Over smaken, kleuren en dergelijke meer valt niet te twisten, en elke oscaruitreiking is dan ook per definitie een teleurstelling. Want ieder jaar is er wel één of andere categorie waar het weer eens fout is afgelopen. Waar met zelfzekere hand geschreven acceptance speeches verward terug tussen de plooien van de speciaal gekochte designkledij verdwijnen. Waar de winnaar maar al te goed beseft dat gerechtigheid zeer relatief is en de tijd hen ongelijk zal geven.
En soms heeft de gerechigheid het reeds opgegeven bij de nominaties. Neem nu bijvoorbeeld 2001: A Space Odyssey. Deze film werd niet eens goed genoeg bevonden om tussen Oliver!, Romeo and Juliet, Funny Girl, The Lion In Winter en Rachel Rachel te prijken. Benieuwd of u van de hierboven opgesomde films meer dan twee kunt samenvatten. Ook het magistrale North By Northwest van Sir Alfred Hitchcock werd niet eens genomineerd. En dat in het jaar dat Anatomy of a Murder onterecht verloor van Ben-Hur. En het aantal klassiekers dat geen nominatie voor beste film wist te verzilveren is pijnlijk lang. Singin' in the Rain, The Manchurian Candidate, Touch of Evil, The Big Sleep, The Man Who Shot Liberty Valance, Manhattan... Stuk voor stuk verplichte leerstof voor elke filmliefhebber, en stuk voor stuk botweg genegeerd.
Maar de klap komt natuurlijk des te harder aan wanneer die nominatie al op zak zit. Spielberg kan er bijvoorbeeld van meespreken. De man zag geen enkele van zijn 11 nominaties voor The Color Purple verzilverd worden. Het werd meteen de grootste schande in de geschiedenis van de Academy Awards. Maar velen waren Spielberg voor geweest. Zo verloor Citizen Kane, algemeen beschouwd als de beste film allertijden, van How Green Was My Valley... Verloor Raging Bull de strijd van Ordinary People, maar won Rocky dan weer van Taxi Driver. The Graduate verloor van In The Heat Of The Night, Star Wars kon niet op tegen Annie Hall, E.T. moest het afleggen tegen Ghandi, en de ultieme Vietnamfilm Apocalypse Now verzonk in het tranendal van Kramer vs Kramer. De Sting won van The Exorcist en Forrest Gump lachte het geniale Pulp Fiction en het magistrale The Shawshank Redemption weg. Een mens vraagt zich af of de leden van de Academy zich soms ook wel eens schamen.
En dan hebben we het dus nog maar enkel over de films zelf gehad. Wat dacht u van het feit dat Martin Scorsese, die toch een aantal absolute meesterwerken afleverde, nog steeds zijn dankbriefje niet heeft mogen aflezen? Dat van Sir Alfred Hichcock zal intussen ook wel al vergaan zijn. Bij de acteurs en actrices gaat het er al even tumultueus aan toe. Art Carney versloeg Jack Nicholson (Chinatown) en Al Pacino (Godfather II) met zijn rol in Harry & Tonto. Pacino was reeds voor beste bijrol in The Godfather verslagen door ene Joel Grey in Cabaret. Ook James Caan en Robert Duvall hadden toen het nakijken. Om maar te zwijgen van al die beeldjes die uitgereikt zijn aan acteurs en actrices die zich van hun ziekelijke of geestelijk onstabiele kant lieten zien.
Zelfs Humphrey Bogart kon zijn legendarische rol in Casablanca niet verzilveren. Filmlegenden Greta Garbo, Cary Grant, Marlene Dietrich en Fred Astair zijn er zelf nooit in geslaagd om de Academy te overtuigen. Hun legende is er niet minder door geworden. Misschien een schrale troost voor de DiCaprio fans. En als het een beetje tegenzit ook voor alle Titanic fans.