WILD MAN BLUES

Tot deze conclusie kwamen we na het bekijken van Barbare Kopples verrassende full-length documentaire Wild Man Blues, waarin we op in Bed With Madonna-achtige stijl worden getracteerd op een ongecensueerde Allen. We krijgen de man onder andere te zien tijdens het ontbijt, bij uitstapjes in wereldsteden, enzovoort. Bovendien mogen we meeluisteren hoe hij zijn ongenoegen uit over dieren, zonnig weer en zijn omgeving in het algemeen.

Nochthans was het niet Kopples bedoeling om zijn privé-leven te ontsluieren. Ze wou daarentegen een beeld geven van 's mans minder bekende muzikale activiteiten. Ze koos er daarom voor om hem te vergezellen op zijn Europese tournee van zijn Orleans-Style Jass Band. Gesprekken over Allens ambities, zijn techniek en het belang van het genre worden op vakkundige wijze gecombineerd met concertmateriaal. Op die manier worden we ingelicht over de groep zelf (bestaande uit Woody Allen, Dan Barret, Simon Wettenhall, John Gill, Cynthia Sayer, Greg Cohen en Eddy Davis) en over de oorspronkelijke jazz muziek van New Orleans, een stijl waar tegenwoordig nog maar weinig mensen mee vertrouwd zijn.

De shots die tonen wat er zich tussen twee optredens afspeelt en die een kijk in Allens bizarre psyche gunnen, vormen hierop een welkome afwisseling. De scheidingslijn tussen werk en privé, tussen informatie en entertainment is dan ook perfect gebalanceerd. Hierdoor blijft Wild Man Blues voor bijna iedereen een boeiend spektakel: voor de jazz-liefhebbers, de Woody Allen-fans en de roddeltantes. En zo hebben we het graag.