WAG THE DOG

De reden dat Wag The Dog het wel behoorlijk deed, heeft echter niks met kwaliteit te maken. Dat heeft alles te maken met geluk. Geheel toevallig handelt Wag The Dog over een nepoorlog die wordt opgezet om het vel te redden van de Amerikaanse president, nadat die betrokken raakt in een seksschandaal. En geheel toevallig werd de film uitgebracht luttele dagen voordat Monica Lewinsky opdook in het seksschandaal rond Bill Clinton, en deze laatste Irak met bombardementen bedreigde. Het kon niet mooier: realeit en fictie kwamen samen in een uniek samenspel van omstandigheden.

Wat niet wil zeggen dat Wag The Dog al deze aandacht verdient. Wat een sappige bijtende satire had kunnen worden (en ook zo begint) eindigt als een totaal ontspoorde poging tot slapstick. Het begint allemaal redelijk veelbelovend. De president wordt beschuldigd van onfatsoenlijke voorstellen aan een chiromeisje. Witte-huisattaché Winifred Ames roept de hulp in van spin doctor Conrad Brean. Die komt op het idee onbestaande spanningen met Albanië af te kondigen, en om het allemaal zo spectaculair mogelijk te laten verlopen klopt hij aan bij Hollywood-producent Stanley Motts.

Wat er dan gebeurt is terzelfdertijd fascinerend en geestig. Geruchten worden gelanceerd door ze in de eerste plaats te ontkennen. Zo zorgt het drietal ervoor dat de president tijdens een rondreis in Azië officieel ontkent dat er een nieuwe B-3 bommemwerper in de maak is. Aldus gaan de speculaties van start en nemen de media het voor het grootste deel over. Door middel van special effects wordt er gezorgd voor beeldmateriaal (een klein meisje dat met haar katje vlucht voor verkrachters, is in feite een actrice met een doos koekjes op een set in Hollywood) en om de harten van de patriotistische Amerikanen los te weken wordt een We are the World -achtige meezinger bij elkaar gemixt.

Intrigerend om te zien allemaal, maar dan loopt het verhaal uit de hand. Er wordt een vermiste oorlogsheld bijgesleurd, en vermits er helemaal geen oorlog is, wordt er een geflipte gevangene opgevist die daarvoor moet doorgaan. Vanaf hier maakt de satire plaats voor misplaatste slapstick en hebben we het beste gehad. De schade blijft gelukkig nog redelijk beprekt, maar met een dergelijke verzameling van talent voor en achter de camera is dat niet verwonderlijk. Hoewel Dustin Hoffman voor de tweede keer in zeer korte tijd in de huid van een mediaspecialist kruipt, zijn beide personages toch betrekkelijk verschillend. Waar in Mad City de media alle touwtjes in handen hadden, zijn ze in Wag The Dog louter instrumenten om te ge- en vooral misbruiken ter beïnvloeding van de massa. Zijn Stanley Motts was naar het schijnt gebaseerd op producent Robert Evans.

Robert De Niro zet een zelfzekere Conrad Brean neer, al is het zeker geen carrière-definiërende vertolking. Dit duo, laatst nog samen te zien in Sleepers, wordt vergezeld van talloze karakteracteurs, gaande van Anne Heche (Ellen DeGeneres' vriendin) tot Woody Harrelson. Achter de schermen staan onder andere regisseur Barry Levinson, die zich met dit soort materiaal veel zelfzekerder voelt dan met de onderwater horrortaferelen van Sphere. Het scenario is van toneelauteur David Mamet, die laatst nog The Edge schreef. Hij baseerde zijn scenario op de roman American Hero van Larry Beinhart.