PLAYING GOD

Nog zo'n gozer die zijn talent verwart met zijn ego (en daarmee in de voetsporen van Val Kilmer treedt), is David Duchovny. Dank zij zijn rol als Special Agent Fox Mulder in de televisieserie The X-Files, geniet de man een populariteit die kan concurreren met die van William Shatner twintig jaar geleden (nog zo'n eerste klas loser.) Na één oogopslap op 's mans carrière (een travestiet in Twin Peaks, een zwakkeling in Kalifornia en een voorlezer van brieven in het erotische programma Red Shoe Diaries) kom je tot de conclusie dat hij ofwel een bijzonder zwak oog heeft voor kwaliteitsmateriaal, of dat hij gewoon een nijpend gebrek heeft aan acteertalent. En als je dan zijn werk even bovenhaalt, wordt het duidelijk dat het het laatste is.

Met The X-Files heeft Duchovny een onbeschrijflijke mazzel gehad. Hij verdient de kwaliteit van de serie eenvoudigweg niet. En nu The X-Files stilaan naar het einde loopt (misschien nog een jaar of twee plus een reeks bioscoopfilms) begint Duchovny uit te kijken naar andere projecten. De eerste daarvan is Playing God, een tweeslachtige misdaadfilm waarin Duchovny de rol speelt van dokter Eugene Sands, een chirurg die zijn licentie verloor nadat hij onder invloed van drugs een patient op de operatietafel verloor.

Zonder carrière en zonder toekomstvooruitzichten brengt hij zijn dagen permanent stoned door. Tijdens een nachtelijk bezoek aan een disco redt hij in onvervalste MacGyver-stijl een slachtoffer van een schietpartij van een gewisse dood. Dit maakt zodanig veel indruk op de aanwezige Claire (Angelina Jolie), dat zij hem voorstelt aan haar vriendje, de onstabiele crimineel Raymond Blossom (Timothy Hutton). Die kan wel een dokter gebruiken om zijn gewonde kornuiten op te lappen; naar het ziekenhuis kunnen ze immers niet. Aanvankelijk vindt Sands dit best: hij verdient een fortuin en houdt er een nieuwe vriendenkring op na. Maar wanneer het hem allemaal iets te warm wordt onder de kraag, gaat hij er van door met Claire.

Klinkt misschien nog niet zo oninteressant, maar voor een film die 94 minuten duurt, lijkt het allemaal eindeloos lang te duren. De grote schuldigen zijn regisseur Andy Wilson (het is zijn bioscoopdebuut en hopelijk ook -zwanezang) en Duchovny, onwaarschijnlijk monotoon (die verschrikkelijk slaperige voice-over !) en bezitter van welgeteld één gelaatsuitsrukking. Jolie en Hutton doen verwoede pogingen, maar slagen er nooit in het tij te keren. Een film om te vermijden; en met enig geluk is Gillian Anderons film The Mighty, naast Sharon Stone, meer het bekijken waard.