De Passage 44 heeft tijdens de zestien jaar dat 's werelds meest beroemde en beruchte festival van de fantastiek er hokt, al veel overenthousiast publiek moeten slikken. Maar de manier waarop het gebouw dit jaar op zijn grondvesten trilde, zal wellicht nog lang onovertroffen blijven. Eén man was daar verantwoordelijk voor: Robert Englund, showbeest en publiekslieveling, horroricoon en het gezicht achter de onsterfelijke Freddie Krueger. Zeven keer al maakte hij Elm Street onveilig en tijdens een ontmoeting met pers en publiek na de film, strooide hij voor de drummende en rumoerige meute fans het nieuws in de ronde, waarvoor zij gekomen waren. Bij zijn terugkeer in Amerika, zal Englund samen met Kane Jason Hodder zijn handtekening zetten onder het contract van Rob Bottins Freddie versus Jason, de nu al legendarische titanenstrijd van New Line Cinema tussen de twee grootste slechteriken uit de jaren tachtig.
Geen gast kreeg tijdens het afgelopen festival zoveel bijval, applaus en waardering als Englund. Englunds troonopvolger in het horrorrijk, Andrew Divoff, kwam qua populariteit nochtans aardig in de buurt. Hij vertolkt de rol van de kwaadaardige Djinn in Robert Kurtzman bijzonder gesmaakte en onderhoudende Wishmaster. Ook Divoff stelde zijn fans tevreden: Wishmaster II is niet langer een gossip maar een zo goed als vaststaand feit. De film van Kurtzman (legendarisch geworden met zijn make-up werk voor Evil Dead II, Aliens en Scream) vertelt het verhaal van een boze Djinn die na 800 jaar uit zijn slaap wordt gewekt. Hij kan alle wensen van iedere mens inlossen, maar zijn prijs is heel hoog: bij de derde wens zal de Duisternis van zijn Rijk voor altijd over de aarde neerdalen. Wishmaster werd geschreven door genreman Peter Atkins (Hellraiser II, II en IV) en verzamelt naast Divoff, Englund en vrouwelijk schoon Tammy Lauren, een hele resem cameo's met Tony Todd (Candyman) en Kane Hodder (Jason) voorop.
Het Festival had uitgerekend op vrijdag 13 maart de deuren wijd opengesperd voor het hoog gewaardeerde Gattaca van Andrew Niccol en deed veertien dagen later het licht uit met het lichtjes tegenvallende Scream 2: Scream Again van Wes Craven. Daartussen zaten exact 88 langspeelfilms, waarvan 13 voor het eerst ter wereld op de projectors werden gelegd. Naar goede gewoonte vierde de wansmaak hoogtij en was fijnzinnigheid meestal ver te zoeken. Van de major releases (films die binnenkort ook in de gewone zalen te zien zullen zijn) deden naast Gattaca, Flubber, Fairy Tale en Event Horizon, vooral Sphere en Wishmaster het het beste. Deep Rising van Steve Somers wist ons aangenaam te verrassen. In een tijdperk waar we letterlijk vertrappeld worden door dinosauriërs en andere Godzilla's, brengt Deep Rising een zeer geslaagde mengeling van actie, horror en vooral ironie. Het magna mater monster van SFX-wizard Rob Bottin (The Thing, Seven) is werkelijk razendknap. Steve Somers regisseert met schwung en Famke Jansen is de vrouw in nood.
Andere films ontgoochelden danig, met An American Werewolf in Paris als eerste in de rij. Anthony Waller (Mute Witness) was naar Brussel afgezakt om de sequel op John Landis cultfilm uit 1981 voor te stellen. Populaire man, die Waller, maar na de film moest hij toch wat aan krediet inboeten. An American Werewolf in Paris houdt het midden tussen horror en romantiek, met de gedoemde romance tussen de intrigerende Parisienne Serafine (een betoverende Julie Delpy) en de wat gekke Amerikaan Andy (Tom Everett Scott). Het grootste probleem van de film is dat hij probeert grappig te zijn waar het niet hoort. De lijn tussen geslaagde humor als breekpunt en stupide grappen als filmvulsel blijkt in het horrorgenre uiterst moeilijk te bewandelen.
