In tegenstelling tot andere gasten op het Filmfestival van Brussel wordt Alan Rickman niet opgejaagd door persmuskieten en omringd door potige bodyguards. Nochtans heeft Rickman behoorlijk leuke rolletjes gespeeld in de meest diverse films: Die Hard, Michael Collins, Robin Hood, Sense and Sensibility en Truly Madly Deeply.
MOVIE: Een voor de hand liggende vraag: waarom ben je zelf achter de camera gekropen?
ALAN RICKMAN: Ik had het stuk al geregisseerd voor het theater, dus je zou kunnen zeggen dat ik heel enthousiast was toen ik de gelegenheid kreeg om het op film vast te leggen. Ik ging er sowieso vanuit dat het onvermijdelijk was dat ik ooit eens een film zou regisseren en omdat het zo moeilijk is om een film te financieren, had ik een idioot moeten zijn om deze kans niet te grijpen.
MOVIE: Heeft je dan echt niemand gewaarschuwd dat een film regisseren heel zenuwslopend is. Het had je minder slapeloze nachten bezorgd als je gewoon bleef acteren.
ALAN RICKMAN: Wel, je kunt gewoon in bed blijven liggen 's ochtends en dat zou nóg veiliger zijn. (lacht) Ik wou gewoon enkele risico's nemen, maar dat betekent niet dat ik acteren de rug heb toegekeerd. Het was een heel leuke ervaring, that's it.
MOVIE: Waar komt het idee van The Winter Guest vandaan?
ALAN RICKMAN: Van een gesprek dat ik had met een kennis, wiens moeder toen in het eerste stadium was van Altzheimer. Ik heb haar dan in contact gebracht met Sharman MacDonald (scenarioschrijfster) om te zien of Sharman vond dat er een verhaal in zat, een verhaal rond de relatie moeder-dochter. Ik had echter geen idee met wat ze op de proppen ging komen.
MOVIE: Emma Thompson en haar moeder, Phyllida Law, spelen die moeder en dochter. Was dat niet té gemakkelijk?
ALAN RICKMAN: (volledig uit zijn lood geslagen) Neen, ik denk dat het enorm moeilijk had kunnen zijn. Waarom is dit gemakkelijk? Ik denk bovendien dat je de voordelen van een echte moeder en dochter niet kunt wegcijferen. Er is een soort vertrouwen tussen de twee personages die je als kijker niet helemaal kunt begrijpen. Dit krijg je enkel met een echte moeder en dochter.
MOVIE: Je had al eens met Emma Thompson gewerkt in Sense and Sensibility. Wat is nu het verschil?
ALAN RICKMAN: Natuurlijk is het anders: samen met iemand acteren of iemand regisseren. Aan de andere kant is het zo dat Emma Thompson voor Sense and Sensibility ook het scenario had geschreven. Ik had haar dus al gezien in een kostuum met een hoofdtelefoon op, de monitor in de gaten houden. (lacht) De rollen waren met andere woorden al eens omgekeerd.
MOVIE: Ik moet dit vragen, want Die Hard is zonder twijfel nog altijd je populairste film. Denk je dat het deze film was die je carrière vooruit heeft geholpen?
ALAN RICKMAN: Wel, het was de eerste film die ik heb gemaakt, dus ik denk dat dat het minste is wat je kunt zeggen. (lacht) Het was misschien iets helemaal anders dan ik vroeger gedaan had, maar het was enorm leuk. Noem het een groot cadeau.
MOVIE: Je lijkt Hollywood toch al een tijdje de rug te hebben toegekeerd...
ALAN RICKMAN: Dat komt omdat ik gelukkiger ben om echte mensen te spelen in echte situaties. Hollywood is heel leuk, maar ambiguïteiten fascineren mij meer.
MOVIE: Een van je beste films, Truly Madly Deeply, werd geregisseerd door Anthony Minghella. Wist je toen dat hij in staat was een film als The English Patient te maken?
ALAN RICKMAN: Hij is een heel goed regisseur en schrijver. En aangezien hij zich nu alleen toelegt op regisseren... Ja. Hij is iemand die het hoofd koel kan houden, wanneer het geld er niet meer is. Hij heeft het doorzettingsvermogen die je moet hebben.
MOVIE: Er zit een heel aangename scène in Truly Madly Deeply waarin je zingend het huis rondholt. Dat moet ongelofelijk leuk geweest zijn?
ALAN RICKMAN: Dat was het eigenlijk wel, maar het enige probleem met zingen op film is dat je het niet gelijktijdig kunt doen. Je moet het eerst opnemen in een studio en het nummer vervolgens lippen. We hebben het nummer stilstaand opgenomen, maar in de film liepen we de kamer rond, en dat was verschrikkelijk frustrerend. We kunnen landen op de maan, maar we kunnen geen nummer 'live' zingen op film.
MOVIE: Je hebt ondertussen al met een heel pak verschillende mensen samen gewerkt. Met wie heb je het liefst samengewerkt?
ALAN RICKMAN: Ik zou hier niet durven op antwoorden. (lacht) Als ik hier op antwoord, komt morgen iemand mij vragen waarom ik hem niet heb gezegd. Elke film die ik kan maken is een bonus. En elke film maak je met zoveel verschillende mensen, dat juist daarin de eigenlijke film ligt. Soms zit je al eens vijf weken in het binnenland van Australië en dan eens vier weken in Rusland. Uiteindelijk is elke film uniek.
MOVIE: Je moet dan toch een film hebben waar je het meest trots op bent?
ALAN RICKMAN: Ik zeg niets.
MOVIE: Oké, wel als je niet terug wil gaan naar het verleden, kun je misschien iets vertellen over de toekomst.
ALAN RICKMAN: Ik wil gewoon hetzelfde blijven doen en gelukkig zijn er nog altijd interessante scenario's om te doen. Er zijn nu alweer enkele films die binnenkort uitkomen in de Verenigde Staten en volgende maand ga ik een film maken met Kevin Smith, die vorig jaar het uitstekende Chasing Amy maakte. Dan maak ik ook nog een film met Christopher Hampton (Carrington, nvdr), waarin ik Gogin speel.
MOVIE: En als regissereur?
ALAN RICKMAN: Dat weet ik nu nog niet. Ik vind dat ik eerst wat op adem moet komen en dan zie ik wel of ik nog eens achter de camera wil kruipen.