Het slechte nieuws ook gehoord? Chris Carter heeft zich moeten neerleggen bij de druk van hoofdrolspeler David Duchovny, die na vijf lange jaren Vancouver was moegezien. Vanaf seizoen zes wordt de populaire televisiereeks The X-Files opgenomen in Los Angeles. Op die manier kan Duchovny meer tijd doorbrengen met zijn jonge bruid Téa Leoni, wiens sitcom The Naked Truth overigens werd geschrapt voor een nieuw seizoen. Ze had eigenlijk net zo goed naar Vancouver kunnen komen, maar soit.
Hetzelfde gebeurde enkele jaren geleden met MacGyver. Het succes van de show steeg naar het hoofd van acteur Richard Dean Anderson, die eiste dat de show zou verhuizen van Vancouver naar Los Angeles. Het klimaat stond hem niet aan. Zo gezegd, zo gedaan. Het jaar nadien werd MacGyver opgedoekt wegens een gebrek aan kwaliteit, en meer bijzonder, aan kijkers. Vreemd dat Anderson, opnieuw in town voor de televisiereeks Stargate SG-1 deze keer geen klachten heeft over dat befaamde Vancouver-winterklimaat.
Ik hoop van niet, maar het zelfde lot zou The X-Files wel eens kunnen te wachten staan. Seizoen vijf wordt algemeen beschouwd als een teleurstelling (de occasionele sterke aflevering daargelaten), en een complete change of scenery zou deze trend wel eens kunnen versterken. Want hoe je het ook draait of keert, Los Angeles kan nooit aan de diversiteit in lokaties tippen, waarover Vancouver beschikt. Het stadscentrum is te herkenbaar, de woestijn is alom aanwezig. In Vancouver heb je beschikking over een naamloze stad, wouden, bergen, meren, zomerweer, winterweer. Om nog te zwijgen van de meest toegewijde filmindustrie in het continent. Los Angeles betekent niet alleen een beperking in lokaties maar tevens een fikse stijging van het budget. De crew werkt er minder hard want iedereen zit in een vakbond en stapt op als de soep te zout is. Los Angeles zelf kost, vegeleken met Vancouver, een arm en een been. En deze stijging in budget zal zich niet manifesteren op het scherm, of toch niet in de positieve zin. Misschien wordt er wel beslist te knippen in het effectenbudget, kwestie van de kosten relatief laag te houden. Neen, dat belooft weinig goeds voor The X-Files.
Vijf lange jaren was Vancouver de gastheer voor Chris Carters hersenkind. Vijf lange jaren waren Gillian Anderson en David Duchovny kind aan huis in de stad waaraan ze hun faam te danken hebben. En toen was het afgelopen. Het zag er naar uit dat ik, buiten het occasionele convoy aan trailers, nooit een glimp van mijn favoriete televisieserie zou opvangen. Geen Scully, die in het restaurant aan de overzijde van de straat af en toe spaghetti komt eten, en geen Mulder die elke morgen over Kitsilano Beach jogt. Ik had me bij dit noodlot vrijwel neergelegd toen ik op vrijdag 17 april met een stelletje vrienden de technotent Stone Temple bezocht. Hier werd met een flyer in de handen gepropt:
The Truth is Out There...The X Files Needs You! Volunteer Spectators are needed to be a part of British Columbia television history.
Thousands of spectators are invited to GM Place Stadium and participate in a key scene in the final episode to be shot in Vancouver.
Each volunteer spectator will receive a special draw ticket to have a chance to win one of many fabulous prizes including a trip for two to L.A. to visit the X-Files set next season. Join the cast and crew members as they say goodbye to Vancouver in true X-Files fashion.
Op dinsdag zou ik meespelen in een X-File. Slik.
Voor mij kon de avond niet snel genoeg om zijn. En ook niet de volgende de dag, en de dag daarna. Op zondag sloeg ik de plaatselijke advertentiekrant open waar mijn aandacht werd gevestigd op een onopvallende advertentie met een fotootje van Scully erin. Het betrof een avond in het Orpheum-theater met een aantal van de X-Files-sterren georganiseerd door 'Cigarette Smoking Man' William B. Davis. De opbrengsten gingen naar kankerbestreiding. Hoewel ik wel zin had om pakweg Skinner en Krycek eens in levende lijve te zien (het was overigens mijn laatste kans), besloot ik om toch maar niet te gaan. Er stond een dure vliegtuigreis naar België op het programma en ik kon het geld wel voor wat anders te gebruiken. Op de ene of de andere manier slaagden de movieërs en de familieleden die aanwezig waren op de wekelijkse maandag-chat, erin me te overhalen om toch maar van de gelegenheid gebruik te maken. Ik sta elk van hen nu in het krijt, want dankzij hen was ik aanwezig op een unieke avond waarvoor X-Philes van over de hele wereld naar Vancouver waren afgezakt.
De avond werd gehost door Dean Haglund (Lone Gunman Langly), die gedurende drie uur de verschillende gasten op het podium riep voor anekdotes, imporivisatie-spelletjes en vraag- en antwoordsessies. De eerste gasten waren Sheila Larken en Rebecca Toolan (de moeders van respectievelijk Scully en Mulder), gevolgd door Tom Braidwood en Bruce Harwood (de overige twee Lone Gunmen) en Chris Owens (het nieuwe personage Jeffrey Spender). Nicholas Lea (Krycek) had het over zijn hechte vriendschap met David Duchovny, en vertelde dat Duchovny misbegrepen wordt door deze stad en werkelijk a heart of gold heeft. Trouwe lezers zullen zich nog herinneren dat Duchovny het zwaar te verduren kreeg in de Vancouver media nadat hij zich zeer negatief uitsprak over de stad op Late Night With Conan O'Brian. Als we Lea moeten geloven kon Duchovny niet aanwezig zijn omdat hij elders in de stad een aflevering aan het inblikken was.
