LOLITA

Lynes film leunt dicht aan bij Nabokovs gelijknamige roman. Jeremy Irons is Humbert Humbert, een Engelse professor die een opdracht aanvaardt in Amerika. Tijdens zijn zoektocht naar een verblijfplaats komt hij terecht bij Charlotte Haze, een flamboyante weduwe. Hij huurt een kamer bij haar, vooral wanneer hij Charlottes dertienjarige dochter Lolita ziet. Hij voelt zich onmiddellijk tot haar aangetrokken, niet alleen omdat zij de ultieme nymphette (vampachtig kindvrouwtje) vertegenwoordigt, maar ook omdat zij de reïncarnatie is van zijn verloren jeugdliefde Annabel. Om dicht bij Lolita te kunnen blijven, trouwt hij met haar moeder. Wanneer die achter Humberts ware drijfveer komt, is het hek van de dam. Een hysterische Charlotte komt uiteindelijk onder een auto terecht.

Humbert en Lolita beginnen hierop aan een ware odyssee door Amerika, die hen van het ene motel(bed) naar het andere brengt. Stilletjesaan begint de relatie tussen hen te bekoelen. Lolita begint de verpletterende liefde van Humbert beu te worden. Om nog aan zijn trekken te kunnen komen, begint hij haar te chanteren. Zeer onverwacht stelt Lolita hem een tweede zwerftocht voor, op voorwaarde dat zij de route mag uitstippelen. Een dolgelukkige Humbert gaat hierop in. Een zich steeds geheimzinniger gedragende Lolita en een al even mysterieuze achtervolger voeren hem echter naar het noodlot.

Wie is nu eigenlijk dader en slachtoffer in deze zaak? Zowel Lolita als Humbert zijn complexe personages. Lolita is zeker niet onschuldig. Zodra ze doorheeft dat Humbert zich tot haar aangetrokken voelt, verleidt ze hem. Ze speelt (macht)spelletjes met hem en bedriegt hem uiteindelijk. Het gevoelsleven van Humbert werd bepaald door het verlies van zijn jeugdliefde Annabel. Hij heeft die klap nooit kunnen verwerken, waardoor hij op mentaal en emotioneel niveau een puber is gebleven en alleen nog maar van jonge meisjes kan houden. Toch weet Humbert dat hij fout is en wordt hij verteerd door een schuldgevoel. Bovendien beseft hij dat Lolita niet aan zijn romantisch ideaal beantwoordt.

Jeremy Irons, die al meer dubbelzinnige personages vertolkt heeft, is een schitterende Humbert. Dominique Swain is de perfecte Lolita: een combinatie van schoonheid en vulgariteit. Melanie Griffith is desastreus als een te ingehouden Charlotte. Ook Frank Langella faalt: zijn Quilty komt niet dreigend over. Nochtans is hij de echte slechterik van het verhaal: een pervers man die alleen uit is op seks met kinderen en eigenlijk de donkere kant van Humberts passie belichaamt.

Tot slot: Lolita is zeker geen meesterwerk. Het is wel een intelligente film over een zeer gevoelig onderwerp, met slechts een beperkt aantal suggestieve erotische scènes en zelfs een paar grappige momenten.