DAKAN

Via een kusscène komen we terecht in het leven van Manga en Sory. Beide stadsjongens kwamen op school tot de vaststelling wat voor elkaar te voelen. Nu ze bijna twintig zijn, laait de liefde ook fysisch hoog op maar daar is niet iedereen even blij mee. Manga en Sory zullen hun lotsbestemming (letterlijke betekenis van de filmtitel) trachten te wijzigen en aan te passen aan 'de' norm van de gemeenschap waarin ze leven. Of beter gezegd: daartoe worden ze gedwongen.

Vanaf het ogenblik dat Sory zijn moeder vertelt over zijn gevoelens stuurt deze hem naar een heler op het platteland. Daar zal Sory een hele tijd rituelen moeten ondergaan om een 'volwaardig' man te worden. Manga droomt van de unief terwijl zijn vader droomt van een opvolger voor diens succesvolle rederij. Zo'n zaak kan onmogelijk geleid worden door een homo(koppel). Bovendien wil Manga's vader niets te maken hebben met armoezaaier Sory. Met het oog op de ambitieuze toekomst die hij voor zijn zoon uitstippelde, zal hij Manga een vrouw zoeken.

Nog méér mensen naast beide betrokken partijen raken gekwetst door deze gang van zaken. Sory wordt door zijn intussen gehandicapte moeder gekoppeld aan een (dolgelukkige) blanke verpleegster terwijl Manga zal huwen en een dochter ter wereld zal brengen. Toch is het einde onafwendbaar en hun liefde normoverschrijdend.

De in 1959 geboren cineast komt uit de theater- en de televisiewereld. Pas vanaf 1985 kwam hij dichter tot het medium film. Hij hielp toen bij de realisatie van onder meer Camp de Thiaroye van Sembène Ousmane en La casa del sorriso van Marco Ferreri. Camara heet een taboebreker te zijn. Vóór deze eerste langspeelfilm behandelde hij reeds in twee kortfilms de incentueuze relatie van een moeder met haar zoon (Denko) en het fenomeen van zelfmoord bij kinderen (Minka).

Dikwijls zit het benauwende hem ook in het feit dat de betrokken partij erg houdt van zijn ouder(s) en deze niet teleur wil stellen. Andersom stelt de volwassene zich veel te weinig vragen bij de beklemmende droom die hij met zijn of haar kind heeft: al mijn hoop rust op jou. Wat een taak om hieraan tegemoet te komen.

De prent mag dan wel een controversieel thema aansnijden en filmisch enkele prachtige shots brengen, toch wordt steeds een zelfde typedialoog opgevoerd. Ook de verhaalstructuur vertoont hier en daar wat barsten. Dat breekt de originaliteit van de film. Jammer want voor de rest is dit een aanrader.