THE WINTER GUEST

Vanaf deze week is ze te zien in het regiedebuut van Alan Rickman, een acteur die bij het grote publiek voornamelijk bekend raakte door zijn rol in de eerste Die Hard-film (1988) van regisseur John McTiernan. Rickman koos gelukkig voor een sterk afwisselende carrière als acteur (Truly Madly Deeply, Bob Roberts, Michael Collins) in de plaats van de stereotiepe maar vetbetaalde rollen die hem werden aangeboden na zijn forse vertolking in Die Hard. Naast zijn rijkgevulde loopbaan als gevierd acteur opteerde hij voor het realiseren van een langspeelfilm. Zijn keuze viel op het door hem al eerder bewerkte toneelstuk The Winter Guest.

Veel personages vinden we niet terug in de film. The Winter Guest bevat amper zes hoofdpersonages. Soberheid is dus de boodschap. Het verhaal speelt zich af in een kleine Schotse gemeenschap tijdens de barre winterperiode. Het desolate landschap van minst en sneeuw dient als kader waarin de toeschouwer kennismaakt met alle figuren. Zo zijn er de twee oudere dames die steeds van de éne begrafenis naar de andere rennen. Hun volkse commentaar op de door hen bezochte begrafenissen zijn goddelijk mooi om naar te luisteren en bij momenten lachwekkend van karakter. Iets minder leuk zijn de gesprekken van twee jonge tieners die we ontmoeten in hun zwerftochten doorheen het troosteloze vissersdorpje. Hun conversaties zijn weinig verhullend en zijn doorspekt met gedurfde en brutale uitspraken. Het doen en laten van deze rebelse jongeren werd krachtig weergegeven door de respectievelijke vertolkingen van Sean Biggerstaff en Douglas Murphy.

De meeste aandacht in deze Engelse film gaat wel uit naar de relatie tussen een oudere moeder en haar dochter, gespeeld door Emma Thompson. Ze geeft met veel gevoel en inzicht gestalte aan Frances, die samenleeft met haar zoon Alex. Veel plezier beleeft ze niet meer aan haar leven sinds de dood van haar man. Haar persoonlijke situatie verbetert er niet op met de komst van haar moeder Elspeth (Phyllida Law, ook in het echte leven de moeder van Thompson). Tussen de beide vrouwen is echt sprake van een haat-liefde-relatie. Toch is er een positieve verandering merkbaar in het problematisch en enigszins ongewilde samenzijn. Elspeth slaagt erin om de passie van haar dochter Frances voor fotografie opnieuw aan te wakkeren. Ook lukt het steeds beter om elkaars problemen te begrijpen.

Ondanks de trieste toestand van het gevoelsleven van Frances en de gezondheidsproblemen van Elspeth is The Winter Guest geen bittere film geworden, maar wel een dieprakende ode aan de relatie van twee mensen die niet zonder elkaar kunnen leven. De uitmuntende prestaties van beide hoofdactrices worden bovendien nog schitterend ondersteund door de intimistische muziek van Michael Kamen.