De allereerste weerwolvenfilm was, hoe kan het ook anders, een stomme film: The Werewolf uit 1913. Van dan af hebben de huilende wolven het bioscooppubliek begeesterd, op een manier waarop ook de Frankensteins en de Dracula's dat deden. Algemeen wordt aangenomen dat The Wolf Man uit 1941 (met Lon Chaney Jr. en Bela Lugosi) de beste weerwolvenfilm ooit was. De transformaties van Michael Landon (in I Was A Teenage Werewolf) en Michael J. Fox (Teen Wolf) brachten ons naar de jaren tachtig. John Landis gaf het genre met zijn baanbrekende speciale effecten voor An American Werewolf in Londen (1981) een nieuwe start. De transformatie die Rick Baker voor de weerwolf kon realiseren, leverde hem een oscar op. Landis overgoot zijn film met een volle scheut zwarte humor en de prent verwierf onder zijn trouwe schare fans een bijna cultstatus.
We hebben zestien jaar op de sequel moeten wachten, een onstellend lange tijd in Hollywoodtermen. De make-up, maskers en kostuums van Rick Baker bleven grotendeels in de kast hangen, en werden vervangen door computer geanimeerde effecten. John Landis gaf de regieteugels over aan Anthony Waller en de plaats van handeling verschoof van Londen naar Parijs. Daar maken we kennis met Andy McDermott (Tom Everett Scott) en zijn vrienden Brad (Vince Vieluf) en Chris (Phil Buckman) die naar de lichtstad reizen om er hun extreme sportieve lusten bot te vieren. In de vroege uurtjes raakt Andy verzeild op de top van de Eiffeltoren en hij wil er bungee-springen. Als hij de duik waagt, ziet hij dat een jong meisje, Serafine (Julie Delpy) in een act van zelfdoding ook van de Eifeltoren springt. Andy kan haar redden en raakt gebiologeerd door haar, maar Serafine draagt een groot en duister geheim met zich mee: de vloek van de weerwolf.
Ondertussen maken we ook kennis met Claude (Pierre Cosso), het hoofd van de weerwolfbende. Hij vermoordt Brad en bijt Andy, die nu ook gedoemd is een weerwolf te worden. De gruwelijke moorden in Parijs nemen toe en worden onderzocht door inspecteur DeLuc (Tom Novembre). Ondertussen verneemt Andy van Serafine dat Claude van plan is een superieur ras van weerwolven te stichten. Vanaf dat moment zullen Andy en Serafine proberen te vechten tegen hun eigen bestaan als weerwolf en zullen ze er alles aan doen de plannen van Claude een halt toe te roepen.
Regisseur van An American Werewolf in Paris is Anthony Waller, die in 1994 een debuut door de grote poort maakte met Mute Witness en waarvan we in de toekomst nog heelwat mogen verwachten. Met een uniek schrijversteam achter de film (Tim Burns en Tom Sturns, de makers van Freaked uit 1994) zijn de verwachtingen voor deze horrorsequel dan ook hooggespannen. Toch zijn de signalen uit Amerika allesbehalve positief. Verschillende recensies spreken over een regelrechte flop. De film zou niet grappig en bovendien niet spannend zijn. U kunt het zelf ervaren in de bioscopen vanaf 24 april.