FUNNY GAMES

Funny Games ging, begin 1997, in première op het filmfestival van Cannes, waar de film op oprecht applaus en niet minder oprecht boegeroep werd onthaald. Het nieuwe meesterwerkje van de Oostenrijker Michael Haneke is hoe dan ook een film die op het puntje van je tong blijft liggen.

Funny Games begint helemaal niet zo onheilspellend als je zou verwachten, hoewel de keiharde metal, afgewisseld met klassieke muziek, bij het begin van de film, misschien niet zoveel aan de verbeelding overlaat.

Een leuk gezinnetje rijdt naar hun buitenverblijf op het platteland. Daar blijken hun buren - nog zo'n leuk gezinnetje - bezoek te hebben van twee jongens, Peter en Paul. Geen vuiltje aan de lucht, denk je, tot de twee jonge kerels een paar eitjes komen vragen en het spelletje begint. Voor je het beseft, zit je middenin een duivels spel dat niets of niemand ontziet.

Funny Games is zonder twijfel een bijzonder gewelddadige film, waarin Michael Haneke - zonder echt bloed over het scherm te smeren - met opzet choqueert. Een vergelijking met Crash van David Cronenberg is nooit ver weg, hoewel Haneke duidelijk minder subtiel te werk gaat.

Het klint misschien vreemd, maar Funny Games, een ultra-geweldadige film, probeert juist het probleem van geweld op televisie en in de film aan te kaarten. Dat het nogal gratuit is om het onderwerp op die manier uit de doeken te doen is één argument, maar dat het resultaat verbluffend knap is, is doorslaggevender.

Haneke probeert duidelijk de grens tussen fictie en werkelijkheid te trekken door het publiek er op te wijzen dat het - Hitchcock achterna - maar een film is. It's only a movie! Hij doet dit nogal flagrant door de twee bengels nu en dan in de camera te laten kijken en door een handig truukje met de afstandsbediening van de televisie.

Op die manier legt hij de schuld voor het geweld in de bioscoop niet enkel bij de filmindustrie, maar ook bij de kijker zelf. Niet dat Haneke echt met de vinger wijst; hij legt gewoon de vinger op de wonde.

Funny Games is een onconventionele thriller met ijzersterke vertolkingen en indringende beelden; een scenario om van te snoepen en een misschien niet helemaal misplaatste dosis humor.

Het moet gezegd worden dat Funny Games allesbehalve een funny film is. Oma en opa neem je voor één keer beter niet mee naar de bioscoop, maar iedereen zonder hartproblemen doet er best aan dit klein meesterwerkje te zien. We durven het niet voorspellen, maar de kans dat je Funny Games niet meteen vergeet, is groot. U bent gewaarschuwd.