Kevin Costner leerde componist James Newton Howard kennen tijdens het postproductieproces van zijn westernepos Wyatt Earp. Howard had in het verleden al enkele keren met regisseur Lawrence Kasdan samengewerkt, onder andere aan de bijzonder succesvolle dramafilm Grand Canyon. Kasdan beschouwde Howard dan ook als zijn 'huiscomponist'. Kevin Costner, die ook wel inzag dat de film waaraan hij aan het werken was alles behalve een meesterwerk bleek te zijn, was danig onder de indruk van de muziek die James Newton Howard voor Wyatt Earp had gecomponeerd. In recenties voor de film was de score van Howard één van de weinig aspecten aan de film die werd geprezen en de muziek zou later nog een heleboel awards en nominaties in de wacht slepen.
Kevin Reynolds, de regisseur van Waterworld, een film waarin Costner niet alleen de hoofdrol speelde maar die hij ook voor een deel produceerde, werkte niet samen met een vaste componist en had in het verleden al gebruik gemaakt van de diensten van James Horner, Michael Kamen, Alan Silvestri en Patrick Doyle. Voor Waterworld had hij Mark Isham, de vermaarde New Yorkse jazztrompettist en componist, ingehuurd.
Zoals maar al te bekend is, liep zo'n beetje alles fout wat maar fout kon gaan bij Waterworld. Toen na vele maanden werk, het ding eindelijk af was, viel de muziek van Isham zo tegen dat Costner eiste dat Isham vervangen zou worden door de componist van Wyatt Earp, waar hij zo onder de indruk van was geweest. Op nauwelijks drie weken tijd componeerde Howard voor Waterworld een wervelende score, die, zonder het genre opnieuw uit te vinden, de film een dynamische schwung gaf, die hij anders niet zou hebben gehad.
Voor Costners volgende film, Tin Cup, was James Newton Howard niet beschikbaar (hij werkte aan de score voor Lawrence Kasdans French Kiss), maar op aanraden van Howard huurde de regisseur William Ross, die in het verleden verschillende scores voor Howard georkestreerd had.
Het was dan ook vanzelfsprekend dat voor zijn eerste regiejob in acht jaar tijd, Costner een beroep ging doen op James Newton Howard voor de score, ook al had zijn vorige (en eerste) regiefilm, Dances with Wolves, een sublieme score van John Barry gehad.
Ondanks alle slechte kritieken die The Postman heeft gekregen, valt de film eigenlijk best wel mee. Costner brengt zichzelf maar wat graag in beeld, en het is dan ook niet verwonderlijk dat nogal wat critici afknappen op het soort hoogheidswaanzin dat sinds Mel Gibsons Braveheart niet meer uit de Amerikaanse cinema lijkt weg te branden. Maar in se is The Postman een best wel genietbare film, die in de saaiere momenten (en die zijn er) vooral overeind gehouden wordt door de wervelende score van James Newton Howard.
De film opent met een thema dat wel een variatie lijkt op dat van Waterworld, met ethnische instrumenten die in de rest van de score niet meer voorkomen. De rest van de muziek breekt met deze stijl, en Howard kiest resoluut voor de Americana-aanpak van componisten als Copeland, Ives en Williams: grootse, lyrische thema's voor de indrukwekkende landschappen, opzwepende ritmes voor de actiescènes, aangevuld met patriottistische trompetmuziek à la Born on the Fourth of July, Independence Day en Apollo 13. Omdat de film bijna drie uur nodig heeft om een verhaal uiteen te zetten dat eigenlijk nergens naartoe gaat, heeft Howard ook heel wat 'filler'-muziek moeten componeren, en het thema dat hij daarvoor gebruikt lijkt als twee druppels water op een trage versie van zijn eigen hoofdthema uit Man in the Moon. Zoals bij dit soort epische scores de gewoonte aan het worden is, duikt ook koormuziek op, ofwel is gewoon een blad van Howards score voor Devil's Advocate per ongeluk tussen zijn partituur voor The Postman terecht gekomen.
De soundtrack van The Postman bevat een klein uur score plus een aantal countryachtige sourcesongs, waarvan één ook nog gezongen wordt door Kevin Costner himself en die allemaal samen niet geheel verwonderlijk bekroond werden met een Raspberrynominatie voor slechtste songs. De score van Howard is al bij al een enorme meevaller en liefhebbers van epische muziek in de stijl van Braveheart, Dances with Wolves, Titanic, Last of the Mohicans, Legends of the Fall of Far and Away, zullen zich ongetwijfeld te goed doen aan één van de mooiste orkestrale scores van de laatste maanden.