Met die idee in het achterhoofd is hij dan ook aan zijn research begonnen. Om de historische accuraatheid van zijn prent te waarborgen werden al vroeg twee Titanic-experten in het project betrokken: Don Lynch en Ken Marshall, auteurs van Titanic: An Illustrated History. Vooral de laatste heeft erg bijgedragen tot precieze reproductie van de interieurs van het schip. 'It is as close as you can get to being in a time machine, going back and being on that ship,' verzekert Cameron.
Juist het feit dat Titanic gezonken is tijdens de eerste en enige trip bracht decorproblemen met zich mee. Er bestaan namelijk erg weinig foto's van het schipinterieur. De woorden van Rose liegen er ook niet om: alles rook nog naar verse verf. Zowel de majestatische traphal, de eerste klasse eet- en rookzaal, de receptie, de 167 meter lange promenade, het gymnasium als enkele luxe cabines, waaronder de Empire-suite waarin Rose en Cal verblijven, zijn gebaseerd op foto's van Titanics zusterschip de Olympic en op de enkele foto's die tijdens de bouw van het lijnschip genomen werden. Een bijna spartaans realisme werd eveneens aan de dag gelegd bij de weergave van de marconistenkamer, de machinekamer en de laadruimte met de speeltjes van de eerste klasse-passagiers.
De bewuste Empire-suite was eigenlijk bedoeld voor een andere passagier die een etmaal voor de afvaart zijn optrekje annuleerde, met name J.P. Morgan, één van de machtigste miljonairs uit die tijd.
Ook alle details in het decor werden met een fanatieke zorg gereproduceerd. In sommige gevallen bestonden de oorspronkelijke fabricanten nog zoals in het geval van de manufactuur die de tapijten weefde voor de eetzaal en de receptie van de het D-dek. Het bewuste bedrijf, BMK Stoddard in Engeland, had zelfs het patroon bewaard. Perfectionist Cameron had vlug beslist: zet de weefmachines maar in gang en liefst met dezelfde wolteint op het bobijn. Hetzelfde deed zich voor met de katrolhaken van de reddingssloepen. De zogenaamde davits op de set zijn van de hand van hetzelfde bedrijf dat ze eertijds voor de Titanic leverde. De dekstoelen zijn dan weer nagebouwd op een nog bestaand model dat je nu kunt bewonderen in het Maritiem Atlantisch Museum te Halifax, Nova Scotia. Rekwisieten zoals deze stoelen konden nu eenmaal niet gehuurd worden. Ze moesten eerst en vooral waarheidsgetrouw zijn en bovendien zouden ze aan het eind allemaal in het water verdwijnen.
Niets werd aan het toeval overgelaten. Ook de fysische aspecten waaronder de kledij, de kapsels, het taalgebruik, de etiquette kregen de nodige aandacht. Omdat je in de bioscoop niet altijd de tijd hebt om bepaalde personages beter te leren kennen, ben je nog meer dan in de realiteit, aangewezen op de kleren van iemand: wat iemand draagt, zegt wie hij is. Kapsels spreken eveneens een taal. Op het ogenblik dat Winslet zich van het leven wil benemen draagt ze de haardos los, een teken van haar rebellie.
Kleine details verstoren soms de accuratesse. Wanneer Rose haar bezit aan schilderijen toont aan een overdonderde Jack zien we daar inderdaad enkele werken van de grondleggers der moderne kunst aan ons voorbij gaan. Een Monet maar vooral een Braque en het allereerste 'Kubistische' schilderij nog vóór de uitvinding van het Kubisme ( Les Demoiselles d'Avignon van Picasso). Dat doek is erg representatief voor de veranderende kunstscène uit die periode (het ontstond in het voorjaar van 1907) maar bestaat nog steeds en wel in New York in het Museum of Modern Art.
Zo zie je maar. Het zit hem in de details, maar dat is een mes dat aan twee kanten snijdt.