MRS. BROWN

Vijf jaar treurt Queen Victoria om haar overleden echtgenoot en mentor als een op z'n minst ongedwongen persoon z'n intrede doet in het leven van de koningin. De Queen heeft zich volledig teruggetrokken uit het openbare leven en is allesbehalve te genieten in de dagelijkse omgang.

John Brown (Billy Connolly) is een oudgediende van haar man zaliger en is de bediende die zal instaan voor Victoria's dagelijkse uitje met haar Royal pony. Voor de leden van de huishouding is Brown de spreekwoordelijke olifant in de porseleinwinkel, een man die lak heeft aan de etiquette en de overdreven regels en maniertjes die zo eigen waren aan de Victoriaanse tijd. Voeg daarbij een nooit gezien koppig karakter en een grote mond, en Brown wordt voor velen een gevaarlijk man. Toch is het Brown die door z'n onconventionele optreden de koningin uit haar isolement weet wakker te maken. Engeland zou Engeland niet zijn, mochten er niet meteen geruchten opduiken over een verhouding tussen de twee, en het is dan ook eerste minister Benjamin Disraeli (Anthony Sher) die zich opwerpt als grote redder van de Britse monarchie.

Om zich zo goed mogelijk te kunnen inleven in de rol van Disraeli ging Anthony Sher een tijd in een negentiende-eeuwse woning leven, en liet zich een soortement -martel?-mondstuk inpassen, om de sterk geprononceerde kin van Disraeli te krijgen, en zo ook z'n manier van praten aan te leren. De mens heeft wellicht té goed z'n best willen doen, want behalve Sher's verbouwde kin is er niet veel dat vandoen heeft met de echte Disraeli. Van de grote staatsman geen spoor, wat overblijft is een - weliswaar grappige - karikatuur van een serpentachtige gluiperd met demagogische trekjes. Sorry Sher. Judi Dench, een volbloed Royal Shakespeare-actrice, is door het lezen van Victoria's dagboeken tot een ander beeld van de koningin gekomen. De Queen als streng, arrogant en ongevoelig creatuur? Dench maakt er komaf mee en legt de vinger op de wonde die het Victoriaanse keurslijf maakte op zo'n sterke en passionele vrouw.

Is Mrs. Brown nóg maar eens een verhaal over een onmogelijke liefde, over afkomst die de - in dit geval platonische - liefde in de weg staat? Een variatie op een thema waar we allang niet meer van wakkerliggen? Rest ons nog de vraag of de prent dan misschien deel uitmaakt van het masterplan dat de Windsors een menselijker gezicht moet geven na de Di-ramp. Judi Dench is zo goed als royalty en de BBC co-produceert de prent. Zou het kunnen?