Wat de meesten niet weten, is dat de Golden Globes uitreiking, vergeleken met de Academy Awards, de betere show is. Hier zijn verschillende redenen voor. Om te beginnen duurt het geheel maar drie uur in plaats van de vier uur die de gemiddelde oscarshow duurt, maar toch staat er geen tijdslimiet op de speeches van de winnaars. Dit verschil in tijd wordt goedgemaakt doordat de organisatoren van de Golden Globes niet geïnteresseerd zijn in toeters en bellen. Er worden geen liedjes gezongen, er worden geen eindeloze nostalgische filmpjes gedraaid over het Hollywood van weleer en er is geen openingsnummer dat maandenlang werd gerepeteerd. Er is zelfs geen grapjurk à la Billy Crystal die het geheel aan elkaar praat (wat misschien wel het enige nadeel ten opzichte van de oscars is). Maar het belangrijkste van allemaal is dat werkelijk iedereen die genomineerd is voor een Golden Globe, ook aanwezig is op de uitreiking. De keuze van de Hollywood Foreign Press wordt blijkbaar veel meer gerespecteerd dan die van de verwaande Academy. Er worden dan ook veel meer traantjes weggepinkt dan op de oscars en er zijn veel minder koppige thuisblijvers die per se een statement willen duidelijk maken. Met andere woorden: de Golden Globes zijn leuker om naar te kijken en laten je niet teleurgesteld achter, hetgeen jaar na jaar het geval is met de Academy Awards.
De Golden Globe-winnaars van dit jaar werden bekendgemaakt op zondag 18 januari tussen 20 en 23 uur in de International Ballroom van de Merv Griffins Beverly Hilton in Los Angeles. Er werden geen doekjes om gewonden: meteen was het tijd om met die eerste Golden Globe voor de dag te komen. Dat werd gedaan door Lauren Bacall. De Golden Globe voor beste mannelijke bijrol in een film ging naar Burt Reynolds voor zijn rol als pornokeizer in Boogie Nights. Er was nochtans veel concurrentie in deze categorie. Hoe kies je in godsnaam de beste vertolking uit een lijstje met Rupert Everett (My Best Friend's Wedding), Anthony Hopkins (Amistad), Greg Kinnear (As Good As It Gets), Jon Voight (The Rainmaker) en Robin Williams (Good Will Hunting)? Deze eerste Golden Globe was meteen goed voor een paar traantjes, wanneer een verbouwereerde Reynolds verklaarde dat voor de Hollywood Foreign Press 'An actor is as good as his best film, as opposed to his last film.'
Het beeldje voor de beste vrouwelijke bijrol in een film werd voorgesteld door Edward Norton, en die ging naar Kim Basinger voor haar zwoele vertolking als de Veronica Lake lookalike in L.A. Confidential. De concurrentie was dan ook veel minder strerk: Joan Cusack (In & Out), Julianne Moore (Boogie Nights), Gloria Stuart (het oudje uit Titanic) en Sigourney Weaver (The Ice Storm). Ook La Basinger kon haar emoties niet bedwingen en stond met een bevende stem achter de microfoon.
David Duchovny en Gillian Anderson stelden de twee volgende Golden Globes voor. Maar alvorens ze dat deden wezen ze publiek en kijkers op de Miss Golden Globe van dit jaar. Miss Golden Globe is ieder jaar de dochter van een bekende actrice en was in een vorige editie bijvoorbeeld Melanie Griffith (dochter van Tippi Hedren). Dit jaar ging deze weinig benijdenswaardige eer naar Clementine Ford, de dochter van Cybil Shepard, en haar taak bestond erin de winnaars van elk Golden Globe te begeleiden naar de backstage. De Golden Globe voor beste acteur in een comedy-serie ging naar de Canadees Michael J. Fox (Spin City) die meteen op een paar tenen trapte door te vertellen dat hij dankzij het werk van Jerry Seinfeld terug naar het televisiemedium was gegaan. Tussen de regels kun je lezen dat hij televisie dus minderwaardig vindt aan film. Het equivalent van de actrice ging naar de bij ons onbekende Callista Flockhart uit de serie Ally McBeal, die een minuut lang verloren liep tussen de tafels van de genodigden, alvorens ze het podium bereikte. Zij bedankte in de eerste plaats producent David Kelley (ook bekend als meneer Michelle Pfeiffer).
De Golden Globes voor beste mannelijke en vrouwelijke bijrol voor televisie werden uitgereikt door Brendan Fraser en Minnie Driver en gingen respectievelijk naar George C. Scott (12 Angry Men) en naar Angelina Jolie (de dochter van de eveneens genomineerde Jon Voight, voor George Wallace). Hierna betrad Kevin Spacey het podium die de president van de Hollywood Foreign Press, Philip Burke, voorstelde. Deze laatste hield een droge speech over de entertainment industrie van Amerika.
