SUNDAY

Op een winterse zondagochtend op een kruispunt in Queens meent een vrouw, die een reusachtige halfdode plant meesleurt, aan de overkant van de straat de bekende Britse regisseur Matthew Delacorta te herkennen, met wie ze nog heeft samengewerkt. De man heet echter Oliver en is werkloos, maar omdat hij gefascineerd is door haar, besluit hij het spelletje mee te spelen. Oliver heeft ook medelijden met de vrouw die Madeleine heet en een Britse actrice op de terugweg is. De rest van de dag brengen ze al pratend, drinkend en vrijend door. Oliver probeert Madeleinde meermaals te vertellen wie hij in feite is, maar zij blijft krampachtig geloven in de leugen.

David Suchet - bekend van zijn rol als Hercule Poirot in de Agatha Christie series - is Oliver. Door een reorganisatie bij IBM is hij zijn job, zijn vrouw en zijn huis kwijtgeraakt. De gevoelige en verfijnde Oliver went moeilijk aan het saaie leven in het smerige tehuis voor daklozen. Bij Madeleine vindt hij warmte, vriendschap en respect. Volgens het scenario is Oliver een zwaarlijvig man; Suchet kwam voor zijn rol meer dan twintig kilo aan!

Het lot van Madeleine (Lisa Harrow) is al niet veel beter. Haar dagen als succesvolle actrice en gelukkige echtgenote zijn geteld. Zij klampt zich aan Oliver vast, omdat hij misschien een uitweg is uit haar miserabele huwelijk en haar een degelijke filmrol kan aanbieden. De gesprekken tussen deze twee mensen worden gestuurd door hun wensen: zij hoort alleen maar wat ze wil horen, hij laat haar geloven wat ze wil geloven.

Tussendoor is in flitsen te zien hoe de andere bewoners van het tehuis zich overdag bezighouden: de Chinese tenor die aria's zingt in de metro, de zwarte die een hele dag op de vuilnisbelt een gevonden koffer probeert te openen enzovoort. Zeer regelmatig komen de beelden terug van voorbijrijdende treinen, symbool van het leven dat aan elk van de personages voorbijraast en van rijkelijk uitgestald eten, dat scherp in contrast staat met hun armoede.

Tussen al het hedendaagse filmgeweld is Sunday een mooi gefotografeerde, ietwat troosteloze praatfilm, die op een zeer rustig tempo voortkabbelt. Nossiter maakt duidelijk dat, of mensen zich nu aan de zelfkant van de maatschappij bevinden of niet, niemand eenzaam wil zijn en iedereen zin wil geven aan zijn leven. Anders is het leven elke dag zoals een zondag: een dag waarin niets gebeurt en de mens vanaf het ogenblik dat hij opstaat verlangt naar het moment dat hij terug kan gaan slapen.