Grootste flop van het festival bleek de verfilming van Todd McFarlanes comic Spawn te zijn, het effectencircus van Mark A.Z. Dippe. De fx-tovenaar bouwde een onbevlekte reputatie op met zijn speciale effecten werk voor onder meer The Abyss, Terminator II en Jurassic Park, maar vliegt hier volledig uit de bocht. Hij smeert de CGI-effecten met zo'n buitensporige overdaad over het scherm, dat er geen kijken meer naar is. De scènes in de hel bijvoorbeeld zijn zo ongezien megalomaan, grotesk, bizar en barok, dat het geheel onoverzichtelijk en vooral belachelijk wordt. Niets aan te doen: Amerikanen breken blijkbaar graag hun tanden op zo'n visuele show, want de film bracht genoeg geld op voor een sequel.
Van de films die zich ingeschreven hadden voor de competitie, bleek Lawn Dogs de meest succesvolle. De Internationale Jury, bestaande uit voorzitter George Sluizer en leden Nancy Allen, Arno Hintjes, Ingrid Pitt en Ben Verbong, beloonden hem met de Gouden Raaf '98 (een kunstwerk van Joseph Henrion). De film van de Australiër John Duigan vertelt het verhaal van de 21-jarige Trent Burns, een lawn dog die goed zijn geld verdient met het onderhouden van de gazons van Camelot Gardens, een bewaakte woonbuurt voor de welvarende middenklasse in de buitenwijken van Louisville. Op een dag maakt hij kennis met de 10-jarige Devon Stockard, een vreemd meisje zonder vrienden. Aanvankelijk is Trent niet opgezet met haar gezelschap, maar na een tijdje worden de twee vrienden. Hun vriendschap valt echter niet in goede aarde bij de bekrompen inwoners van Camelot Gardens.
Lawn Dogs won ook de zilveren Mélies, de prijs van de beste Europese film van het festival. De twee Zilveren Raven gingen naar The Arcane Enchanter van de Italiaan Pupi Avati en 8 Heads in a Duffel Bags van de Engelsman Tom Schulman. Onze landgenoot Vincent Bal won de Prijs van het Publiek voor zijn korte film Bloody Olive. Deze film in zwart-wit met Gene Bervoets in de hoofdrol, gaat over Werner en Mylène die gezellig met hun tweeën kerstmis willen vieren. Maar al spoedig rinkelt de deurbel. Het is Sam, een collega van Werner, die zegt dat hij ontdekt heeft dat Werner de boekhouding vervalst heeft. Het is het begin van een avond waarin niets zal zijn wat het bleek te zijn.
Met Scream II: Scream Again van Wes Craven op de traditionele closing night en de vertoning van prijsbeest Lawn Dogs sloot het festival weer voor een jaar de deuren van de oergezellige maar overvolle Passage 44. Met 57.000 toeschouwers op veertien dagen tijd is het Fesitval van de Fantastische Film uitgegroeid tot het grootste en populairste filmfestival van het land. Benieuwd of de Passage 44 volgend jaar werkelijk uit zijn voegen zal barsten.
Palmares van de Internationale Competitie
Gouden Raaf: Lawn Dogs
Zilveren Raven: The Arcane Enchanter
en 8 Heads in a Duffel Bags
Speciale Vermelding: Perdita Durango
Pegasus (Prijs van het publiek):
Event Horizon
Palmares van de Europese Competitie
Zilveren Mélies: Lawn Dogs
Palmares van de Kortfilm Competitie
Prijs van de Europese tv-omproepen:
Close-Up
Speciale prijs voor meest originele
idee: The Trick
Beste fotografie: Solo en la
Buhardilla
Prijs van het publiek: Bloody Olive
Prijs van Canal+: Bloody Olive
Speciale Opmerking: Ernst and the
Light