Het hoofdzakelijk Engelse team werd gesuperviseerd door fx-legende Richard Yuricich. Yuricich werkte dertig jaar geleden aan de zijde van die andere legende, Douglas Trumbull, aan de baanbrekende en nooit overtroffen sciencefiction-film 2001: A Space Odyssey. Met verder onder meer Close Encounters Of The Third Kind, Star Trek - The Motion Picture, Blade Runner en Mission: Impossible heeft hij één van de meest impressionante cv's in de fx-wereld.
De zowat 250 effecten werden onder zijn wakend oog over een 400-tal fx-specialisten verdeeld. De belangrijkste CGI-sleutelpersonen kwamen uit Cinesite Londen en de Computer Film Company, terwijl men voor een aantal miniaturen bij het Amerikaanse Mass.Illusion ging aankloppen. En de visuele effecten die uit hun brein ontsprongen zijn zonder meer spectaculair, foutloos, geloofwaardig en verbluffend.
Reeds van de eerste ogenblikken worden de blufkaarten bovengehaald. Zo krijgen we een adembenemend mooie pullback die start bij Sam Neill aan een venster. In één vlotte beweging trekt de camera zich terug en zien we het ruimtestation waarin Neill zich blijkt te bevinden. Hiervoor hing men het model van het ruimtestation met een aantal visdraden aan het plafond van de studio, waarna men met een computergestuurde camera de complexe beweging uitvoerde. Later werden hieraan beelden van de acteur, de sterren en de aarde via digitale technieken toegevoegd. Sommige bronnen spreken van het duurste effect-shot ooit.
Onder de 26 miniaturen die voor de film werden gemaakt bevonden zich ook twee van de 'hoofdrolspelers': de Event Horizon (9 meter lang) en Lewis and Clark (30 cm). Om het publiek een idee van de grootte van deze ruimteschepenschepen te gebruiken plaatste men ze zij aan zij in beeld.
Buiten een overdaad aan uitstekende ontploffingen, ruimtewandelingen en digitaal bloed zijn vooral een aantal oog-loze scènes interessant uitgewerkt. Hiervoor droegen de acteurs prosthetische, bloederige ogen waarin men op de plaats van de ogen een klein gaatje boorde. Hierrond tekende men een kleine witte cirkel. In de computer werd een rudimentair digitaal hoofd gecreëerd met daarin oogloze oogkasten. Via die witte cirkeltjes kon men de bewegingen van het echte hoofd perfect in de computer registreren, waarna men die computergegenereerde oogholtes op het beeld plaatste. Een redelijk simpel, maar zeer doeltreffend effect.
Voor een aantal scènes waarin een acteur brandend door de set wandelt, maakte men een robot die men deeltje voor deeltje al brandend filmde. Die vlammen werden daarna over de beelden van de in make-up gehulde acteur geplaatst.