down, Eraser). Voor een andere studio, New Line, produceerde hij ook de horrorthriller van de jaren negentig, Seven met Brad Pitt in de voornaamste rol. Ook nu kunt u genieten van een film van de firma Kopelson: The Devil's Advocate met Al Pacino en Keanu Reeves als belangrijkste acteurs.
Gezien het toenemende belang en succes van Arnold Kopelson als inventief producent, bleef ook de waardering vanwege zijn collega's voor zijn werk niet achterwege. In 1994 kreeg hij de prijs voor de beste producent van het voorbije jaar vanwege de Amerikaanse bioscoopexploitanten. Dit jaar ontvingen hij en zijn vrouw nog een andere onderscheiding, de Show Biz Expo Hall of Fame Award van de schrijversbond van Amerika voor hun baanbrekende manier van werken in de ontspanningsindustrie.
Op het filmfestival van de Amerikaanse film in september 1997 in de Franse badstad Deauville was er trouwens een hommage aan zijn werk als Amerikaans topproducent in de vorm van de vertoning van een aantal van zijn films. Niettegenstaande zijn indrukwekkende staat van dienst schermt Arnold Kopelson zich totaal niet af van de buitenwereld. Hij gebruikt regelmatig superlatieven om zijn visie over te brengen. Maar bovenal blijft hij een gehaaide verkoper, iets wat duidelijk naar voor komt tijdens ons interview. Met zijn dikke sigaar wachtte hij ons op in de Royal, één van de mooiste hotels van Deauville.
MOVIE: U bent nu al meer dan twintig jaar actief in de filmsector. Hoe omschrijft u de veranderingen die plaatsvonden gedurende deze periode?
KOPELSON: De situatie in Hollywood is zeker niet verbeterd. Het budget van een film wordt alsmaar hoger. Niet alleen de salarissen van de acteurs gingen omhoog maar ook de kostprijs van de speciale effecten. Het is veiliger om een film te maken van meer dan zestig miljoen dollar dan een film te maken met een budget van minder dan dertig miljoen dollar. Ook krijgen de topvedetten in de Amerikaanse filmindustrie steeds grotere salarissen uitbetaald en blijven ze maar verder groeien. Ik weet niet wanneer deze absurde en gevaarlijke situatie zal normaliseren. Het meeste wat op dit moment betaald wordt voor één acteur draait rond de twintig miljoen dollar. Die ongezonde toestand zal blijven voortduren tot de studio's geconfronteerd worden met een reeks van flops. Alleen wanneer dit zou gebeuren kan de filmsector economisch terug gezond worden zodat men ophoudt met het maken van blockbusters met loodzware budgetten (van een contradictie gesproken, Kopelson produceerde zelf al dergelijke mamoetproducties: Eraser en The Fugitieve, nvdr).
MOVIE: Eén van de grootste successen in uw rijkgevulde loopbaan als producent was Platoon. Zou u deze baanbrekende Vietnamfilm nog voor dezelfde prijs kunnen draaien als destijds?
KOPELSON: Ik maakte de volledige film voor 4,9 miljoen dollar. De film is voor het grootste gedeelte opgenomen in de Filippijnen. Indien ik deze locatie opnieuw zou willen gebruiken, zou dit tot driemaal meer kosten dan in 1986. Ook waren de drie belangrijkste acteurs van de film (Tom Berenger, Charlie Sheen, Willem Dafoe) voor de realisatie van Platoon bijna niet gekend wat ten goede kwam aan de hoogte van hun salaris. Een andere film die ik produceerde, Seven, koste amper 32 miljoen dollar maar indien ik dezelfde film vandaag zou willen maken, zou ik waarschijnlijk meer nodig hebben. Brad Pitt vroeg slechts vier miljoen dollar voor het maken van de film. Vandaag zou hij beslist meer vragen omdat zijn bekendheid sinds Seven enorm toenam. Ik probeer altijd de meeste aandacht te besteden aan het uitwerken van een goed evenwichtig scenario, ook al kost het soms vele jaren eer je iets hebt waarmee je iets kunt aanvangen.
MOVIE: Wat is het belangrijkste onderdeel in het geheel van het maken van een film?
