U.S. MARSHALS

De eerste in het rijtje is U.S. Marshals, waarvan we moeten geloven dat het geen sequel op, dan wel een equal aan The Fugitive is. Als dat geen origineel idee is: van The Fugitive een franchise maken waarin iedere keer een andere onschuldige crimineel de benen neemt. Allemaal heel leuk, ware het niet dat de franchise al na twee afleveringen uitgemelkt is.

Tommy Lee Jones herneemt zijn rol als Chief Deputy Marshal Samuel Gerard, die wordt ingeschakeld in de zoektocht naar de voorvluchtige moordenaar Mark Sheridan (rol van Wesley Snipes). Gerard wordt bijgestaan/gehinderd (schrappen wat niet past) door FBI-agent John Royce (een pré-gevangenisstraf Robert Downey Jr.). Vanaf het begin wordt echter duidelijk - en hopelijk geven we hier niet te veel spoilers weg - dat Sheridan misschien toch niet zo schuldig is als het blijkbaar weinig efficiente Amerikaans gerecht ons wil doen geloven. Een nieuwe vluchteling is geboren. Zo eenvoudig is dat.

Uiterst origineel allemaal, gezien elk moment dat van The Fugitive zo'n winnaar maakte hier chronologisch wordt hernomen, maar - en hier is de twist - lichtjes aangepast. Richard Kimble die ontsnapt wanneer zijn wegtransport betrokken geraakt in een treinongeval? In de plaats krijgen we Mark Sheridan die ontsnapt nadat zijn vliegend gevangenentransport met veel lawaai crasht. Dat dit minder dan een jaar geleden het thema was van Con Air, het slechtste dat 1997 te bieden had, mag niemand storen. Richard Kimble die uit wanhoop het kolkend water inspringt? Wat dacht je van Mark Sheridan die als een volleerd Tarzan van het dak van een gebouw pardoes op een trein slingert? Moet kunnen. Achter de camera staat immers de onvolprezen Stuart Baird, het actiegenie achter Critical Condition. Move over, James Cameron. Not.

Niet dat U.S. Marshals een slecht gemaakte film is. Integendeel: Baird toont zich even professioneel in het opzetten van stunts en achtervolgingen als Fugitive-regisseur Andrew Davis. Bewijs daarvan is een redelijk lange achtervolging in en rond een kerkhof, die verrassend genoeg bijzonder weet te boeien. Zo pakt de film nog wel uit met een paar beklijvende momentjes. Jammer genoeg is het allemaal zo verschrikkelijk voorspelbaar, en zijn sommige personages zodanig oninteressant (met name Irène Jacob als Sheridans vriendin Marie) dat het je meer dan twee lange uren later geen moer kan schelen hoe de vork aan de steel zit. En dat Tommy Lee Jones deze keer geen oscar krijgt voor zijn rol als Samuel Gerard, zal wel duidelijk zijn. Next!