UNAGI (THE EEL)

De film brengt een origineel en tegelijkertijd ontroerend portret van een berouwvolle moordenaar. De parabel valt met de deur in huis en toont hoe Takuro zijn ontrouwe vrouw betrapt en doodt. Acht jaar later komt hij voorwaardelijk vrij. Hij zal proberen een nieuw en keurig bestaan op te bouwen en dit met behulp van zijn glad troeteldier (meegenomen uit de gevangenisvijver). De kappersstiel die hij in de gevangenis aanleerde, wordt zijn bron van inkomsten. Hij vestigt zich in een afgelegen dorp en probeert er zoals uitdrukkelijk bedongen bij zijn vrijlating, elke vorm van agressie te ontwijken. Maar zelfs daar blijven de spoken van het verleden hem achtervolgen.

Ook vóór het verblijf in de cel was vissen Takuro's leven. Door toeval zal deze hobby het leven redden van een vrouw die zelfmoord wou plegen. Uit dankbaarheid wil ze Takuro in zijn winkel helpen. Aanvankelijk staat hij weigerachtig tegenover haar hulp, maar Keiko's aanwezigheid lokt meer klanten. Beiden worden achtervolgd door hun verleden maar dat betekent nog niet dat ze het met elkaar kunnen delen.

De paling is uiteindelijk het enige wezen waarmee de man kan communiceren en dat hij vertrouwt. De harde toon uit het begin van de prent slaat over in een grappige en soms burleske sfeer (één surrealistische scène doet meteen denken aan Trainspotting) waarin op een erg fijnzinnige manier een kleine liefdesgeschiedenis wordt geschetst.

Imamura mixt verschillende filmstijlen tot een verrassend geheel. Precies daarin schuilt ook de kracht van deze prent. De protagonisten lijken al even ongrijpbaar als de paling hoewel meer dan één symbolische betekenis kan toegekend worden aan deze aal. Naar Japanse gewoonte geven de hoofdpersonages een afstandelijke en koele indruk hoewel in de proloog de passie letterlijk en figuurlijk van de pellicule spat.

De Paling is geen echt grote film maar de raadselachtige prent blijft met zijn hoopvolle boodschap toch beklijven: zelfs een moordenaar kan nog in dit leven opnieuw 'mens' worden.