Vladimir Nabokov begon in 1947 aan Lolita te schrijven en beëindigde het boek in 1954. Eerst werd het gepubliceerd door een obscure uitgeverij in Frankrijk en in 1958 kwam de roman eindelijk in Amerika uit. Het boek werd een bestseller, vooral door de sensationele inhoud. In vele landen werd het gewoon in de ban geslagen. Amper enkele weken na de publicatie besloten Stanley Kubrick en producer James B. Harris het boek te verfilmen. De Production Code, die door de hele filmindustrie gehanteerd werd en die onder andere bestond uit zeer strikte voorschriften inzake het vertonen van seksueel gedrag en geweld, zorgde ervoor dat de verfilming niet van een leien dakje liep. Wou de film rekenen op een algemene release, dan moest de seksuele ondertoon zoveel mogelijk worden afgezwakt.
Voor het schrijven van het scenario deed Kubrick een beroep op Nabokov zelf. Uiteindelijk zou Kubrick slechts 20 procent van dat scenario gebruiken. Alles wat maar enigszins naar seks zweemde, was nu helemaal verdwenen. Het enige erotische moment in de hele film is Humbert die de teennagels van Lolita lakt. Kubrick opent zijn film met de moord op Quilty. Hierdoor wordt een totaal andere suspense gecreëerd. Het publiek zou nu niet meer wachten tot het moment dat Humbert en Lolita met elkaar naar bed gaan, maar tot de confrontatie tussen Humbert en Quilty. Lolita werd op die manier een thriller! Kubrick ging ervan uit dat de censuur een film over een moordenaar gemakkelijker zou aanvaarden dan een film over een pedofiel en hij kreeg nog gelijk ook. Nadat hier en daar nog een aantal scenes geknipt waren, kwam hij in juni 1962 in Amerika uit.
Lolita werd door de filmcritici met gemengde gevoelens ontvangen. Het publiek bleef op zijn honger zitten: het verwachtte seks en kreeg suspense. Nabokov was naar het schijnt niet ontevreden over het eindresultaat. Het is eigenlijk ook geen slechte film, wat dan in hoofdzaak te danken is aan de acteurs: James Mason, Shelley Winters, Peter Sellers en Sue Lyon.
Een kleine dertig jaar later begon Lyne aan zijn verfilming. Hij respecteerde wél de inhoud en de sfeer van het boek. De twee reizen door Amerika, de incest, de vrijscènes: ze worden wel getoond annex gesuggereerd. De reacties waren navenant. Een aantal scènes werden weggecensureerd. In Amerika had de film na twee jaar nog steeds geen distributeur gevonden en in sommige Europese landen wordt de film maar op beperkte schaal vertoond. In ons land waren de Witte Comités ook niet echt enthousiast over de film. Gezien het onderwerp is dit enigszins wel te begrijpen. Anderzijds is Humbert geen Dutroux: hij is geen ziekelijke, perverse persoon, maar het slachtoffer van een gedoemde passie.
Pedofilie is een fenomeen van alle tijden en het bestaan ervan mag zeker niet ontkend worden. Het moet kunnen getoond worden. Een halve eeuw censuur heeft ons echter geleerd dat geen enkel tijdstip blijkbaar geschikt is voor zo'n film.