THE BOXER

Maar eerder dan een biografische vertelling groeide de prent uit tot een prozaïsch verhaal over het conflict tussen die IRA-leden die van geen onderhandelen willen horen en diegenen die moegestreden zijn en vrede willen. En precies de vrijlating van Danny Flynn ligt aan de oorsprong van deze wig in de verboden partij. Deze 32-jarige bokser en ex-IRA-lid verplicht zijn omgeving te bezinnen over alle onschuldige slachtoffers die de burgeroorlog maakte. Ook hij zat veertien jaar in de nor omdat hij als zondebok gediend had. Hij verklikte zijn strijdmakkers niet maar verloor wel zijn glorieuse toekomst als bokser en zijn liefde. Op het ogenblik dat hij vrijkomt, beslist hij zeker van dat eerste opnieuw werk te maken.

Zijn jeugdliefde Maggie is intussen gehuwd met zijn beste vriend en heeft een zoon Liam. Maar diens vader zit inmiddels ook in de gevangenis als één van de honderden activisten die het onderwerp van de onderhandelingen vormen. Een ongeschreven wet bepaalt dat de vrouwen van zulke gedetineerden meer nog dan andere trouw moeten tonen en zich voorbeeldig zullen gedragen. Voor Maggie is de vrijlating van Flynn dan ook een terechte bron van angst. Want ook zij moet tot de conclusie komen dat ze nog steeds verliefd is.

De uit Belfast afkomstige Danny wordt stevig vertolkt door de gelijknamige Day-Lewis. Oscargenomineerde Emily Watson (ontdekking uit Breaking The Waves van Lars Von Trier) stelt teleur als Maggie. Regisseur Sheridan die tijdens de opnames gaandeweg meer en meer afweek van het oorspronkelijke plan een biografie over McGuigan te maken, weet niet de nodige dynamiek op te bouwen. Meermaals valt de film stil. De prent moet het hebben van die enkele sterke momenten waarin verscholen problemen van de burgeroorlog aan bod komen. Voorbeeld hiervan is het lot dat vrouwen moeten delen met dat van de onderdrukten en hun problematiek geen privacy te hebben, zeker als je in het geval van Maggie ook nog de dochter van een IRA-kopstuk bent.

Het is niet de eerste keer voor Daniel Day-Lewis dat hij samenwerkt met Jim Sheridan. Eerder deed hij dat al in My Left Foot (1989) waarvoor hij de oscar van Beste Acteur en Sheridan, als regisseur, een oscarnominatie kon bemachtigen. Nadien kruisten hun paden opnieuw bij In The Name of The Father (1993). Scenarist Terry George werkte eveneens samen met Sheridan in die laatste film. In het Ierse filmbedrijf zie je steeds dezelfde namen opduiken. Chris Menges, die instond voor fotografie en camerawerk, sleepte al een oscarnominatie in de wacht met Michael Collins van Neil Jordan, die andere Ierse regisseur (nog bekroond op het Berlijnse Filmfestival) om u tegen te zeggen.