De zevende Golden Globe, voor beste televisiefilm of mini-serie, werd uitgereikt door Matt LeBlanc (Joey uit Friends) en Cybil Shepard, en ging naar de voor ons onbekende George Wallace. Alan Rickman en Jada Smith (voormalig Jada Pinkett en nu getrouwd met Will Smith en zwanger van hun eerste kind) reikten de Golden Globes uit voor beste actrice en acteur in een televisiefilm of mini-serie. In deze eerste categorie won Alfre Woodard voor haar rol in Miss Ever's Boys, die om de ene of de andere reden al huilend Laurence Fishburne bedankte. Veel indrukwekkender was de Golden Globe die Ving Rhames in ontvangste nam voor zijn rol in de mini-serie Don King - Only In America. Andere genomineerden waren Armand Assante, Matthew Modine, Gary Sinise en Jack Lemmon. Rhames kreeg meteen een staande ovatie en stond op het podium te huilen als een kind. Rhames vroeg eerst een applaus voor de andere genomineerden. In het meest ontroerende moment van de avond vroeg Ving Rhames, terwijl hij rondkeek in het publiek: 'Is Jack Lemmon here tonight? Mr. Lemmon, would you please come up here. Mr. Lemmon, I would like to give this Award to you as you are one of the greatest inspirations in my life.' Het was een hallucinant moment, wanneer Jack Lemmon verbouwereerd de Golden Globe kreeg van de winnaar, en wanneer tientallen bekende gezichten, waaronder Goldie Hawn, Helen Hunt en Jack Nicholson, spontaan in tranen uitbarstten. Dit was ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.
Anne Heche, de lesbische partner van Ellen DeGeneres, en Alec Baldwin stelden de Golden Globe award voor het beste filmscenario voor. Ondertussen grapte Baldwin dat zijn vrouw Kim Basinger hem backstage had verteld dat ze haar Golden Globe graag zou overhandigen aan Jack Lemmon. De Golden Globe ging naar Matt Damon en Ben Affleck, twee jeugdige kereltjes die een werkelijk schitterend scenario schreven en ook meespeelden in de verfilming ervan: Good Will Hunting. Jammer genoeg had dit wel als gevolg dat Titanic ook de tweede Golden Globe aan de neus voorbij zag gaan. De andere genomineerden waren Albert Brooks (As Good As It Gets), L.A. Confidential (Curtis Hanson) en Wag The Dog (Davdi Mamet).
Titanic werd dan wel weer beloond in de categorie van de beste originele filmscore. De Brit James Horner nam de Golden Globe in ontvangst (en gaf onderweg James Cameron en Gloria Stuart een knuffel) van Jeff Goldblum. Legden het af tegen Horners meesterwerk: Jerry Goldsmith (L.A. Confidential), John Williams (Seven Years in Tibet én Kundun), Michael Nyman (Gattaca). Even later mocht Horner voor de tweede keer het podium beklimmen, samen met de Canadese zangeres Céline Dion. In de categorie beste originele song uit een film won My Heart Will Go On het van de veel zwakkere nummers uit Hercules, Anastasia en Tomorrow Never Dies. Deze Golden Globe werd uitgereikt door de strippers van The Full Monty, die het jammer genoeg zonder Robert Carlyle moesten stellen. De jaarlijkse Cecil B. Demille Award werd uitgereikt aan viervoudige Globe-winnares Shirley Maclaine door Goldie Hawn. Het publiek werd vergast op een enkele montage van hoogtepunten uit Maclaines carrière. Ze bedankte de twee Jacks (Lemmon en Nicholson), en kreeg spontaan een staande ovatie van de aanwezigen.
Hierna was het weer de beurt aan een aantal televisie-awards. Laura San Giacomo en Michael J. Fox hadden de eer de Golden Globes voor te stellen voor beste mannelijke en vrouwelijke hoofrollen in een dramatische televisieserie. Zowel David Duchovny als Gillian Anderson waren kanshebbers voor hun vertolkingen in The X-Files maar beide moesten het afleggen tegen collega's Anthony Edwards (E.R.) en Christine Lahti (Chicago Hope). Deze laatste zat op het moment van de waarheid overigens op het toilet in het grappigste moment van de avond. Robin Williams sprong op het podium en verkocht wat nonsens om het dode moment op te vullen, tot een beschaamde Lahti het podium opsprintte.
De Golden Globe voor beste actrice in een komedie of musical werd uitgereikt door Antonio Banderas, terwijl die voor acteur in de zelfde categorie werd overhandigd door Madonna. De winnaars waren Helen Hunt en Jack Nicholson, beide uit As Good As It Gets. Hunt moest het opnemen tegen Joey Lauren Adams (Chasing Amy), Pam Grier (Jackie Brown), Jennifer Lopez (Selena) en Julia Roberts (My Best Friend's Wedding). Een verdiende victorie, dus. Het zelfde geldt voor Nicholson, die won van Jim Carrey (Liar Liar), Dustin Hoffman (Wag The Dog), Samuel L. Jackson (Jackie Brown), Kevin Kline (In & Out). Nicholson waggelde al kauwend op het podium en grapte dat Christine Lahti op het toilet zat voor de grote boodschap.
