SPAWN

Spawn is in Amerika een zeer populaire comic en het was dan ook onvermijdelijk dat Hollywood daar een graantje van zou willen meepikken. Op zich geen reden om daar van wakker te liggen (een aantal comic-verfilmingen zijn ons gelukkig wegens gigantisch geflopt bespaard gebleven), ware het niet dat ene zekere Mark Dippé achter de megafoon stond te schreeuwen. Dippé wordt aanzien als één van de grootste fx-genieën van de huidige CGI-revolutie en werkte voor Industrial Light and Magic aan de grensverleggende films Terminator 2 en Jurassic Park. Samen met zijn ILM-vrienden Steve 'Spaz' Williams (The Abyss, Jurassic Park, Terminator 2 en Star Wars SE) en Visual Effects Producer Clint Goldman besloot hij om het zelf dus eens te proberen.

FX-mensen vinden het keer op keer een jammerlijke zaak dat ze effecten moeten maken voor minderwaardige (lees: inhoudloze) films, en wanneer ze dan zelf de megafoon ter hand nemen, verwacht je dan ook dat ze die grote FX-val met een ruime boog omzeilen. Het is dan ook bijzonder pijnlijk om te zien hoe Dippé recht op de val afloopt, even aan de kaas peuzelt, en zo neergemaaid wordt. Zonder pardon.

Al Simmons (Michael Jai White) voert in opdracht van een geheime regeringsorganisatie moordaanslagen uit op gevaarlijk geachte individuen. Hij is het gemoord echter beu, en wil er de brui aan geven om samen met zijn vrouw Wanda (Theresa Randel) een nieuw, vredevol leven te beginnen. Hij neemt echter van zijn overste Jason Wynn (Martin Sheen) nog een laatste opdracht aan, waarbij hij echter in de val wordt gelokt en omkomt.

Jaren later wordt hij terug uit de hel gehaald door Clown (John Leguizamo), om er als Spawn de poorten van de hel te openen en de duivelse legioenen aan te voeren. En dat alles om zijn geliefde Wanda terug te winnen.

Of toch zoiets. Want eerlijk gezegd is de bedoeling van de film ons helemaal ontglipt. Geen enkel personage roept ook maar enige sympathie op, en eigenlijk zit je enkel te wachten op die actie-ogenblikken waarop Spawn zijn lichaamsharnas tot leven wekt. Het zijn dan ook de enige memorabele ogenblikken van de film. En het zijn tevens ook de beste effecten van de film, want in tegenstelling tot wat je zou verwachten heeft Dippé helemaal geen perfect FX-vehikel afgeleverd (de scènes in de hel bijvoorbeeld zijn onwaarschijnlijk ondermaats), wat ook wel te wijten is aan het beperkte FX-budget.

Het is natuurlijk ook wel een probleem als ook de acteurs al niet meer hun beste beentje voorzetten. Vooral Martin Sheen mag zijn schaamtegevoel gerust wat aanwakkeren. En nu maar hopen dat Dippé en Williams terug achter hun computer kruipen, en met hun magische handen van het reeds gesuggereerde vervolg afblijven.