KOPELSON: Het is noodzakelijk om een goed scenario te hebben voor je een film effectief gaat draaien. Als het verhaal een goede structuur vertoont, zal je tijdens de draaiperiode weinig of niet geconfronteerd worden met verrassingen. Eens je een fantastisch scenario hebt, kun je beginnen zoeken naar de juiste acteurs, cameramensen en niet te vergeten de gepaste regisseur voor je project. Ik geloof zelf niet dat de omvang van een budget bepaalt hoe creatief je kunt werken. Je kunt zowel voor 100 als voor 20 miljoen dollar een prachtige film afleveren. Het begint allemaal bij het materiaal dat voorhanden is en niet bij de hoeveelheid geld dat beschikbaar is voor het draaien van de film.
MOVIE: Hoe reageert u op het ego van sommige acteurs die het filmmaken toch wel bemoeilijken? Denken we maar aan de problemen tussen Brad Pitt en Harrison Ford voor The Devil's Own?
KOPELSON: Mocht ik de producent geweest zijn van deze film zou er zeker geen sprake geweest zijn van conflicten tussen deze twee acteurs. Men had niet eens een deftig script voor men aan deze thriller begon, er werden nog wijzingen aangebracht tijdens het maken van The Devil's Own. Beide hoofdacteurs huurden hun eigen scenaristen in om hun eigen rol uit te werken wat onvermijdelijk moet leiden tot een chaotische toestand. Het was onverantwoord met de film te starten zonder een duidelijk verhaal.
MOVIE: Vindt u het niet jammer dat het aantal acteurs dat een film kan openen zo beperkt is (Harrison Ford, Arnold Schwarzenegger, Michael Douglas)?
KOPELSON: Deze situatie geeft soms problemen als je gaat werken met grotere budgetten. Maar voor mij blijft het verhaal het belangrijkste. Acteurs worden door mij persoonlijk gekozen op basis van inzet en hun mogelijkheden, niet op basis van de eventuele opbrengsten tijdens de eerste week van release. Moet ik omwille van bepaalde praktische redenen vier maanden of een jaar wachten voor de acteur van mijn keuze beschikbaar is, dan zal ik zonder enig probleem het geduld hiervoor opbrengen.
MOVIE: Welke houding neemt u aan als u een film produceert?
KOPELSON: Ik hou mij intens bezig met de voorbereidingen van een film. Wanneer het scenario in orde is, ga ik op zoek we naar de gepaste regisseur. Samen met hem kijk ik eveneens naar de juiste acteurs. Ik ben bijna altijd persoonlijk aanwezig voor de casting van de belangrijkste rollen. Voor de kleinere rollen laat ik mijn regisseur en castingverantwoordeljke beslissen. Ik beslis ook zelf met wie ik ga samenwerken op technisch vlak. Door mijn jarenlange ervaring in de filmsector weet ik heel goed de echte vakmensen terug te vinden. Maar ook tijdens de draaiperiode kun je mij elke dag terugvinden op de set, behalve wanneer ik twee projecten lopen heb. Dit was nog nooit gebeurd tot vorig jaar. Toen werkte ik zowel aan Mad City van Costa Gavras met Dustin Hoffman en John Travolta als aan Murder At 1600 met Wesley Snipes. Deze gelijktijdige opnames waren niet echt gepland. Terwijl mijn vrouw zich bezighield met Murder At 1600, concentreerde ik mij op Mad City. Dit was zeker nodig gezien de aanwezigheid van de twee topacteurs Hoffman en Travolta. Ik ging slechts één keer naar Canada om de set van Murder At 1600 te gaan bekijken. Alles ging perfect.
MOVIE: Hoe bepaalt u of u een film wilt produceren of niet?
KOPELSON: Ik beslis heel veel dingen vanuit mijn ervaring als producent maar ook als mens. Ik heb een culturele opvoeding genoten wat nog altijd een belangrijke invloed uitoefent op mijn persoonlijk en professioneel leven. Mijn vader wilde absoluut dat ik een concertpianist werd, maar dat is niet gebeurd. Door die muzikale opvoeding weet ik muziek nog altijd te appreciëren. Ik kom uit een familie die actief bezig is met kunst en muziek. Zo is mijn broer een schilder. Dus wanneer ik een scenario lees, zie ik reeds de volledige film in mijn gedachten met de juiste acteur, decor, muziek... Alleen wanneer ik emotioneel geraakt wordt door wat ik zie in mijn gedachten zal ik het script verfilmen. Momenteel krijgt mijn firma ongeveer vijftig tot honderd scenario's per week binnen. Ik heb negenentwintig mensen in L.A. en drie in New York die mij helpen om uit deze stroom van verhalen de juiste keuzes te maken en deze verder te ontwikkelen. Momenteel heb ik een twintigtal projecten in vergevorderde staat van voorbereiding voor de finale draaiperiode. De meeste films die gemaakt werden voor Warner waren afkomstig uit de bestaande voorraad aan scenario's van mijn bedrijf.