De achttiende en voor ons meest interessante categorie werd zonder veel interese voorgelezen door Andie MacDowell en Andy Garcia. De beste niet Engelstalige film ging naar ons eigen Belgenlandje, voor de Waalse film Ma Vie En Rose (en niet naar Licht, zoals de moeder van ondergetekende dacht wanneer hij haar om 7 uur 's morgens uit bed belde). Andere genomineerde landen waren Frankrijk, Italië, Duitsland en Rusland. Regisseur Alain Berliner nam charmant zenuwachtig de Golden Globe in ontvangst. Het is de tweede keer op drie jaar tijd dat België met de Golden Globe naar huis mag (de vorige keer won Gérard Corbieau met Farinelli - Il Castrato), wat ons allemaal moed geeft voor de oscars. Als Ma Vie En Rose genomineerd wordt, zal het de vierde nominatie van dit land zijn op pakweg tien jaar tijd. Hoog tijd om te winnen, dus.
Jodie Foster was de gelukkige die de Golden Globe voor de beste filmregisseur mocht overhandigen. Hoewel James Cameron in deze categorie van zeer grote namen vergezeld was (James L. Brooks voor As Good As It Gets, Curtis Hanson voor L.A. Confidential, Jim Sheridan voor The Boxer en Steven Spielberg voor Amistad) was zijn film duidelijk de betere. De Canadees had ook blijkbaar verwacht te winnen, wat toch wel een arrogante indruk maakte. De twee laatste televisieprijzen gingen naar Ally McBeal en The X-Files voor respectievelijk beste comedy of musical televisieserie en beste dramatische televisieserie. Chris Carter trok met hele X-Files ploeg op het podium en bedankte in de eerste plaats de stad waar The X-Files al vijf jaar lang wordt ingeblikt: 'This is mostly for the city of Vancouver. Thanks to you, guys.' David Duchovny stond er maar beteuterd bij.
In de categorie beste komedie of musical overhandigde Sandra Bullock de Golden Globe aan regisseur James L. Brooks voor zijn film As Good As It Gets, die daarmee drie belangrijke beeldjes in de wacht sleepte. De andere mededingers waren de licht overschatte Full Monty, Men In Black. My Best Friend's Wedding en Wag The Dog. Eens te meer een zeer verdiende overwinning.
Onder de genomineerden voor de beste actrice in een dramatische film waren er enkele vreemde eenden in de bijt, zoals Helena Bonham Carter voor Wings Of The Dove, Judi Dench voor (Her Majesty) Mrs. Brown en Jessica Lange voor A Thousand Acres. Ook Jodie Foster was bij de genomineerden (voor Contact) evenals Kate Winslet voor Titanic. Geoffrey Rush overhandigde het beeldje aan een apetrotse Judi Dench, en liet daarmee favoriete Kate Winslet in de kou staan. In de categorie beste acteur in een dramatische film ging het er al nauwelijks beter aan toe. Hier was Leonardo DiCaprio (Titanic) de grote favoriet, maar de Golden Globe ging naar Peter Fonda voor zijn rol in Ulee's Gold. Andere genomineerden waren Matt Damon (Good Will Hunting), Daniel Day-Lewis (The Boxer) en Djimon Hounsou (Amistad). Fonda was klaarblijkelijk de kluts kwijt wanneer Brenda Blethyn hem het beeldje overhandigde.
De vijf beste dramatische films werden op verschillende momenten tijdens de show voorgesteld door Liam Neeson, Anjelica Huston, Mel Gibson, Julia Roberts en Gabriel Byrne. De gelukkige die de winnaar mocht verkondigen was Michelle Pfeiffer. De Golden Globe voor beste dramatische film van 1997 ging naar Titanic, een keuze waar movie zich resoluut bij aansluit. Titanic werd door de Hollywood Foreign Press verkozen boven Amistad, The Boxer, L.A. Confidential en Good Will Hunting. Stuk voor stuk zeer sterke en goed gemaakte film (vooral Good Will Hunting is verrassend goed), maar niet films die aan het genie van James Cameron konden tippen.
Met als grote winnaars van de 55e Golden Globe Awards Titanic en As Good As It Gets, en met voor de rest verschillende nominaties voor projecten als The Boxer, Good Will Hunting, L.A. Confidential, Amistad, Boogie Nights, Jackie Brown en Wag The Dog, krijgen we nu al een vaag beeld van hoe de oscarnominaties, die half februari worden bekend gemaakt, er uit zullen zien. En dat België van de partij is, staat al bijna vast.