AMISTAD

Het moet voor Steven Spielberg vreselijk moeilijk geweest zijn om na het meesterlijke Schindler's List terug achter de camera te kruipen. The Lost World draaide hij duidelijk op automatische piloot, met als resultaat een liefst zo snel mogelijk vergeten niemendalletje. Het kind Spielberg is misschien wel een beetje achtergebleven in de Hollocaust, zijn hart is er des te groter op geworden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij voor zijn eerstvolgende echte project opnieuw diep ging graven in de diepste wonden van het menselijk ras.

Producente Debbie Allen liep reeds jaren tevergeefs de deuren plat van elke producent in Hollywood, en het was pas nadat ze Schindler's List had gezien dat ze wist dat enkel Spielberg het verhaal van La Amistad kon vertellen. We schrijven 1839. 53 uit hun land ontvoerde Afrikanen slagen erin om zich meester te maken van het Spaanse slavenschip La Amistad dat hen vervoert. Tijdens hun opstand moorden ze de bemanning uit, en aangevoerd door Cinque dwingen ze de twee overgebleven zeelui om het schip naar Afrika terug te varen. De twee lokken het schip echter in de handen van de Amerikanen, waarna de Afrikanen moeten terechtstaan.

Oorspronkelijk lijkt de rechtzaak uit te draaien op een eigendomskwestie. De verschillende partijen eisen hun handelsgoederen terug op, want meer dan dat zijn de Afrikanen in hun ogen niet. De rechtzaak krijgt echter een andere wending wanneer president Martin Van Buren de Afrikanen (of het nu al dan niet geboren slaven zijn is een cruciaal element) wil opofferen om een tweede ambtstermijn te verwerven en de koningin van Spanje te paaien. Oud-president John Quincy Adams neemt het echter op voor de slaven, en uiteindelijk wordt gestreden voor het meest fundamentele recht van de hele mensheid: vrijheid.

Amistad is in de eerste plaats dus een rechtzaakdrama, maar dan wel eentje die veel dieper gaat dan de klassieke Grisham-verfilmingen. Geen klassiek Spielbergspektakel dus voor een onbeduidende lente-avond. En toch vervelen die 2 uur en 35 minuten niet, en dat is in hoofdzaak te danken aan de verbluffende vertolkingen van Djimon Hounsou als Cinque en Anthony Hopkins als John Quincy Adams. Zoals iedereen op voorhand kon voorspellen is Matthew McConaughey als advocaat van Cinque de zwakke schakel (overroepen talent noemen ze zoiets), terwijl Morgan Freeman te weinig speeltijd toebedeeld krijgt.

Spielberg laat zich drijven door de historische gebeurtenissen om de kijker te confronteren met een lelijk stukje Amerikaanse (en eigenlijk ook wel wereld-) geschiedenis. De uitgebreide rechtbankscènes zijn duidelijk minder dynamisch dan zijn vroeger werk, en dit zal dan ook meteen de grootste struikelblok zijn voor het gros van het bioscooppubliek. Amerika bleef dan ook massaal thuis. En jammer genoeg kan Spielberg het opnieuw niet laten om op het einde de meligheid iets te breed uit te smeren. Een schoonheidsvlekje.

Spielberg weet zich zoals elk genie te omringen met de allerbeste medewerkers, em op technisch vlak resulteert dit dan ook telkens weer in oog- en oorstrelende pareltjes. Janusz Kaminski, die voor Spielberg Schindler's List en The Lost World op pelicule zette (en nu bezig is aan Saving Private Ryan) zorgt voor een prachtig kleurenpallet, terwijl John Williams nog maar eens een schitterende score aflevert. En het mag dan nog een rechtzaakdrama zijn, Spielberg weet nog steeds als geen ander met beelden die ene gevoelige snaar te raken. Getuige daarvan de eerste minuten van de film, en het vreselijk beklijvend moment midden in de film wanneer we in een flashback zien hoe een deel van de gevangen Afrikanen aan elkaar geketend overboord worden gegooid, om zo voedsel te sparen. Een beeld dat je blijft achtervolgen.