My Son the Fanatic is een complex maar emotioneel helder geformuleerd relaas over de eenzame Pakistaanse taxibestuurder Parvez die werkzaam is in Engeland. Door zijn lange werkdagen is zijn relatie met zijn gezin problematisch. Gedurende zijn afwezigheid heeft hij de veranderende houding van zijn zoon Minoo niet opgemerkt. Deze weigert nog langer deel te nemen aan het dagelijkse Engelse leven en denkt eraan om lid te worden van een religieuze fundamentalistische organisatie. Parvez daarentegen is iemand met een open geest die probeert niemand te veroordelen op basis van huidskleur of afkomst. Deze liberale denkwijze wordt uitstekend geïllustreerd aan de hand van de geprekken die Parvez heeft met de blanke prostituee Bettina. Ondanks hun totaal verschillende culturele en maatschappelijke achtergrond vinden ze troost bij elkaar via hun nachtelijke ontmoetingen. Bevreemdend en tegelijk heel interessant is dat vooral de jongere generatie in de film wordt beschreven als mensen die gestopt zijn met na te denken over de toekomst. Ze kiezen voor een strakke conservatieve manier van leven.
Realisator Udayan Prasad weet op een subtiele en doordringende wijze een film te leveren over het samenleven tussen twee totaal verschillende culturen. Ook het gegeven dat vooral iemand van de oudere generatie kiest voor het echte leven zonder godsdienstige beperkingen komt realistich en gedurfd over.
Voor de film My Son the Fanatic was Prasad vooral werkzaam als regisseur van televisiefilms. Voor zijn eerste film voor het grote publiek kon Prasad rekenen op het schitterende acteursduo Om Puri (Ghost and Darkness, Gandhi, City of Joy, Wolf) als taxibestuurder en Rachel Griffiths (Muriel's Wedding) als prostituee. Ons gesprek met de superenthousiaste regisseur startte met te vragne naar het feit waarom niet de jongere maar wel de oudere generatie als ruimdenkend werd omgeschreven in de film.
PRASAD: Dit is precies wat de film My Son the Fanatic zo uniek maakt. Vele in Engeland wonende immigranten kiezen terug voor godsdienstig fundamentalisme om hun eigen bestaan terug zin te geven. Ik heb met jongeren gepraat die hun ongenoegen lieten blijken over de decadentie op verschillende niveaus in de Engelse samenleving. Ze wensen terug zekerheid.
MOVIE: Is de film een afspiegeling van de realiteit?
PRASAD: Het is zeker geen film die is gebaseerd op exacte, waargebeurde feiten maar het is wel waarheidsgetrouw. Oorspronkelijk was My Son the Fanatic een korte film op basis van een verhaal dat gepubliceerd werd in New York rond 1994. De kans bestaat dat de problemen die in de film aangekaart worden ook effectief kunnen teruggevonden worden in het dagelijkse leven van vele immigranten. Deze mensen hebben veel te maken met allerlei morele dilemma's. Wat is hun relatie met hun geboorteland, hoe gaan ze hun kinderen opvoeden?
MOVIE: Wat is voor u de kern van de film?
PRASAD: Het gaat over een man op middelbare leefttijd die de greep verliest op zijn leven. Hij heeft altijd hard gewerkt en nooit echt aandacht gegeven aan de dingen rondom hem. Vanaf het ogenblik dat hij begint na te denken over zijn leven, stelt hij zich ernstige vragen over zijn eigen identiteit. Ook komt hij tot de vaststelling dat zelfs zijn eigen zoon zich volledig afkeert van hem.
MOVIE: Voor ons was het eigenaardig dat deze hardwerkende man verliefd werd op een prostituee, iemand uit een totaal ander milieu dan het zijne.
PRASAD: In onze maatschappij kan men zonder al te veel problemen 'gebruik' maken van een prostituee maar je mag niet van haar houden. Een vreemde paradox nietwaar? Het hoofdpersonage Parvez wordt verliefd op een vrouw met wie hij kan praten, die begrip opbrengt voor zijn gezinsproblemen. Parvez heeft de voorbije jaren zo hard gewerkt dat hij zelfs het contact met zijn eigen vrouw verloren is. Als je de film goed bekijkt, zul je merken dat My Son the Fanatic vol met extreme figuren zit.
MOVIE:U woont nu al sinds uw negende in Engeland. Hoe is uw relatie met uw geboorteland, Indië? Hebt u last van heimwee?
PRASAD: Voor mij is het een wezenlijk onderdeel van mijn leven. Eigenlijk ben ik de trotse bezitter van twee culturen van waaruit ik steeds opnieuw het beste voor mijn eigen leven kies. Twee verschilllende culturen kunnen nooit samensmelten maar er kan wel een wederzijds respect groeien vanuit beide stromingen.
MOVIE: Tot slot, was het een moeilijke film om te maken, gezien het onderwerp?
PRASAD: Op dit moment wil iedereen een film zien die lijkt op The Full Monty. Het is niet gemakkelijk om een project als My Son the Fanatic gefinancierd te krijgen omdat het ingaat tegen de huidige trend van inhoudelijke vervlakking. Mijn film is ernstig van toon. Pas in april zal de film te zien zijn in Engeland, iets wat ik enorm betreur omdat blijkaar de markt nog niet klaar is voor mijn film. Het is natuurlijk een commerciële sector waarbij het verdienen van grof geld toch nog altijd op de eerte plaats komt.