MIDNIGHT IN THE GARDEN...

Net zoals Bridges of Madison County is Midnight in the Garden of Good and Evil een omstreden literatuuradaptatie. De bestseller van John Berendt (al meer dan 180 weken in de Amerikaanse literatuurcharts) zou zoveel rijker zijn dan Eastwoods interpretatie. Toch bevat de film meer dan genoeg intriges, personages en verhaallijnen om twee en een half uur te kunnen boeien.

John Kelso (John Cusack) is een society-reporter die in Savannah, Georgia, neerstrijkt om te berichten over het exclusieve kerstfeest van Jim Williams (Kevin Spacey), een steenrijke makelaar en kunstverzamelaar. Kelso is tijdens het feest getuige van een heftige ruzie tussen tycoon Williams en zijn protegé Billy Hanson, een begaafd restaurateur met een labiele persoonlijkheid. Wanneer Williams na het feest Hanson neerschiet, wil hij Kelso uitspelen als getuige à décharge. Kelso gelooft aanvankelijk het zelfverdedigingsargument van Williams en helpt actief aan de verdediging mee. Maar een reeks van bizarre gebeurtenissen en ontmoetingen doen toch de twijfel toeslaan. Is Williams werkelijk onschuldig of heeft hij bloed aan de handen?

Eastwoord voert ons als toeschouwer mee door het kluwen dat Kelso langzaam ontwart. Toegegeven, het ritme van de film is traag en een aantal verhaallijnen doen niets ter zake, maar als film is Midnight in the Garden of Good and Evil meer dan geslaagd. Uiteindelijk draait alles rond het rechtvaardigheidsgevoel van Eastwood. De schuldige moet gestraft, hoe dan ook. Maar net zoals in Unforgiven rijst de vraag wat schuld is, en wie mag oordelen over de schuld van anderen, laat staan over de strafmaat.

Naast dit wat zware thema over schuld en boete, bevat de film voldoende luchtige momenten. Hiervoor staan vooral een aantal excentriekelingen in, recht uit de fantasiewereld van Berendt. Personages zoals de voodo- priesteres Minerva, de nymfomane Chablis met haar pietlullig geheim en de mislukte uitvinder Luther geven de prent een zuiderse en zwoele sfeer. Maar vooral Savannah zelf met haar antieke huizen en groene pleinen zorgt voor een vervreemdend effect, zo ongewoon in de hedendaagse Amerikaanse cinema. Ook in Savannah is niets wat het lijkt, of om het met de woorden van Williams zelf te zeggen: The truth is in the eye of the beholder.