De stille film Le Clandestin van Kongolees José Laplaine was een rauwe inleiding ter voorbereiding van Clando. Een Afrikaan komt met een gekwetste Angolees asiel zoeken in Europa en verzeild in de havenwijk van Lissabon. Hier overleven lijkt al even uitzichtloos als terukeren naar Afrika.
De meest aangrijpende kortfilm op het festival was wellicht The Body Beautiful van cineaste Ngozi Onwurah waarin ze uitdrukking geeft aan de gedachte dat ze fysisch gezien altijd een kind van haar moeder zal zijn. Ook al heeft dat lichaam door de littekens van een borstamputatie verre van de aantrekkingskracht die zij als jong zwart fotomodel zo moet uitstralen. Deze prijzenpakker (Winnaar Best Film op het Melbourne Filfestival 1991 en eveneens winnaar Best Film op het Toronto Filmfestival in datzelfde jaar) eindigt met een prachtig gedicht van Ruth Hell. Het beeld van de beide naakte vrouwen blijft nazinderen wanneer plots de openingsscène van Dakan je duidelijk maakt dat homoseksualiteit aan de orde is.
Ook een werk van deze Nigeriaanse is het merkwaardige Coffee Coloured Children over broer en zus die niet begrijpen dat zij anders zijn dan de andere 'blanke' Engelsen. Getergd door racisme trachten ze hun zwarte huid te poetsen met een bus Vimpoeder. Zelfaanvaarding en aanvaarding van andersdenkenden is ook de thematiek in het gewelddadige Welcome II the Terrordome, eveneens van de hand van Onwurah.
Les Chiens Errants van Yasmine Kassari stond vorig jaar reeds op het programma maar leek nu een passende intro op Sama. Bestaande regels zoals diegene die bepaalt dat éénmaal per jaar in Marokkaanse steden de straten gezuiverd worden van de loslopende honden treft voornamelijk de zwakkere in de maatschappij. In Sama zit Sabra op net dezelfde manier gewrongen met de traditie.
De twee kortfilms die het festival openden, zijn produkten die mogelijk werden gemaakt door toedoen van het Brusselse Atelier Graphoui. Carnet Noir van de Burundees B. Ntabundi gaat in op de recente slachtpartijen in zijn land terwijl de Malinees K. Konaté met zijn L'Enfant Terrible het verhaal vertelt van een kind dat al vanaf de geboorte kan spreken, eten en lopen.
Les Silences du Palais werd voorafgegaan door het grappige Taxcarte van Joseph Kumbela. Het verhaal speelt zich af op een Afrika Filmfestival in Parijs waar een regisseur de telefoonkaart van zijn vriendin Josianne leent. Maar buiten zijn vrouw in het buitenland en Josianne blijkt Touré nog minaressen te hebben. De manier waarop dit hoofdpersonage omgaat met vrouwen is gelijkaardig aan de manier waarop Alia en haar moeder behandeld worden in Les Silences du Palais. Het zijn als het ware objecten ter verstrooiing.
Van diezelfde in Kongo geboren Kumbela kregen we eveneens het meer ernstige Colis Postale te zien. Dit is de benaming die Afrikanen geven aan een vrouw die haar verloofde in Europa komt opzoeken. Isidore is zo iemand. Maar zal hij haar zeggen dat hij seropositief is?