STARSHIP TROOPERS

De Hollandse pionier, Paul Verhoeven, is er nauwelijks beter aan toe. Na een trio bijzonder succesvolle films (Robocop, Total Recall en Basic Instinct) regisseerde hij het debacle van het decennium, Showgirls; en nu spartelt hij met een walgelijk dure verfilming van Robert Heinleins SF-roman om het hoofd boven water te houden. Dat hij hier niet al te best in slaagt, is een undersatement. Het aloude verhaaltje, dat we tijdens de zomervakantie tot vervelenstoe vertelden, moet ook nu weer worden afgestoft: buiten de special effects is er bitter weinig om de kijker wakker te houden.

Centraal staat de oorlog tussen de mensheid en de Klendathu, een buitenaards insectenras van gewetenloze vechtmachines die nu hun zinnen hebben gezet op de aarde. In een fascistische maatschappij in de toekomst (Heinlein was een rechtse rakker), besluit een groepje pubers uit Buenos Aires zich aan te sluiten bij het leger. Na een eindeloos lange opleiding (pakweg Full Metal Jacket in de toekomst, we zagen het overigens al eerder in de televisieserie Space: Above And Beyond), doorspekt met allerlei puberale liefdesperikelen, trekken de vrienden naar de oorlog, waar ze de strijd aanbieden met de gigantische insecten. Dat doen ze overigens vreemd genoeg met machinegeweren, en verliezen aldus duizenden manschappen, in plaats van gewoon een paar atoombommen te droppen.

Starship Troopers, de roman, was geschreven voor een adolescent publiek in het achterhoofd. De film wijkt hier niet van af, met het grote verschil dat Verhoeven een flinke scheut satire in zijn film besliste te stoppen. Het lijkt alsof hij hiermee op twee paarden tegelijk wil wedden: het jeugdige publiek zal zich niet storen aan het kinderachtige karakter van de film (integendeel: hoe dommer de personages en de dialogen, hoe liever); en anderzijds zit er voor de meer kritische geest een ferme knipoog in. Tegen dít publiek lijkt Verhoeven te zeggen: 'Kijk, je moet dit allemaal niet ernstig nemen. Ik lach toch zelf met al die onnozele kereltjes die heen en weer lopen en worden opgepeuzeld.' Nu, dit werkt dus niet. Ofwel maak je een satire, die in die hoedanigheid ook door iedereen wordt begrepen, ofwel hou je het serieus.

De hoofdrollen worden gespeeld door een stelletje pubers uit Beverly Hills 90210 en Melrose Place (Casper Van Dien, Dina Meyer, Denise Richards met de eeuwige Barbie-glimlach plus het ventje dat Doogie Howser MD speelde) en dit op een absurd laag niveau. Blijft er dan nog over: overrompelende special effects (het moet gezegd worden), een paar gratuite tietenscènes en een hoop flauwe grappen. Dan nog liever een filmversie van Space: Above And Beyond.