Deze Franse stad, thans hoofdplaats van het departement Puy-de-Dôme en gelegen in Midden-Frankrijk, zag elk jaar het aantal bezoekers stijgen voor het prestigieuze gebeuren. Zo steeg het aantal bezoekers van 1200 bij de editie van 1979 naar 117.000 in 1997. Bij de laatste editie werd het recordaantal bezoekers van vorig jaar zonder enig probleem geëvenaard. Negen dagen lang maakten we mee dat een volledige stad meeleefde in dit unieke evenement. Elke bewoner van de stad kon genieten van kortfilms komende uit alle hoeken van de wereld.
Talloze korte producties passeerden onze ogen. Soms waren we diep ontgoocheld door de te lange duurtijd van een film of de slechte kwaliteit van het camerawerk, maar over het algemeen bleef het niveau van de vertoonde kortfilms bijzonder hoog. Kenmerkend is wel dat de duurtijd van de kortfilms steeds maar toeneemt. De huidige generatie van regisseurs heeft blijkbaar steeds meer tijd nodig om iets te vertellen en dit tot groot ongenoegen van de aanwezige toeschouwers op het festival.
Onder de inhoudelijk ernstige kortfilms genoten we enorm van La Matta Dei Fiori. Deze sfeerrijke Italiaanse kortfilm van Rolando Stefanelli vertelt het verhaal van een vrouw die van haar omgeving weinig of geen appreciatie ontvangt voor het vele huishoudelijk werk dat ze dagelijks verricht. Om deze vervelende situatie te vergeten stort ze zich op het onderhouden van een tuin, gelegen in de buurt van haar huis. Het eigenaardige is dat het stuk grond niet eens van de vrouw is. Voor deze eenzame vrouw is het onderhoud van de tuin de manier om haar leven draaglijk te maken. Elke noot muziek of uitgesproken woord in de film heeft zijn betekenis in dit stukje fascinerende Italiaanse cinema.
Ook het sociaal-getinte Ierse Before I Sleep van Paul Mercier was zondermeer een hoogtepunt in het overweldigende aanbod van kortfilms op het festival. We volgen in Before I Sleep het relaas van een man op middelbare leeftijd die wanhopig door Dublin dwaalt op zoek naar een job. In één oogopslag voel je door de sobere beelden de emoties en de onmacht van de man in kwestie. Het hoofdpersonage wordt geconfronteerd met de minachtende houding van een op winst gebaseerde samenleving. Voor hem is er geen hoop of happy end meer.
Natuurlijk is er naast het serieuze werk op dit festival ruimte voor meer licht verteerbare kortfilms. Zo was er de dolkomische tekenfilm La Vache Qui Voulait Par Dessus l'Eglise, te zien in één van vele Franse programmareeksen. Zoals de titel het reeds verraadt, gaat dit ultra-korte filmpje (zeven minuten) van Guillaume Casset over een koe die koste wat het kost een kerktoren wil beklimmen. Het desbetreffende dier is het kotsbeu om elk dag in de melkfabriek van haar baas te staan. In het volledig geautomatiseerde gekkenhuis moet het arme beest urenlang wachten tot ze gemolken wordt. Dit heerlijk stukje animatiewerk vormt een prachtige satire op het bestaande Europese landbouwbeleid.
Uit Engeland kwam het briljante Flatworld van Daniel Greaves aangewaaid. In deze grappige tekenfilm wordt het leven van het hoofdpersonage Matt Phatt een regelrechtige hel wanneer zijn afstandsbediening van zijn televisie plotseling een eigen leven begint te leiden. Keer op keer komt Matt terecht in een andere situatie (bijvoorbeeld een gangsterfilm of een soap-serie). In feite bekijkt Flatworld op humoristische wijze het kijkgedrag van de Westerse mens waarbij vooral het zappen geviseerd wordt. Niettegenstaande de talloze verhaalwendingen is deze animatiefilm perfect te volgen.
Na afloop van een goede kortfilm zoals Flatworld besef je de noodzakelijkheid van een festival als dat van Clermont- Ferrand. Het is één van de weinige evenementen waar de kortfilm het belangrijkste is en niet het ego van de organisatoren.