FARAW

Zamiatou behoort tot de Sonrhaisetnie. Samen met haar drie kinderen tracht ze te overleven en het leven draaglijk te maken voor haar zwaar zieke echtgenoot. Van het oudste kind en tienerdochter verwacht Zamiatou de meeste hulp in het huishouden. Maar dochterlief heeft daar andere opvattingen over. Zij wil veel liever als meid bij de blanken gaan werken. Op die manier is ze ook verlost van de pesterijen van haar jongere broers en zou ze eenzelfde 'status' verwerven als de meeste van haar vriendinnen.

Wanneer blijkt dat ze bij de voeselbedeling niet meer kunnen rekenen op krediet zoeken moeder en dochter een andere uitweg voor hun geldtekort. Wat in eerste instantie een zoektocht naar voedsel is, wordt een queeste naar werk. Uiteindelijk zal Zamiatou zich schikken naar de wil van haar dochter. Samen vragen ze rond wie een meid nodig heeft en wat dat opbrengt. Eén van de blanke 'ontwikkelingshelpers' is geïnteresseerd. Maar het duurt niet lang of Zamiatou heeft in de gaten dat de taakomschrijving nog wel wat anders inhoudt dan poetsen alleen. Ze gooit het geld in het gezicht van de blanke en sleept haar dochter terug naar huis. Pas dan komt dochterlief tot het besef hoe groot het zelfrespect en de waardigheid van haar moeder is.

Met haar allerlaatste greintje hoop trekt Zamiatou naar een naburig dorp om beroep te doen op de goodwill van haar eerste liefde. Van hem krijgt ze geen geld maar wel een ezel en een waterkruik. Deze middelen stellen haar in staat koel en zeldzaam oasewater te verkopen aan toearegs en arbeiders in een steengroeve. Pas als de nacht al gevallen is, komt Zamiatou thuis, mét geld voor voedsel.

Deze film straalt overlevingspijn uit maar tegelijk geeft hij een beeld van de enorme wil van de Afrikaanse vrouw om niet op te geven. Onafhankelijkheid en zelfredzaamheid staan boven oneer en vernedering.