JACKIE BROWN

Dat komt omdat hij er in de jaren tussen Pulp Fiction en deze Jackie Brown weinig van bakte. Enerzijds acteerde hij ondermaats in films als Desperado en Destiny Turns On The Radio, en anderzijds was er zijn ene regisseursopdracht, een segment in het misbaksel Four Rooms. Andermaal werd zijn trendsettend talent in vraag gesteld. Jackie Brown moet de twijfelaars voor eens en voor altijd overtuigen, en slaagt daar voor het grootste deel in.

Voor inspiratie greep Tarantino naar werk van misdaadauteur Elmore Leonard (Get Shorty) en meer bepaald naar diens roman Rum Punch. Deze basis vermengde Tarantino met zijn liefde voor de blaxploitation films van weleer (Shaft, Foxy Brown) om tot een interessante mengeling voor de dag te komen. Hij viste zelfs Pam Grier op uit semi-anonimiteit en plaatste haar weer in het middelpunt van de belangstelling. Het resultaat is geslaagde cinema, zij het geen fris, vernieuwend materiaal à la Pulp Fiction.

Jackie Brown is een onderbetaalde hostess van middelbare leeftijd die de eindjes aan elkaar knoopt door als geldkoerier op te treden voor illegale wapenhandelaar Ordell Robbi. Wanneer de politie haar betrapt zijn haar opties beperkt: de gevangenis in, of door Ordell een kopje kleiner gemaakt worden wegens verraad. Brown speelt het spelletje slim en tracht met de hulp van bondsman Max Cherry zowel politie als Ordell de loef af te steken.

Zoals reeds vermeld is Jackie Brown geen Pulp Fiction, maar dat probeert de film ook helemaal niet te zijn. Wat Quentin Taratino aflevert is een heel ander soort cinema; één die veel langzamer vooruit gaat, met veel minder extreem geweld en hippe dialogen en met een grotendeels rechtlijnig verloop. Slechts hier en daar laat de regisseur een typisch Tarantino-steekje vallen om de fans tevreden te stellen (en dat zijn niet toevallig de fragmentjes die je te zien krijgt in de trailer). De enige keer dat Taratino bijvoorbeeld met de rechtlijnigheid speelt is wanneer hij dezelfde climax drie maal laat zien, elke keer vanuit het standpunt van een ander personage. Dit gebrek aan hippe spielerei is niet teleurstellend (het hangt er natuurlijk van af waaraan je je verwacht), want je krijgt desalniettemin een ingenieus verhaal, sfeervol in beeld gebracht, verteld door Amerika's beste rasacteurs (De Niro, Jackson, Keaton) en doorspekt met zinderde seventies deuntjes.

Het probleem met Jackie Brown is de speelduur. Deze prent duurt meer dan twee uur en een half, en dat is gewoon te lang voor wat er te vertellen valt. De film grenst bij momenten aan het vervelende en dat doet veel afbreuk aan het genot. Een speelduur van pakweg twee uur had de film een veel vloeiender verloop gegeven. Dit is dan ook één film waarvan we liever geen diretor's cut krijgen.