EVENT HORIZON

Hoewel Event Horizon bijlange geen mislukking is, ontgaat je de indruk niet dat er een paar concrete dingen fout liepen met het verhaal; dat er uiteindelijk meer in zat dan er werd uitgehaald. Regisseur Paul Anderson gebruikt klaarblijkelijk invloeden uit talloze klassiekers om uiteindelijk met een relatief origineel smakend brouwelstje voor de dag te komen.

Een stelletje rokende, vloekende astronauten (Alien) trekt met het reddingsschip Lewis & Clarke naar Neptunus. Hier moeten ze ontcijferen wat er gebeurde met de Event Horizon (2010), een hoogtechnologisch ruimteschip dat tijdens zijn eerste reis naar de sterren spoorloos verdween en zeven jaar later uit het niets opduikt bij Neptunus. De bemanning is op het eerste gezicht onvindbaar, maar al gauw wordt duidelijk dat er zich iets aan boord van het koude, duistere schip bevindt dat de reddingsploeg bedreigt. Maar, en hier onderscheidt de film zich van allerhande sciencefiction-voorgangers, het monster is geen slijmerig wezen met hoofdzakelijk tanden, maar wel een entiteit die de bemanning psychologisch confronteert met haar verleden (Solaris en vooral Flatliners). Wat meer is, het lijkt dat de experimentele gravity drive aandrijving er veel mee te maken heeft. The Shining in space, zeg maar.

Event Horizon doet volmondig mee met de trend waarin het budget wordt uitgegeven aan de film in plaats van aan overbetaalde acteurs (zie ook onder andere Mimic en Starship Troopers). Waar je normaal een Sigourney Weaver of een Bruce Willis zou verwachten, moet je het stellen met Sam Neill als Dr. Wier, de uitvinder van de aandrijving, Laurence Fishburne en Joely Richardson. Een prima initiatief, want als gevolg ziet Event Horizon er adembenemend uit. De special effects en vooral de design van de film zijn van de mooiste die we ooit hebben gezien. De makers bedachten een nieuwe stijl die ze zelf techno-medieval noemen: futuristische hardware gecombineerd met gotische motieven van kruisbeelden, catacomben en kathedralen. De Event Horizon is feitelijk een gigantsich kruisbeeld, en de machinekamer lijkt wel een hoogtechnologische folterkamer. Voer voor het oog bij de vleet dus. Maar zoals afgelopen zomer al te vaak duidelijk werd, volstaat dat nog niet voor een goede film, en Event Horizon is geen uitzondering. Naar het einde toe zakt de film weg in totale chaos, en de kijker krijgt nooit een bevredigende uitleg voor de horrortaferelen die hij aanschouwde.

Desondanks is de eindbalans snel opgemaakt: Event Horizon is een toegangsticket meer dan waard, al is het alleen maar voor het fantastische visuele spektakel.