MERCURY RISING

Helemaal fair is het natuurlijk niet, want onze kritiek had evengoed pakweg Hard Rain of U.S. Marshals kunnen bolwassen. Samen met deze Mercury Rising zijn ze immers in hetzelfde bedje ziek: ze verdrinken en verzwelgen in filmclichés. Het is al langer bekend dat het pretpark genaamd Hollywood zich met gemeenplaatsen voedt, dat het gulzig en vraatzuchtig ideeën achterhaalt, nabootst en imiteert. Eén groot kopieerapparaat is het, een niet aflatende productie van duplicaten. Het is zelfs zo erg dat de éminence grise van de Amerikaanse filmpers, Roger Ebert, er onlangs nog een boek over schreef: The Little Book of Hollywood Clichés. Dat de lectuur van het boek boeiender is dan de platitudes die erin beschreven worden, spreekt voor zich.

Wellicht hebben ook de onfortuinlijke makers van Mercury Rising, stiekem met een zaklamp onder de lakens, het boek van Roger Ebert gelezen en bestudeerd. Hun film opent met een gijzeling, waarin Art Jeffries (Bruce Willis) als undercover agent bij betrokken is. Net voor hij de situatie onder controle heeft, beginnen zijn collega's te schieten en verandert de scene in een bloedbad. Jeffries is woedend en beschuldigd zijn oversten ervan onbesuisd gehandeld te hebben. Het vervolg laat zich raden: Jeffries wordt verbannen naar saai kantoorwerk, maar als een grote zaak zich aandient, wordt hij toch weer op actieve dienst gezet. Clichés Aller Landen Verenigt U: hij wordt daarbij bijgestaan door zijn Enige Vriend (Bizzi Jordan, brave echtgenoot en vader van een kind) en scharrelt onderweg een Knappe Vrouw, Stacey, op die hem in zijn queeste naar de waarheid bijstaat.

De zaak waar Jeffries inrolt, heeft alles te maken met Mercury, een hoogstgeheime en superdure militaire code, die volgens de makers ervan, Dean Crandell en Leo Pedranski, onkraakbaar is. Om een redundante controle uit te voeren, plaatsen ze een lukraak gecodeerd bericht in een puzzelblad. Tot hun grote verbazing wordt de code gekraakt en wel door de 9-jarige Simon Lynch, een autistisch kind. Als ze het bericht aan hun baas, NSA-leider Nicholas Kudrow (Alec Baldwin) vertellen, gaat de bal aan het rollen. Kudrow laat de ouders van Simon vermoorden, maar het jongetje zelf kan zich verbergen. Hij wordt door Jeffries gevonden en samen slaan ze op de vlucht, met zowel de FBI als Kudrow en trawanten die een klopjacht op hen houden. Eén keer raden of Jeffries en Simon het uiteindelijk zullen redden.

Voorspelbaarheid troef dus, ook al in de manier waarop regisseur Harold Becker (Sea of Love, City Hall) het geheel in beeld brengt: braafjes, afgelikt, routineus. Mercury Rising is een koele film uit de fabriek, zowel qua thema, verhaal, personages als enscenering. Bruce Willis speelt grotendeels het stoïcijnse type dat we van hem gewoon zijn en doet dat met de hem eigen uitstraling en charisma, evenwel met minder ironie en sarcasme dan in pakweg Die Hard. Het is waarschijnlijk wachten tot Armageddon eer we hem nog eens goed uit de bol zien gaan.

Alec Baldwin is ook geheel en al zichzelve: glad als boter, met rimpelloze gelaatstrekken en dito haar, als ware hij de Cary Grant van de jaren negentig. De jonge Miko Hughes (Jack the Bear, Zeus & Roxanne) speelt met veel overtuiging en geloofwaardigheid Simon en heeft de beste scènes. Maar zelfs hij kan deze film niet boven de grijze middelmaat uittillen. Originaliteit, in ander dagen Hollywoods hoogste goed, is ver zoeken. Gevoel, ego, verbazing en catharsis zogoed als onbestaande. En de echte blockbusters van dit jaar moeten er nog aankomen. O jee.