MOVIE: Hoeveel vrijheid geeft u aan een regisseur waarmee u samenwerkt?
KOPELSON: Ik kies erg zorgvuldig. Ik probeer ook zoveel mogelijk vooraf over een aantal dingen te praten zodat beide partijen exact weten waar ze aan toe zijn. Ik vind het noodzakelijk om met iemand een goede werkrelatie te hebben anders zal ik zeker geen tweede keer meer kiezen voor een samenwerking met die persoon. De periode voor de film effectief gedraaid wordt, kun je vergelijken met verliefdheid in een relatie. Op dat moment beloven ze alles aan elkaar. Pas vanaf het ogenblik dat je getrouwd bent, weet je pas echt wat je aan elkaar hebt. Idem voor de relatie producent-realisator; pas wanneer het eigenlijke werk begint, weet je wat de andere waard is. Wanneer je aan sommige projecten vier tot vijf jaar gewerkt hebt, is het moeilijk te aanvaarden dat je te maken hebt met een persoon die alleen maar aan zichzelf denkt.
MOVIE: Op welke films bent u het meest trots?
KOPELSON: Het maken van de film Triumph of the Spirit werd een obsessie voor mij. Het heeft mij in totaal meer dan acht jaar gekost om het project tot een goed einde te brengen. Pas toen ik de oscar kreeg voor de film Platoon werd het mogelijk om de prent alsnog te maken. Ook bij The Fugitive kreeg ik veel tegenwerking. Niemand geloofde in het project, zelfs de baas van Warner niet. Het scenario werd zelfs naar specialisten gestuurd voor herwerking, maar dit liep gelukkig op een sisser af. Ik was vreselijk kwaad over de manier waarop ik werd behandeld. Toen ik het scenario terugkreeg, maakte ik duidelijk aan Warner dat ik diegene was die een oscar gewonnen had en reeds veel energie gestoken had in de prent. Ik eiste dat men zich niet meer zou bemoeien met het maken van The Fugitive.
MOVIE: Klopt het dat u niet volledig akkoord was met de werkwijze van David Fincher voor de horrorthriller Seven?
KOPELSON: Slechts één onderdeel vormde een aanleiding voor een artistiek meningsverschil. Het ging om de scène waarin het door Brad Pitt gespeelde personage verneemt dat het hoofd van zijn vrouw zich in een doos bevindt. Uiteindelijk kon Fincher mij overtuigen om deze scène dan toch te draaien. Voor de rest hadden we een prima werkrelatie. Ik kreeg zelfs van Fincher de kans om mee te werken aan de montage van Seven. De meeste regisseurs houden niet van pottenkijkers in de montagekamer.
MOVIE: Waarover gaat uw recentste productie de Devil's Advocate met Al Pacino en Keanu Reeves in de hoofdrollen?
KOPELSON: Het gaat over een jonge advocaat (Keanu Reeves) die begint bij een groot advocatenbureau maar na een tijdje merkt hij dat zijn werkgever (Al Pacino) niet van deze wereld is. Het was een aangename film om te produceren omdat de twee voornaamste acteurs erg goed met elkaar konden opschieten.
MOVIE: Wat kunnen we van u nog verwachten in de toekomst?
KOPELSON: Momenteel werken we aan het vervolg van The Fugitive, U.S. Marshals (met Wesley Snipes en Tommy Lee Jones). Doordat het scenario van The Fugitive zo strak opgebouwd was, waren we verplicht om een compleet nieuwe wereld op te bouwen. Ik waarschuwde er iedereen voor dat deze structuur problemen zou opleveren voor het maken van een vervolg. Vooral voor het personage van Harrison Ford was er geen ruimte meer in de toekomst. We gaan ook een remake maken van Dial M for Murder van Alfred Hitchcock uit 1954. Het verhaal zal ongeveer hetzelfde blijven als in het origineel, maar we willen proberen om het toneelmatige karakter van de klassieker van Hitchcock te verminderen. Het moet een open film worden waarin de rasacteur Michael Douglas zich volledig zal kunnen uitleven. De remake kreeg de titel Perfect Murder mee. Ik kijk ook uit naar de projecten die ik zal ontwikkelen met Twentieth Century Fox.
De eerste film die Kopelson waarschijnlijk zal produceren voor deze studio is Seven Day Soldiers met Arnold Schwarzenegger. U.S. Marshals komt in België uit op 15 april 1998; Perfect Murder op 7 oktober 1998.