THE MYTH OF FINGERPRINTS

Vreemd genoeg is de prent ontstaan als een oefening, een test. Het was oorspronkelijk Freundlichs bedoeling om voor zichzelf uit te zoeken of hij het aankon om drie verschillende seksscènes te schrijven. Vervolgens vroeg hij zich af hoe erotiek aanleiding kon geven tot verschillen in attitudes ten opzichte van intimiteit. De stap naar een volwaardig script was toen snel gezet, al moet er wel bij verteld worden dat het nog drie jaar duurde alvorens het zijn definitieve vorm kreeg.

De basis van het verhaal - enkele volwassenen keren naar het ouderlijk huis terug om vervolgens al hun persoonlijke demonen boven te halen - is vrij stramien (zie onder andere de onlangs verschenen films The Ice Storm en Home For The Holidays), maar geeft toch aanleiding tot een aantal interessante karaktertekeningen. Zo zijn er de ouders die, hoewel ze hun kinderen graag zien, er toch tegen op kijken om ze tijdelijk in huis te halen. Ze zijn elkaar immers opnieuw als echtpaar beginnen appreciëren en iedere verandering is voor hen een verstoring van hun nieuw verworven geluk.

Het meest interessante materiaal vinden we echter nog in de kroost zelf. Hoewel de vijf kinderen samen zijn opgegroeid met dezelfde moeilijkheden, zijn ze toch uitgegroeid tot zeer verschillende persoonlijkheden die hun problemen op totaal verschillende manieren hebben verwerkt.

Maar Freundlich gaat op dit vlak nog een stapje verder: zijn personages passen hun gedrag ook aan naargelang de mensen met wie ze praten. Ze hebben als het ware verschillende gezichten. Het hoogtepunt van de film is het samenplaatsen van al deze karakters, waardoor ze gedwongen worden hun maskers één voor één af te werpen. De link met de titel is dan ook duidelijk: vingerafdrukken zijn onveranderlijk, maar onze persoonlijkheid heeft daarentegen een vloeiend karakter.

In de meeste films geeft zo'n aanpak meestal aanleiding tot een feel-bad stemming en soms zelfs hatelijke gevoelens (in de bioscoop vertoeven we namelijk liever in een fantasiewereld, dan dat we onze alledaagse problemen opnieuw moeten beleven), maar doordat de schrijver/regisseur ons ook inzicht verschaft in hun denkwijze, kunnen we bijna niet anders dan met iedereen sympathiseren, of toch op zijn minst empathiseren. The Myth Of Fingerprints is dan ook een boeiend familiedrama dat geen enkel menselijk wezen onberoerd zal laten.