FOUR DAYS IN SEPTEMBER

Hetzelfde geldt voor Four Days In September (O que é isso, companheiro?), een Braziliaanse film, voor een deel gebaseerd op waargebeurde feiten, maar voor het grootste deel uiteraard volledig uit de lucht gegrepen. In 1964 wordt de Braziliaanse regering in een militaire coup omvergeworpen. Enkele jaren later kondigt de nieuwe regering een wet af die de persvrijheid en de burgerrechten aan banden legt. Onmiddellijk springen verschillende guerrillabewegingen als paddestoelen uit de grond en voelen jongeren zich geroepen om zich bij één van die bewegingen aan te sluiten. Zo gezegd, zo gedaan: Fernando en Cézar (nauwelijks het oedipus-complex ontvlucht) sluiten zich aan bij de militante groep van Maria, duidelijk geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Samen plegen ze de grootste bankoverval uit de Braziliaanse geschiedenis, maar tijdens de overval wordt Cézar gevangen genomen en krijgt een flink pak rammel. Het incident wordt echter in de doofpot gestopt - ja, verdacht veel Belgische politici werden de afgelopen jaren in Brazilië opgemerkt - en Cézar gaat voor een hele tijd achter slot en grendel.

Fernando en Maria, die ondertussen op springen staan om onder de lakens te kruipen, pikken het niet en besluiten de macht van de censuur te breken door de Amerikaanse ambassadeur te gijzelen. Als toemaatje eisen ze natuurlijk ook de vrijlating van Cézar en een aantal andere would-be Che Guevara's.

Four Days In September werd ingeblikt door Bruno Barreto, een man die er een gewoonte van maakt te pendelen tussen Hollywood en Brazilië. In Hollywood maakte hij al eerder Carried Away en A Show of Force (met zijn halve trouwboek Amy Irving), terwijl hij in Brazilië met opmerkelijk kleinere budgetten moest werken.

Zo ook voor Four Days In September, een independent productie, zonder grote namen (Alan Arkin rekenen we even niet mee) en zonder circustaferelen. Toch verveelt Four Days In September niet vlug, maar daar zullen enkele boeiende personages meer mee te maken hebben dan het ietwat zwakke scenario. Four Days In September is een behoorlijke televisiefilm, die het ook niet slecht zou doen op Canvas, maar op het grote doek valt dit iets te mager uit. De relatie tussen de kidnappers onderlingen en de ambassadeur hebben we ondertussen al gehad en het happy end was er misschien net teveel aan.

Het verhaal blijft altijd heel opppervlakkig en je hebt nooit de indruk dat de spanning te snijden zou moeten zijn, want je zal maar de ambassadeur van de Verenigde Staten aan een bed gebonden hebben. Binnenkort op video. Hopen wij.