Kiarostami kreeg internationale bekendheid met Waar is het huis van mijn vriend? uit 1987. De film werd in heel wat landen pas in 1990 of 1991 uitgebracht. Een schooljongen heeft per ongeluk een schrift meegenomen van zijn vriend en wil hem dit zo snel mogelijk teruggeven. Gebeurt dit niet, dan is de kans groot dat zijn vriend van school wordt weggestuurd. Maar alhoewel de twee jongens naar dezelfde school gaan, wonen ze in twee verschillende dorpen die van elkaar gescheiden zijn door een hoge heuvel. Bovendien kent de jongen het juiste adres van zijn vriend niet. Hij is dus tijdens zijn tocht aangewezen op de hulp van volwassenen, die echter weinig begrip opbrengen voor het moreel belang van zijn queeste. Ze weigeren hem te helpen, jagen hem weg of wijzen hem de verkeerde weg. Zelfs op zijn eigen familie kan hij niet rekenen.
Kiarostami wou met deze film aantonen dat volwassenen weinig oog hebben voor de noden van kinderen en hoe ver beide gevoelslevens van elkaar verwijderd zijn. De volwassenen zien bijvoorbeeld niet in dat de jongen zich verloren voelt in hun wereld. Bovendien blijkt de jongen over meer zin voor verantwoordelijkheid te beschikken dan hen.
Waar is het huis van mijn vriend? was eigenlijk het eerste deel van een trilogie. Het tweede deel heet En het leven gaat verder en kwam uit in 1992. Kiarostami had vernomen dat de streek, waar de opnames voor de eerste film hadden plaatsgevonden, getroffen was door een zware aardbeving. De regisseur wou weten hoeveel schade deze natuurramp had aangericht en wie van de filmploeg gewond of gedood was. De film is dus eigenlijk het relaas van deze zoektocht. Kiarostami is nochtans niet zelf te zien in En het leven gaat verder; zijn rol wordt vertolkt door een amateur. De film toont niet alleen de morele en emotionele gevolgen van de aardbeving (het rouwen om de doden, het verlies van bezittingen), maar ook de obsessie van de overlevenden voor blijkbaar minder belangrijke details zoals de tijdige reparatie van een televisietoestel voor de voetbalkampioenschappen. Sommige critici vonden de film moreel dubieus, want tenslotte wordt de kijker geconfronteerd met de echte miserie van de bewoners van de getroffen streek en dit komt voyeuristisch over. De film werd ook minder diepzinnig gevonden dan zijn voorganger.
In 1994 kwam Tussen de olijfbomen uit, een film in een film die gebaseerd is op een incident tijdens het draaien van de vorige film. Zeer uitzonderlijk maakt Kiarostami deze keer gebruik van de diensten van een bekende acteur. Mohamad Ali Keshavarz stapt in het begin van de film op de camera toe en stelt zich voor als de acteur die de rol van de regisseur voor zijn rekening gaat nemen. Daarna kan de eigenlijke film beginnen. Een regisseur gaat een romantische film getiteld En het leven gaat verder draaien en is op zoek naar geschikte acteurs. Er zijn problemen met de man die de hoofdrol gaat vertolken, want hij stottert in het bijzijn van vrouwen. De problemen verergeren nog wanneer deze persoon vervangen wordt. Er ontstaan wrijvingen tussen deze arme werkman en de vrouw die de hoofdrol speelt. Vlak voor het starten van de opnames had zij hem de bons gegeven, omdat hij te arm was voor haar. Tussen de opnames van de film door probeert de jongeman haar gedachten te veranderen, maar zij negeert hem zoveel mogelijk. En dit komt de opnames natuurlijk niet ten goede uit.
De grote verdienste van deze film is de manier waarop Kiarostami realiteit en fictie door elkaar mengt en waarop hij mensen en hun problemen kan registreren. De boodschap van de film is dat het leven, met zijn kleine en grote problemen, met zijn vreugde en verdriet, gewoon doorgaat.
Qua thematiek sluit De Smaak van de Kers goed aan bij de twee vorige films. Ook hier draait alles rond leven en dood en meer bepaald rond de meest fundamentele keuze die een mens kan maken. Kiarostami benadrukte in heel wat interviews dat een mens over heel veel dingen geen controle heeft zoals zijn geslacht en zijn familie; hij kan die dingen namelijk niet kiezen. Maar de mens kan wel beslissen of hij wenst verder te leven of niet en dit geeft zin aan het leven. En pas dan wordt het leven zo zoet als de smaak van een kers.