THE ISLAND ON BIRD STREET

Het verhaal is gebaseerd op Orlevs eigen ervaringen als opgroeiend kind in de Warsaw ghetto gedurende de Tweede Wereldoorlog. Als op een dag de volledige buurt wordt ontruimd, wordt de familie van Alex (Orlevs alter-ego in de film) opgepakt en meegevoerd. De jongen kan echter ontsnappen en gaat binnen de ommuurde stad op zoek naar een veilige schuilplaats. Daar wacht hij op zijn vader die hem heeft beloofd naar hem te zullen terugkeren. Ondertussen blijft de terreur echter voortduren. De nazi's komen iedere dag langs om onschuldige burgers te executeren. De overlevenden daarentegen vechten op leven en dood om het weinige voedsel. Uiteindelijk zijn het enkele buitenstaanders, leden van de niet-Joodse bevolking, die Alex met hulp zullen bijstaan.

The Island On Bird Street doet wat dat betreft sterk aan Het Dagboek Van Anne Frank denken. Maar de meeste verwijzingen vinden we nog in Robinson Crusoë, dat de kleine Alex steeds bij zich heeft en waaruit hij inspiratie put om zich doorheen de oorlog te worstelen. Maar de gelijkenissen gaan verder. De Joodse ghetto is voor Alex een soort onbewoond eiland. Als enige gezelschap heeft hij de muis Snow - het welbedoelde equivalent van de geiten. Hij wacht op redding (door zijn vader), maar die laat zo lang op zich wachten dat de jonge knaap alle hoop dreigt te verliezen. De nazi's kunnen dienst doen als de kannibalistische indringers en de man die hij uit de handen van deze schoften redt, is natuurlijk Vrijdag.

Dramaturgisch gezien hoeft The Island On Bird Street zeker niet onder te doen voor deze verhalen. De prent is bij momenten spannend en soms zelfs grappig (de manier waarop de kleine Alex de nazi's te lijf gaat doet wel eens aan de Home Alone-films denken). Maar de regie van Soren Kragh-Jacobsen is nogal statisch en dus streeft de film zijn ware doel - een aangrijpend potret schetsen van hoe een Joods kind de oorlog overleefd - voorbij. Laten we hopen dat met de Golf- en Kosovocrisissen in het achterhoofd de film aan impact zal winnen.