Vanessa Morley, oftewel Samantha Mulder, werd op het podium geroepen om prijzen weg te geven (ik won niks, of wat had je gedacht), en na de pauze hield William B. David (Cigarette Smoking Man) een bijzonder grappige redevoering over de heldhaftigheid van Mulder versus Cigarette Smoking Man. Na Davis was het de beurt aan Mitch Pileggi (Skinner), die meedeelde dat hij en zijn vrouw een eerste kindje verwachten. Na een aantal minder interessante sprekers was het eindelijk de beurt aan Gillian Anderson, die piepklein en uiterst verlegen maar wat stond rond te draaien op het podium. Andersons houding was in alle eerlijkheid een beetje teleurstellend (mijn buurman vermoedde dat ze stoned was) in die zin dat ze zelden een coherente zin uitsprak van meer dan vijf woorden. Na Gillian Anderson verschenen regisseur R.W. Goodwin en creator Chris Carter op het toneel, die nog wat prijzen uitrijkten en vragen ontwijkten. En hoewel dit allemaal redelijk amusant was, moest het het meest memorabele moment nog komen.
Wanneer je merkt dat tijdens het afscheidwoordje sommige mensen in het publiek naar het podium beginnen te schuifelen voor een handtekening, moet je er snel bij zijn. Ik stoof dan ook naar het podium. Het is zeer interessant te zien wie er bereid was een vervelende handtekeningensessie te doorstaan en wie niet. In eerste instantie stormde iedereen af op Gillian Anderson, die zeer bereid haar kribbel te zetten onder elke laatste foto en poster. Zeer joviaal van haar, want het was reeds middernacht en de volgende morgen moest ze vroeg uit de veren voor opnamen. Ik was bij de eerste handtekeningenjagers in de nabijheid van Scully, en terwijl ze mijn flyer uit de technotent ondertekende wist ik dat, als ik ooit van mijn leven iets tegen haar wilde zeggen, het wel nu moest zijn. Dus stamelde ik tegen Gillian Anderson het weinig originele zinnetje:
I love your work, Gillian.
Even leek het erop alsof ze niet zou reageren en ik maakte me al klaar om op te stappen. Langzaam richtte ze het hoofd op, keek me recht in de ogen en fluisterde verlegen:
Thank You.
Ik smolt. Ik had een woordje gewisseld met Gillian Anderson, die in persoon overigens nog veel mooier is dan op de televisie. Op dat moment raakte me de absurdheid van de hele situatie. Hier stonden wel 300 mensen te drummen voor een krabbel van een vrouw die ze kennen van op de televisie. Het hele fenomeen beroemdheid leek me zo absurd. Wat heeft Gillian Anderson meer dan pakweg mijn vrouw? Waarom is het dat iedereen iets wil van beroemdheden? Waarom wilde ik per sé dat Anderson op de hoogte was van mijn bestaan, wat de enige zielige bedoeling was van onze korte woordenwissel? Waarom wilden zovele tienermeisjes en -jongens een knuffel van deze vrouw die uiteindelijk een vreemde voor hen was? Ze wilden een knuffel van Dana Scully, een fictief persoon die er alleen maar uitziet als Gillian Anderson met een GSM in de hand. Terzelfdertijd begon ik me depressief te voelen en ook dat gevoel was onverklaarbaar. Ik vond het niet eerlijk dat ik iemand als Gillian Anderson moest benaderen als een minderwaardige, als een gillende fan. Waarom kon ik haar niet aanspreken als een gelijke, zoals pakweg William B. David en Mitch Pileggi dat kunnen? De vraag was uiteindelijk: wat hebben zij dat ik niet heb? Ik had een onweerstaanbare drang om een deel uit te maken van het showbiz-wereldje. Het was een kater die ik al eerder had gevoeld na het ontmoeten van onder andere Danny De Vito en H.R. Giger, maar nooit zo sterk. Het is één van de grote voordelen een filmredacteur te zijn: je mag nu en dan proeven van een appel die niet voor jouw mond bestemd is. Maar de kater die je er achteraf aan overhoudt, je drang naar de hele boomgaard, is niet min. Dat voelde ik op dat moment meer dan ooit tevoren.
Gelijkaardige ervaringen had ik niet veel later met Nicholas Lea, Tom Braidwood en Chris Owens. Vooral deze laatste was verbazingwekkend joviaal. Hij gaf me een hand en stond erop formeel met me kennis te maken. Ten slotte zag ik nog Chris Carter in een duister hoekje op het podium staan. Ik vroeg hem of ik zijn handtekening mocht hebben, iets wat hij beleefd weigerde: If I give it to anybody, I have to give it everybody. Kan zijn, maar ondertussen wist ook hij van mijn nietige bestaan. Met deze kennis trok ik huiswaarts, waar ik me mentaal voorbereidde op een veel overweldigendere ervaring: mijn aanwezigheid als extra op de set van The X-Files, de volgende dag. Maar daarover volgende week meer.