FLUBBER

Wanneer de naam John Hughes op een aftiteling verschijnt, dan weet je meestal al genoeg. Verwacht je dan niet aan hoogstaande cinema, maar eerder aan een opeenstapeling van puberale grappen waarvoor het publiek dan ook en masse is komen opdraven. En Flubber vormt hier (jammer genoeg) geen uitzondering op. In deze remake van The Absent-Minded Professor neemt Robin Williams de fakkel over van Fred MacMurray die in 1961 het publiek massaal naar de bioscoop wist te lokken.

Williams is de verstrooide professor Phillip Brainard die zo druk in de weer is met allerhande uitvindingen dat hij al tweemaal zijn trouwdag met Sara vergat. Net voor de derde huwelijkspoging slaagt hij er echter in om, met de hulp van zijn vrouwelijke vliegende robot, flubber te maken, een substantie met ongelooflijke energiekwaliteiten. Het laat hem zelf toe om zijn auto te doen vliegen. En de rest is zo klassiek als maar kan. Een aantal slechteriken komen zijn uitvinding op het spoor en ook voor zijn vriendin is er een kaper op de kust. En Williams mag in dit alles rustig bekken trekken.

Het mag al duidelijk zijn dat Flubber nu niet bepaald een opwindende kijkervaring is. Wie Williams graag aan het werk ziet zal, ongetwijfeld veel plezier beleven, maar voor een echte oscarwinnende acteerprestatie van de man kan men beter voor Good Will Hunting aan de kassa aanschuiven. Flubber zit volgepakt met visuele grappen, waarbij je ofwel met tranen in de ogen onder je stoel vandaan probeert te kruipen, of je je onwaarschijnlijk begint te ergeren aan de oppervlakkigheid van dit alles.

Toegegeven, er zitten een aantal heel leuke vondsten in, maar bij twee zijn wij blijven steken. Blijven dan nog de speciale effecten over, tenzij u speciaal zou gaan om Wil 'Wesley' Wheaton in een kleine rol aan het werk te zien (en geloof ons vrij, daarvoor wil u echt niet gaan kijken). De flubber zelf heeft, in tegenstelling tot de originele film, een eigen persoonlijkheid en is fenomenaal geanimeerd. Het zijn de leukste momenten van de film. De robot daarentegen (meestal niet computergegenereerd) is daarentegen matig, ook al wegens het irritant karakter. En zelfs de door het persdossier bejubelde vliegscènes zijn eerder slaapverwekkend.

Pijnlijk is ook dat het publiek dat hier de film wel eens zou willen meepikken heel waarschijnlijk meer gediend zou zijn met een Nederlandstalige versie. Enkel te genieten indien u dus een hoge ergernisgrens hebt, of per sé de effecten van Industrial Light and Magic wilt bewonderen. Veel sterkte.