BOOGIE NIGHTS

Na een ongelofelijke ruzie met zijn moeder (Joanna Gleason), besluit Eddie om Jacks aanbod aan te nemen. De pornoproducent neemt hem mee naar zijn huis, waar hij kennis maakt met de hechte groep mensen uit Jacks team. Eddie wordt voorgesteld aan Amber Waves (een rol van Julianne Moore), de moederfiguur uit de groep en tevens de beste actrice uit de stal van Jack, en verder maakt hij kennis met Rollergirl (een meisje dat altijd haar rolschaatsen aanheeft), Reed Rothschild (John C. Reilly), en Buck (Don Cheadle), een kerel die overdag stereo's verkoopt en nadien meespeelt in Jacks films.

Jack droomt er van ooit films te maken waardoor het publiek ook na de sekascènes in de filmzaal blijft zitten. Zijn nieuwe aanwinst Eddie, moet hem helpen die droom waar te maken. Al gauw blijkt Jack de juiste keuze te hebben gemaakt, want Eddie is wonderkind. Niet alleen beschikt hij over een groot geslacht, hij is ook in staat 'het' meerdere keren na elkaar te doen. Na een paar maanden wordt hij de grootste ster uit Jacks stal. Met het oog op zijn commerciële toekomst, verandert Eddie zijn naam in Dirk Diggler. Dirk hoort erbij, hij heeft het gemaakt. Iedere film waar hij in meespeelt, wordt een kassucces. Het kan het haast niet meer stuk.

Toch stijgt het succes hem al snel naar het hoofd. Hij denk dat hij onmisbaar is, omdat geen andere acteur die beter is dan hem kan gevonden worden. Op een dag stelt Jack hem echter een nieuwe collega voor. Op dat moment flipt Eddie, onder invloed van cocaïne, en wordt hij door Jack op straat gezet. Al snel raakt al Jacks geld op, belandt hij in de goot en wordt hij een crimineel.

Wie zoekt naar een plot, verrassende wending of interessante verhaallijn, komt dus van een kale reis thuis. Het verhaal is vrij voorspelbaar en je voelt al van ver afkomen hoe het zal eindigen met Dirk Diggler. Dat maakt dat Boogie Nights meer een ervaring is die je moet op je laten af komen, en dat is net de sterkte (of zwakte) van de film.

Van ervaring gesproken, regisseur Paul Thomas Anderson weet de sfeer uit de jaren '70 en '80 op een voortreffelijke manier weer te geven: hij smeert een eindeloze streep verf met seks, cocaïne, gekleurde lichten en luide muziek op het scherm. Perfect. Maar wie denkt veel seks te zien in op het scherm - de film gaat tenslotte over de pornowereld - komt bedrogen uit. Anderson beperkt wijselijk het naakt in zijn film. Er wordt veel over gepraat, maar de meeste actie wordt gesuggereerd en speelt zich netjes buiten het beeld af. Het duurt overigens tot het allerlaatste shot eer het publiek te zien krijgt wat Eddie nu eigenlijk in petto heeft. Dat de suggestie die Anderson hierdoor moet hanteren voor hilarische momenten zorgt, zien we bijvoorbeeld in de scène waarop de Kolonel (Robert Ridgely), de financier van Jacks films, vraagt aan Eddie om zijn 'apparaat' te mogen zien. Het kleine trekkende glimlachje dat vervolgens op de mond van de Kolonel verschijnt, is meesterlijk. Vrije seks wordt overigens helemaal niet gepromoot. De karakters in de film genieten niet van het maken van een film, en de kijker wordt dan ook constant geconfronteerd met het feit dat het hier botweg over de creatie van een consumentenproduct gaat.

Bij momenten doet Boogie Nights denken aan Robert Altmans Nashville en The Player. Er zitten zelfs Pulp Fiction-achtige taferelen in de film, met name het fragment waarin rond Jacks zwembad een leuke party wordt gehouden en er intussen in zijn slaapkamer een meisje dood ligt te bloeden na een overdosis cocaïne.

Wahlberg speelt zijn rol als Eddie/Dirk zeer goed. Hij komt terecht in een leven dat hij niet aankan, dingen lopen uit de hand, en eindigen met zijn ondergang. Toch is uiteindelijk niet alleen geld de drijfveer van Eddie: Jacks vrienden, en meerbepaald de moederrol die Amber vertolkt, zijn hem uiteindelijk meer waard. Burt Reynolds zet een perfecte Jack neer, een personage dat van begin tot eind zijn acteurs manipuleert, aan drugs helpt, maar zelf altijd clean blijft. Hij heeft constant de zaak in bedwang, en krijgt daardoor een soort van status als pater familias. Julianne Moore, die de rol van Amber Waves vertolkt, is langs de ene kant een nieuwe moeder voor Eddie, maar heeft langs de andere kant problemen met haar ex-man, die het hoederecht over haar kind heeft. Mama zit nu eenmaal in de porno-wereld, en dat mag niet van de rechter.

Anderson is duidelijk een regisseur met oog voor detail. De retro-kleding, de muziek, alles zit perfect. Merk op hoe de film heel braafjes begint met lichte nummers als You Sexy Thing, en eindigt met harde rock tijdens de ondergang van Eddie. Toch had naar ons gevoel deze film best wel wat korter mogen zijn. Want ondanks al de nijd, de gierigheid, de seks en het geld, zitten in de twee uur en een half zitten teveel saaie momenten.