DECONSTRUCTING HARRY

Maar laten we eerst met het goede nieuws beginnen. Wat de structuur van Deconstructing Harry betreft zit het snor. Allen laat fictie en realiteit in elkaar overvloeien en zorgt ervoor dat beiden iets over elkaar vertellen. In dit spel staat Harry Block (zijn naam verwijst - aldus de snuggere kijker - naar de term writers block) - een schrijver van middelbare leeftijd - centraal. Hij heeft er zijn gewoonte van gemaakt zijn eigen liefdesperikelen als uitgangspunt te nemen voor zijn romans. Meer nog, hij laat zijn lezers soms meeproeven van de letterlijke gebeurtenissen. Totdat Harry zijn verhaal vertelt aan iedereen die het wilt horen (zijn psychiater bijvoorbeeld), komen we meer te weten over de schrijver zelf en zijn omgeving. Die omgeving stelt zich echter niet altijd even aanemelijk op tegen deze onvrijwillige outing. En dus hebben we voer voor problemen en hilarische situaties.

Maar hier begint Allens schoentje te knellen. Zijn film zit boordevol leuke grappen, maar origineel zijn ze dit keer allerminst. Toegegeven: Allen valt geregeld in herhaling omdat hij zich meestal houdt aan vaste thema's en situaties (de oorlog tussen seksen, humor die sterk verwant is aan zelfspot en het ironiseren van alledaagse situaties). Gelukkig maar, horen we sommigen onder jullie denken. Het is immers door deze eigen stijl dat hij zo'n gigantisch succes heeft. Daar zullen we dus niet over klagen. Maar Allen heeft ditmaal een grote fout gemaakt: hij heeft bij het schrijven van dit boek net iets teveel beroep gedaan op collega-auteurs. Sommige scènes komen bijna letterlijk uit andermans werk. Om een voorbeeld te geven: Davis' overpijnzingigen over zelfmoord in Allens appartement, die tot slot leiden tot de zin om hem een kogel door het hoofd te jagen, komen zo uit het oeuvre van Jasmina Reza. Allen heeft er enkel wat frivoliteit aan toegevoegd. En zo zijn er nog een hoop te noemen.

Grappig? Voor de kijker soms wel. Maar of zijn collega's er even opgetogen zullen over zijn, is een ander paar mouwen.